28. bölüm · KORKAK KIZ
27 Bölüm Yeni Bir Umut
Aradan iki hafta geçmişti.
Evdeki sessizlik yavaş yavaş yerine konuşmalara bırakıyordu.
Yaman ise nerdeyse her gün arıyordu.
"Bebeğimiz nasıl?" diye soruyordu.
Bu soruya alışmak zaman almıştı.
İlk başlarda " bebek" kelimesini duymak bile beni ağlatıyorsun.
Şimdi ise içimde farklı bir his oluşmaya başlamıştı.
Korkunun yanında merak da vardı.
O gün kontrol günümüzdü.
Hastanenin koridorunda oturuken avuçlarım terliyordu.
Yaman yanıma oturdu.
"Heyecalı mısın?"
"Çok."
"Neden?"
" ilk kez göreceğiz."
Yaman hafifçe gülümsedi.
"Ben de."
Sıramız geldi doktor bizi içeri aldı.
Ultrason cihazını hazırladım.
Ben yatağa uzandım kalbim sanki yerinden çıkacak gibiydi.
Doktor ekrana baktı.
Sonra yüzünde küçük bir tebessüm olmuştu.
"İşte."
Ekrana bakabilirmisiniz yavaşça başımı çevirdim.
Siyah ekranın ortasında minicik bir görüntü vardı.
İlk başta hiçbir şey anlamadım.
Doktor işaret etti.
"Bakın.."
"Bebeğiniz burada."
Gözlerim doldu yaman nefesini tuttu.
Doktor cihazın sesini açtı.
Odanın içinde hızlı, ritmik bir ses yankılandı.
Tak...tak...tak...tak...
"Bu..."
diye fısıldadım .
Doktor gülümsedi.
"Bebeğinizin kalp atışları."
Artık gözyaşlarımı tutamıyordum.
Yaman 'ı da gözleri dolmuştu.
Sessizce elimi tuttu.
Hayatım boyunca duyduğum en güzel ses...
Belki de buydu.
Konrrolden çıktıktan sonra hastanenin bahçesine oturduk.
Uzun süre konuşamadık sonunda yaman sessizce sordu.
"Bir isim düşündün mü?"
Gülümsedim.
"Daha çok erken."
"Biliyorum."
Ama düşünmek güzel bir süre sessiz kaldık.
Sonra yaman gökyüzüne bakarak konuştu.
"Derin..."
"Evet?"
"Bugün korkum biraz azaldı."
"Neden?"
"Çünkü artık sadece bir hata görmüyorum."
"Bir hayat görüyorum."
Başımı omuzuna yasladım.
Belki önümüzde hala çok zor günler vardı.
Belki insanlar bizi yargılayacaktı.
Belki hayallerimiz değişecekti.
Ama ilk kez...
Korkularımızın yanında bizi ayakta tutacak bir nedenimiz de vardı.
Ve o neden..
Minicik bir kalbin attığı ritimle başlamıştı.