44. bölüm · KORKAK KIZ

43 Bölüm İlk Doğum Günü

Uygulamada Aç → İçindekiler

Bölümler

1 ÖN Söz 2 1 Bölüm Sessiz Bir Hayat 3 2 Bölüm İlk Tanışma 4 3 Bölüm Yakınlaşan Kalpler 5 4 Bölüm Bir İtiraf 6 5 Bölüm İlk Buluşma 7 6 Bölüm Yeni Bir Başlangıç 8 7 Bölüm İlk Aşkın Günleri 9 8 Bölüm Ortaya Çıkan Şüphe 10 9 Bölüm Yüzleşme 11 10 Bölüm Beklenmedik Misafir 12 11 Bölüm Doğum Günü 13 12 Bölüm Değişen Günler 14 13 Bölüm İlk Kavga 15 14 Bölüm Özür 16 15 Bölüm Kış Festivali 17 16 Bölüm Dönüş 18 17 Bölüm İlk Tanışma 19 18 Bölüm O Gece 20 19 Bölüm Bekleyiş 21 20 Bölüm Gerçekle Yüzleşmek 22 21 Hastane Koridoru 23 22 Bölüm Sır 24 23 Bölüm Gerçeği Anlatmak 25 24 Bölüm İtirafın Eşiğinde 26 25 Bölüm Gerçek 27 26 Bölüm İki Aile 28 27 Bölüm Yeni Bir Umut 29 28 Bölüm Fısıltılar 30 29 Bölüm Yeni Karar 31 30 Bölüm Yeni Bir Başlangıç 32 31 Bölüm Baharın Getirdiği Umut 33 32 Bölüm Mezuniyet Günü 34 33 Bölüm Sonuçlar 35 34 Bölüm Yeni Hayat 36 35 Doğuma Doğru 37 36 Bölüm Doğum Başlıyor 38 37 Bölüm İlk Ağlayış 39 38 Bölüm Bir İsim 40 39 Bölüm Eve Dönüş 41 40 Bölüm İlk Gece 42 41 Bölüm İlk Adımlar 43 42 Bölüm Yeni Defter 44 43 Bölüm İlk Doğum Günü 45 44 Bölüm Yeni Bir Sayfa 46 45 Bölüm Söz 47 46 Bölüm Düğün Hazırlıkları 48 47 Bölüm Evet 49 48 Bölüm Mezuniyet 50 49 Bölüm İlk İş Günü 51 50 Bölüm Hayal Defteri 52 51 Bölüm Sonsuza kadar

Zaman, fark ettirmeden akıp gitmişti.
Daha dün gibi hatırlıyordum.
Hastane odasında ilk kez kucağıma alışmı...
İlk ağlayışını....
Minicik parmaklarıyla parmağımı tutuşunu...
Şimdi ise umut tam bir yaşına girmek üzereydi.
Evimiz günlerdir tatlı bir telaş içindeydi.
Annem mutfakta pasta hazılıyordu.
Emir balonları şişirmekle uğraşıyordu.
Yaman ise salonda süsleri asıyordu.
"Şu kurdeleyi biraz sağa çek."
"Bu kadar mı?"
"Biraz daha."
Emir gülerek başını salladı.
"İkiniz düğün hazırlıyor sanki."
Hepimiz güldük.
Öğleden sonra misafilerler gelmeye başladı.
Yaman'ı ailesi de erkenden gelmişti.
Salon rengarenk balonlarla dolmuştu.
Masanın ortasında beyaz kremalı, mavi süslemli bir pasta vardı.
Üzerinde kocaman bir rekam duruyordu.
1
Umut ise salonda emekleyerek herkese gülücük dağıtıyordu.
Pasta kesme zamanı geldiğinde hepimiz bir araya toplandık.
Yaman, Umut'u kucağına aldı.
Ben de yanlarına geçtim.
Annem telefonuyla video çekmeye başlamıştı.
"Hazır mısınız?"
Herkes aynı anda şarkıyı söylemeye başladı.
"İyi ki doğdun..."
Umut şaşkın şaşkın etrafına bakıyordu.
Sonra alkış seslerini duyunca o da minicik elleriyle alkış yapmaya başladı.
Kahkahalar salonu doldurdu.
Pastayı kestikten sonra emir küçük bir kutu getirdi.
"Bu da benden."
Kutuyu açtığımızda içinde gümüş renkli küçük bir bileklik vardı.
Üzerinde tek bir kelime yazıyordu.
Umut
Yaman bilekliği dikkatlice oğlumuzun koluna taktı.
"Bir gün büyüyünce bunu saklarız."
Emir gülümsedi.
" O da kendi çocuğuna gösterir."
Akşam misafirler gittikten sonra ev yeniden sesizleşti.
Umut, bütün günün yorgunluğuyla derin bir uykuya dalmıştı.
Ben ve Yaman salondaki dağınıklığı topluyorduk.
Masanın altında eski hayal Defteri'ni buldum.
Sayfalarını karştırırken ilk cümle gözüme çarptı.
"Aynu şehirde üniversite kazanmak."
Sonra diğer maddeler...
Hepsi tek tek gerçekleşmişti.
Defteri kapatıp Yaman'a baktım.
"Hatırlıyor musun?"
"Her satırını."
"Bir zamanlar bunlar sadece hayaldi."
Yaman gülümsedi.
"Şimdi ise anımız oldular."
Elimi tuttu.
"Ve önümüzde yazılacak daha yüzlerce sayfa var."
Başımı omuzuna yasladım.
Umut'un odasından gelen huzurlu nefes sesi duyuluyordu.
O sesi dinlerken içimden tek bir cümle geçti.
Bazen en güzel mucizeler, insanın en çok korktuğu günlerden sonra gelir.
Ve bizim hikayemiz...
Mutlu sonla bitmemişti.
Mutlu bir hayatla devam ediyordu.