30. bölüm · KORKAK KIZ
29 Bölüm Yeni Karar
Okuldaki dedikoduların üzerinden bir hafta geçmişti.
İlk günler koridorda yürümeye bile çekiniyordum.
Ama zamanla insanların bakışlarına alışmaya başladım.
Çünkü artık sadece kendim için yaşamıyordum.
İçimde büyüyen minicik bir kalp vardı.
Bir akşam yemek masasındaydık kimse konuşmuyordu.
Babam çatalın masaya bıraktı.
"Derin."
"Efendim baba?"
"Okula devam etmek istiyor musun?"
Sorusu beni şaşırttı.
"Evet."
"Çok istiyorum."
"İnsanlar konuşuyor diye hayallerinden vazgeçmeyeceksin. "
Başımı kaldırıp babama baktım.
İlk kez gözlerinde bana duyduğu güveni gördüm.
"Üniversite hayalin hala devam ediyor mu?"
Gözlerim doldu.
"Evet."
Psikolog olmak istiyorum babam hafifçe gülümsedi.
"O zaman çalışmaya devam edeceksin."
Annem de söze katıldı biz sana destek olacağız.
O an boğazımdaki düğüm çözüldü.
"Teşekkür ederim."
Ertesi gün Yaman'la parkta buluştuk babamın söylediklerini anlattım.
Yaman'ın yüzünde umut dolu bir gülümseme belirdi.
"Gördün mü?"
"Neyi?"
"Her şey bitmedi."
Başımı salladım.
"Bitmedi."
Yaman çantasından hayal Defteri'ni çıkardı.
Aylar önce birlikte yazdığımız defterdi.
İlk sayfayı açtı.
1. Aynı şehirde üniversite kazanmak.
2. Ne olursa olsun birbirimize dürüst olmak.
Kalemi bana uzattı.
"Bir madde daha ekleyelim."
Kalemi elime aldım.
Sonra yavaşça yazdım.
3. Bebeğimize korkularımızı değil, sevgimizi bırakacağız.
Yaman satır sessizce okudu sonra gözleri dolarak bana baktı.
" işte bu..."
"...en güzel hayalimiz."
Eve döndüğümde odama geçtim.
Masamın üzerindeki ders kitaplarını açtım.
Uzun zamandır ilk kez gerçekten ders çalışmaya başladım.
Pencereden içeri giren akşam ders çalışmaya üzerine vuruyordu.
İçimde hala korku vardı.
Ama korkunun yanında artık başka bir duygu daha vardı.
İnanç.
Belki yolumuz çok zordu.
Belki önümüzde yüzlerce engel vardı.
Ama artık biliyordum ki..
İnsan, yeniden ayağa kalkmaya karar verdiği gün gerçekten güçlenmeye başlardı.