19.Bölüm Tek Kişilik Bir Cumhuriyet

Asmira için aşkın yegâne tanımı; Ayaz’ın
gözlerindeki o hiçbir şüpheye geçit vermeyen
sarsılmaz sadakatti. Dört koca yıl... Tam bin dört
yüz altmış gün boyunca Asmira, bir kez bile
"Acaba?" diyerek uykularını bölmemiş, kalbini
yersiz bir kuşkuyla yormamıştı.

Ayaz’ın dünyasında başka bir kadının gölgesi,
başka bir ismin yankısı, hatta sıradan bir selamı
bile asla yoktu. O, dış dünyaya karşı ruhunun
kapılarını demir kilitlerle kapatmış; anahtarını da
sadece Asmira’nın ellerine, büyük bir vakarla
teslim etmişti. Bu öyle bir adanmışlıktı ki, Asmira
kendini dünyanın en korunaklı, en dokunulmaz
kadını sanıyordu.

Ayaz, sosyal medyanın o ucuz flörtlerinden, sahte
iltifatların döndüğü o yozlaşmış dünyadan çok
ötesindeydi. Sanki başka bir çağdan kalma bir
ahlak ikliminin adamıydı. Onun için sadakat, bir
zorunluluk değil; bizzat karakterini tanımlayan bir
onur meselesiydi.

Fabrikadaki o gri ve gürültülü ortamda; Ayaz’ın
buz gibi bakışları sadece Asmira’yı gördüğünde
kadifemsi bir yumuşaklığa bürünürdü. Diğer her
kadın, onun için sadece birer figürandı. Hiçbirinin
Ayaz’ın o sert kalkanından içeri sızma, o kalbe
iğne ucu kadar dokunma ihtimali yoktu.

Okuyucu, Asmira’nın bu adama neden tüm ruhunu
gözü kapalı teslim ettiğini şimdi çok daha iyi
anlıyordu. Bir kadına, "Bu tekinsiz dünyada sadece
sen ve ben varız, gerisi sadece kuru bir kalabalık,"
hissini vermekten daha büyük bir büyü olabilir
miydi?

Ayaz, Asmira’yı adeta tek kişilik bir cumhuriyetin
kraliçesi yapmıştı. Asmira biliyordu ki; Ayaz’ın
telefonu masada saatlerce kalsa içine bakma
gereği duymazdı. Eve geç gelse sorgulamazdı.
Çünkü Ayaz, dürüstlüğü bir zırh gibi giyinmişti ve
o zırhın içinde tek bir ihanet kırıntısının barınması
imkânsızdı.

"Sadece sen varsın Asmira," derdi o otoriter sesiyle; "Bana senden başkası haram, kalbime fuzuli bir yüktür." Asmira bu devasa sözlere ruhunun her bir hücresiyle inanmıştı. İhanetin kol gezdiği bu çağda, Ayaz bir sadakat abidesi gibi göğe yükseliyordu.

Dört yıl boyunca tek bir şüpheli isim duymamış
olmak, Asmira’nın güvenini beton gibi
dondurmuştu.

Ayaz, ona dünyadaki tek kadınmış gibi hissettirmeyi öyle kusursuz biliyordu ki; Asmira bu sahte cennetten bir gün sürgün edileceğini, o "sadakat" kalesinin aslında kâğıttan bir kule olduğunu asla düşünemezdi.

O kale yıkıldığında, altında kalacak olan tek şey Asmira'nın paramparça olmuş gururu ve hiçe sayılmış yılları olacaktı.