40. bölüm · KORKAK KIZ
39 Bölüm Eve Dönüş
Hastanede geçirdiğimiz ilk günün ardından taburcu olacağımız sabah gelmişti.
Hemşire son kontrolleri yaptı.
"Her şey yolunda."
"Artık evinize gidebilirsiniz."
Annem heyecanla bebeğin çantasını hazırlıyordu.
Babam arabayı hastanenin girişine getirmişti.
Yaman ise Umut'u dikkatlice kucağına aldı.
"Sanki camdan yapılmış gibi korkuyorum."
Emir gülerek omuzuna vurdu.
"Merak etme."
"Hepimiz ilk başta öyle hissediyoruz."
Yaman gülümsedi.
"Sanırım haklısın."
Hasteneden çıkarken güneş hissediyordum.
Arabaya binerken umut usuluca esnedi.
Annem hemen battaniyesine düzeltti.
"Üşümesin."
Babam aynadan bize bakıp gülümsedi.
"Hazır mısınız?"
Hepimiz aynı anda.
"Hazırız."
dedik.
Eve vardığımızda kapının üzerinde mavi bir süs vardı.
Üzerinde büyük haflerle yazıyordu.
"Hoş geldin Umut."
Şaşkınlıkla Emir'e baktım.
"Biraz da yaman yardım etti."
Yaman gülmeye başladı.
"Aslında yazıyı üç kez yanlış yazdım."
Hepimiz kahkahlara boğulduk.
Aylar sonra evimizin duvarlarında yalnızca sessizlik değil...
Kahkahalar da yankılanıyordu.
Umut'u hazırlanan odasına götürdük.
Beyaz beşiğin içine dikkatlice yatırdım.
Küçük ellerini hareket ettiriyor, ara sıra gözlerini açıp etrafına bakıyordu.
Yaman yanıma geldi.
"İnanabiliyor musun?"
"Neye ?"
"Bir zamanlar sadece hayalini kurduğumuz şey..."
"....şimdi tam karşımızda."
Sessizce başımı salladım.
"Hayır."
"Hala rüya gibi geliyor."
Akşam olduğunda herkes salonda toplandı.
Annem çay hazırlamıştı.
Babam elindeki fincanı masaya bıraktı.
"Çocuklar."
İkimiz de ona baktık.
"Hayat size zor bir ders verdi. "
"Belki bu ders çok erken geldi."
"Ama birbirinizden kaçmadınız."
"Birbirinize sahip çıktınız."
Sonra Yaman' a döndü.
"Oğlum."
" Evet amca."
"Bu evin kapısı sana her zaman açık."
Yaman 'ın gözleri doldu.
"Teşekkür ederim."
Ben de babıma sarıldım o an anladım ki...
Aile, sadece aynı soyadını taşımak değildi.
Bazen affedebilmek...
Bazen yeniden güvenebilmek...
Ve en önemlisi, zor günlerde birbirinin elini bırakmamaktı.
Gece herkes odasına çeklidiğinde Umut'un beşiğinin yanına oturdum.
Minik parmağını avucuma aldı.
Gülümsedim.
"Hoş geldin evimize,oğlum."
"Dilerim sen.."
"...bizden daha az korku, daha çok umutla büyürsün.
Pencerenin dışındaki yıldızlar sessizce parılıyordu.
Ve yeni hayatımız...
Gerçek anlamda o gece başlamıştı.