16. bölüm · KORKAK KIZ

15 Bölüm Kış Festivali

Uygulamada Aç → İçindekiler

Bölümler

1 ÖN Söz 2 1 Bölüm Sessiz Bir Hayat 3 2 Bölüm İlk Tanışma 4 3 Bölüm Yakınlaşan Kalpler 5 4 Bölüm Bir İtiraf 6 5 Bölüm İlk Buluşma 7 6 Bölüm Yeni Bir Başlangıç 8 7 Bölüm İlk Aşkın Günleri 9 8 Bölüm Ortaya Çıkan Şüphe 10 9 Bölüm Yüzleşme 11 10 Bölüm Beklenmedik Misafir 12 11 Bölüm Doğum Günü 13 12 Bölüm Değişen Günler 14 13 Bölüm İlk Kavga 15 14 Bölüm Özür 16 15 Bölüm Kış Festivali 17 16 Bölüm Dönüş 18 17 Bölüm İlk Tanışma 19 18 Bölüm O Gece 20 19 Bölüm Bekleyiş 21 20 Bölüm Gerçekle Yüzleşmek 22 21 Hastane Koridoru 23 22 Bölüm Sır 24 23 Bölüm Gerçeği Anlatmak 25 24 Bölüm İtirafın Eşiğinde 26 25 Bölüm Gerçek 27 26 Bölüm İki Aile 28 27 Bölüm Yeni Bir Umut 29 28 Bölüm Fısıltılar 30 29 Bölüm Yeni Karar 31 30 Bölüm Yeni Bir Başlangıç 32 31 Bölüm Baharın Getirdiği Umut 33 32 Bölüm Mezuniyet Günü 34 33 Bölüm Sonuçlar 35 34 Bölüm Yeni Hayat 36 35 Doğuma Doğru 37 36 Bölüm Doğum Başlıyor 38 37 Bölüm İlk Ağlayış 39 38 Bölüm Bir İsim 40 39 Bölüm Eve Dönüş 41 40 Bölüm İlk Gece 42 41 Bölüm İlk Adımlar 43 42 Bölüm Yeni Defter 44 43 Bölüm İlk Doğum Günü 45 44 Bölüm Yeni Bir Sayfa 46 45 Bölüm Söz 47 46 Bölüm Düğün Hazırlıkları 48 47 Bölüm Evet 49 48 Bölüm Mezuniyet 50 49 Bölüm İlk İş Günü 51 50 Bölüm Hayal Defteri 52 51 Bölüm Sonsuza kadar

Aralık ayının son haftasıydı okul, yeni yıl için küçük bir kış festivali düzenliyordu.
Koridorlar renkli ışıklarla süslenmiş öğrenciler stantlar kurmuştu.
Ece koşarak yanıma geldi.
"Derin! Sen de geliyorsun, değil mi?"
"Sanırım."
"Sanırım değil, keskin!"
Gülümseyerek başımı salladım tam o sırada yaman yanıma geldi.
"Festivalden sonra sana göstermek istediğim bir şey var."
"Neresi?"
"Süpriz."
Akşamüstü festival sonra erdi hava iyice soğumuştu.
Yaman beni okulun arkasındaki küçük tepeye götürdü.
Şehir ayaklarımızın altındaydı evlerin ışıkları tek tek yanıyordu.
"Burayı nerden biliyorsun diye sordum?"
"Taşıdığımız ilk gün babamla keşfetmiştik."
Birlikte banka oturduk bir süre sadece manzarayı izledik.
"Derin..."
"Hı?"
"Hiç geleceği düşününce korkuyor musun?"
Düşündüm.
"Bazen."
"Neden?"
"Ya her şey değişirse diye..."
Yaman başını salladı ben de korkuyorum.
"Ben de korkuyorum."
"Benden mi?"
"Hayır."
"Ya seni bir gün istemeden üzmek zorunda kalırsam diye."
Bu sözler içime dokundu elini tuttum.
"Birlikte olduğumuz sürece her şeyi aşsrız."
Yaman bana baktı keşke o an zamanı durdurabilseydim.
Tam eve dönmek üzere ayağa kalkmıştık ki Yaman'ın telefonu çaldı.
Ekrana baktı yüzündeki gülümseme bir anda kayboldu.
"Babam arıyor."
Telefonu açtı sadece dinliyordu hiç konuşmuyordu.
Birkaç dakika sonra telefonu kapattı yüzü bembeyaz olmuştu.
"Yaman.."
"Babama acil Ankara'ya gitmemiz gerektiğini söylediler."
"Ne?"
"Dedem rahatsızlanmış."
"Nasılsın?"
"İyi değilim."
İlk kez onu bu kadar çaresiz görüyordum.
"Ne zaman döneceksiniz."
"Henüz bilmiyorum."
Boğazım düğümlendi ben seni beklerim.
Yaman gözlerimin içine baktı.
"Ben de sana dönerim."
Vedalaşırken içimde tarif edemediğim bir sıkıntı vardı.
Sanki bu ayrılık, birkaç günden daha uzun sürecekmiş gibi hissediyordum.
O gece penceremin önünde oturup gökyüzüne baktım.
Telefonuma son bir mesaj düştü.
Yaman:
"Sana bir söz verdim, Derin. Ne olursa olsun geri döneceğim."
Mesajı okurken gülümsedim.
Ama hayatın....
Verilen her sözü tutmaya her zaman izin vermediğini henüz bilmiyordum.