15. bölüm · KORKAK KIZ
14 Bölüm Özür
Sabah olduğunda gözlerimi açmak istemedim.
Gece boyunca neredeyse hiç uyuyamamıştım.
Telefonuma defalarca baktım hiç mesaj yoktu.
İçimde büyük bir boşluk vardı okula hazırlanırken annem halimi fark etti.
"İyi misin, Derin?"
"Biraz yorgunum."
Annem daha fazla üstelemedi okula vardığımda ilk işim Yaman'ı aramak oldu.
Her zamanki sırasında oturuyordum ama bu kez bana bakmadı.
Kalbim sıkıştı öğle arasında cesaretimi toplayıp yanına gittim.
"Yaman..."
Başını kaldırdı.
"Evet."
"Konuşabilir miyiz."
Kısa bir sessizlik oldu.
" olur."
Bahçeye çıktık ikimiz de birkaç saniye sustuk sonunda ben konuştum.
"Dün söylediklerim için özür dilerim."
Yaman sessizce dinliyordu.
"Çok korktum."
"Gideceğini düşününce....Seni kaybedeceğimi sandım."
Gözlerim dolmuştu bu yüzden seni kırdım yaman derin bir nefes aldı.
Ben de hata yaptım şaşkınlıkla yüzüne baktım.
"Senin en hissedeciğini düşünmeden söyledim."
Bir adım yanıma yaklaştı.
"Derin..."
"Ben senden vazgeçmedim."
"Hiç vazgeçmeyeceğim."
O an gözyaşlarımı tutamadım yaman usulca elimi tuttu.
"Ne olur olsun, önce konuşacağız."
Başımı salladım.
"Söz."
"Bir daha birbirimizi kırmadan."
"Söz."
İkimiz de gülümsedik ilk kavgamız bitmişti.
Ama o kavga bize önemli bir şey öğretmişti.
Sevgi, sadece mutlu günlerde el ele yürümek değildi.
Bazen kırıldığında özür dileyebilmek...
Bazen de affedebilecek kadar sevebilmekti.
Tam o sırada Yaman cebinden küçük bir kağıt çıkardı.
"Bu da ne?"
"Gelecekteki Derin'e yazdığım bir mektup."
Şaşırarak aldım.
"Şimdi açma."
"Ne zaman açacağım?"
Yüzü ciddileşti.
"Bir gün...kendini yalnız hissedersen."
Mektubu çantama koydum.
O gün bunun sıradan bir not olduğunu sandım.
Ama yıllar sonra...
O mektup, hayatımın en zor gününde bana yeniden umut verecekti.