22. bölüm · KORKAK KIZ
21 Hastane Koridoru
O gece nerdeysem hiç uyuyamadım.
Yatağımda tavana bakıyor, gözlerimi her kapattığımda testteki iki çizgiyi gö_
rüyordum.
Sabah telefonum titredi.
Yaman:
"Saat onda kadın doğum polikliniğinin önünde buluşalım."
Ellerim titreyerek cevap yazdım.
"Tamam."
Evden çıkarken annem seslendi.
"Nereye gidiyorsun."
"Ece'yle ders çalışacağız."
Söylediğim yalan boğazıma düğümlendi annem sadece başını salladı.
"Kendine dikkat et."
İçim daha da acıdı.
Hasteneye vardığımda yaman kapının önünde bekliyordu.
Yüzü solgundu gece onun da uyumadığı belliydi.
"İyi misin?"diye sordu.
"Hayır."
"Ben de."
Birlikte içeri girdi hastane kalabalıktı.
Koridorlarda insanlar sessizce sıralarını bekliyordu.
Ben ise olduğum yerde duramıyordum.
"Eğer biri bizi görürse?"
Yaman etrafına baktı.
"Kimse bizi tanımaz."
Ama korku mantığı dinlemiyordu.
Sıram geldiğinde hemşire adımı okudu.
"Derin Yılmaz."
Kalbim hızlandı Yaman'a baktım.
"Beni bekler misin?"
"Her zaman."
Muayene odasına tek başıma girdim doktor sakin bir sesle konuştu.
"Şikayetin nedir?"
Başımı öne eğdim.
"Evde test yaptım..."
"...pozitif çıktı."
Doktor beni dikkatle dinledi sonra bazı sorular sordu.
En son da kan tahilil ve ultrason istedi.
"Kesin konuşabilmemiz için sonuçları beklememiz gerekiyor."
Başımı salladım.
Koridora çıktığımda yaman hemen ayağa kalktı.
"Ne dedi?"
"Henüz kesin değil."
"Kan tahlili yapılcak."
Birlikte laboratuvara indik.
Kan verdikten sonra bekleme salonuna oturduk.
Saatler geçmek bilmiyordu ne ben konuşuyordum.
Ne de Yaman.
İkimizde de aynı şeyi düşünüyorduk.
Yaklaşık iki saat sonra telefonuma sonuçların hazır olduğuna dair mesaj geldi.
Nefesim kesildi.
Yaman elimi tuttu.
"Birlikte bakalım."
Telefonu açtım gözlerim satırların arasında dolaştı.
Sonra bir değerde durdu yanında şu yazıyordu.
"Pozitif."
Telefon elimden kaydı gözlerim doldu.
Yaman ekrana baktı yüzü bembeyaz oldu.
İkimiz de konuşamıyorduk.
Sonunda yaman kısık bir sesle.
"Artık kesinleşti...."
dedi.
Başımı eğdim gözyaşlarım durmuyordu hayatımın en büyük korkusu.
Artık bir ihtimal değil, gerçeğin ta kendisiydi.