Kırık Kelimeler kitap kapağı

9. bölüm / 13

9. Bölüm ''Kırılan Kalpler''

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 13Şu an: 9. Bölüm ''Kırılan Kalpler''

9. Bölüm ''Kırılan Kalpler''

Gözlerim, odanın tavan penceresinden yüzüme vuran güneş ışığıyla aralandı. Selim bana sıkıca sarılmış bir halde çok derin uyuyordu. Selim'in kollarının arasından sıyrılıp ayaklarımı yataktan sarkıttım ama başım felaket dönüyordu. Gece çok içmiştik.

Ah! Gece... Dün gece...

Kalbim tekrar hızlanmaya başladı. Yanaklarıma kan hücum ettiğinde ise ateşimin çıktığını sandım ama ateşim çıkmamıştı. Bu sadece utançtı. Utanç ve tanımlayamadığım diğer şeyler. Yine de yaşanan hiçbir şey alkolün etkisiyle yaşanmamıştı, bu bir gerçekti. Hiç içmeseydim de muhtemelen yaşanacak şeylerdi bunlar.

Odanın her yerine saçılmış kıyafetlerimi topladım ve sessizce giyinip parmak uçlarımda yürüyerek merdivenlerden indim.

Kafam karmakarışıktı. Dün gece değildi, şimdi karmakarışıktı.

Geri dönülmez bir yola girmiş ve koşar adımlarla ilerlemiş gibi hissediyordum. Ellerimi kızarmış yanaklarıma götürdüm.

Ne yapmıştım ben? Tam olarak neye mal olacak bir şey yapmıştım? Madem bunu yapacaktım neden Sarp ile yapmamıştım her şeyi göze alıp?

Panikledim, gözlerim doldu. Bir arada yaşanabileceğime ihtimal vermediğim kadar çok duyguyu bir arada yaşadım o an.

Saat neredeyse on bire geliyordu. Neyse ki Cansu evde değildi ve benim gece evde olmadığımı fark etmeyecekti. Bir noktada Cansu'ya bunları anlatacaktım tabii ki, Cansu benim en yakın arkadaşımdı sonuçta. Neyi nasıl anlatacağımı düşündüm bir an, Cansu'nun soracağı soruları düşündüm. Bir de vereceğim cevapları ama aklıma hiç cevap gelmedi.

Maya salondaki koltukta horul horul uyurken memnuniyetsiz bir şekilde başını dikleştirdi ve aheste aheste gözlerini açtı. Sehpada duran çantama yöneldim.

Çantamdan telefonunu çıkardığında Batuhan'ın birkaç kez beni aradığını gördüm. Mesaj da atmıştı.

"Görünce beni ara." 10:38

Şu an Batuhan ile konuşmak istemesem de Batuhan'ı aradım. Bana ulaşamayınca saçma sapan panikleyip ortalığı karıştırmak gibi bir huyu vardı abimin.

"Günaydın prenses hazretleri." Batuhan'ın imalı sesine karşın gözlerimi devirdim.

"Hayırdır, rüyanda mı gördün beni?" diye sordum alayla.

"Sana bir işim düştü." Dedi Batuhan net bir şekilde.

"Hadi ya, nasıl oldu o? Normalde hiç işin düşmez bana." Sesim epey iğneleyici çıkmıştı.

"İnci şirketteyim ve Defne onunla alışverişe çıkmamı istiyor, sen gitsene. Söz karşılığını alacaksın"

Gözlerimi tavana çevirip derin bir nefes aldım.

"Bir oda dolusu kıyafeti var zaten, neye ihtiyacı varmış?" diye sordum koltuğa otururken.

"Nişan elbisesine."

Bir süre duraksadım. Beynim uyuşmuştu.

"Evlenme mi teklif ettin Batu?" şaşkınlığım sesime yansıdı.

Batuhan güldü.

"Abisinin nişanı için İnci. Evlenme teklif etsem bunu bu şekilde öğrenmezdin."

Zihnim bir kez daha bulandı.

"Hangi abisinin nişanı?" diye sordum tereddütle. Duygularımı bastırmaya, sesime yansıtmamaya çalışmış ama başaramamıştım. Ama Batuhan'ın anlamadığına da emindim.

"Kaç tane bekar abisi var? Selim'in nişanı için işte."

Aldığım nefesin ciğerlerime battığını hissettim. Neydi şimdi bu? Kalp kırılabilen bir yapıya sahip değildi ama kalbim bu cümleyle birlikte en derinden kırıldı. Oysa dün gece uzun bir süre birinin onu kıramayacağını düşünürken nasıl da emindim bundan. Fazlasıyla yanılmıştım. Şiddetle çarpan kalbimin sesi kulaklarımda yankılanırken zar zor cevap verdim.

"Bütünlemeye gireceğim, çalışmam lazım ve hiçbir yere gidemem. Sen de her işin düştüğünde beni arama, bir daha açmayacağım telefonlarını." Ve Batuhan'ın bir şey söylemesine fırsat vermeden telefonu abimin yüzüne kapadım.

Bulunduğum ortamı idrak etmeye çalıştım bir süre. Ben şuan nişanlanacak olan bir adamın evinde, onun koltuğundaydım. Üstelik bu koltuğa onun yatağından çıkıp gelmiştim.

Kalbimin kırıkları göğüs kafesime battı sanki ve nefesim kesildi. Ben nişanlanmak üzere olan bir adamla sevişmiştim dün gece. Üstelik o adam bana bir erkeğin anca sevgilisine söyleyeceği kadar romantik şeyler söylemişti. Tabii ki hemen inanacak kadar saf değildim her söylenene. Sadece şöyle bir durum vardı ki inanmak istemiştim söylediklerine.

Koltuktan güç alarak ayağa kalktım ve dengemi sağladım. Buradan gitmem gerekiyordu. Hem de hemen. Telefonumu çantama atıp koşar adımlarla evden çıktım. Ayakkabılarımı kapının önünde giyerken hala ellerim titriyordu.

O an ders notlarını almadığımı fark ettim, tam olarak kapıyı kapadığım an fark ettim. Geri de dönemezdim, şu noktada ders notlarından çoktan vazgeçmiştim de zaten. Caddeye doğru yürüyüp taksi beklemeye başladım.

Nihayet eve ulaştığında saat on ikiyi geçmişti. Öğlen trafiğine takılmıştım ama zaten İstanbul'da hep trafik vardı. Sabah trafiği, öğlen trafiği, iş çıkışı trafiği, köprü trafiği, pazar trafiği... Eve nasıl geldiğimi bile anlayamamıştım ya zaten. Beynim ambale olmuştu resmen. Kafamda oturmayan çok şey vardı.

Yatağımın üzerine otururken duyduklarımı idrak etmeye çalışıyordum. Doğru mu anlamıştım? Selim'in nişanı mı demişti gerçekten Batuhan? Selim'in nişanı...

Bu neydi şimdi? Tüm o güzel şeyleri söyleyen, beni dinleyen, anlayan, dün gece gözlerimin içine bakan adam nişanlanıyor muydu? Ne zaman evlilik teklif etmişti kıza? Benimle sevişmeden önce mi yoksa benimle seviştikten sonra mı? Sevişmeden önce teklif etmişti tabi... Daha sevişeli kaç saat olmuştu ki? Sevgi veya sadakat, bir ilişki beklemiyordum tabi ama Selim'in zaten bunları bekleyen bir sevgilisi vardı belli ki. İşte bu çok can sıkıcı bir detaydı. Canım sıkılmanın ötesinde alevler içerisinde yanıyor kıvranıyordu.

Öfkeyle az önce oturduğum yataktan kalkıp üzerimdeki kıyafetleri parçalamak ister gibi çıkardım üzerimden ve koşar adımlarla banyoya yöneldim. Üzerimde hala Selim'in dokunuşları var gibi hissediyordum. Bu histen sıyrılmak, kurtulmak istedim.

Suyu açıp bedenimi ılık suyun altına bıraktığımda zihnimde dün gece Selim ile banyoda seviştiğimiz anlar canlandı. Bedenimden Selim'in dokunuşlarını silsem ne olacaktı ki? Zihnimden nasıl silecektim?

Ilık su ve köpükler bedenimden kayarken derin nefesler aldım. Kendimi nasıl bir durumun içine soktuğumu düşündüm. Bu resmen rezillikti. Çok utanıyordum kendimden hatta kendimden tiksiniyordum şu an.

Duştan çıkıp odama yöneldim ve pamuklu pijamalarımı üzerime geçirdim. Üşümüyordum ama titriyordum. Yatağıma uzanıp ince çarşafı üzerime çektim. Sarı, üzerinde civciv resimleri olan pijamamın üzerinden bedenime sarıldım ve hıçkıra hıçkıra ağlamağa başladım.

Göz yaşlarım sicim gibi süzülüyordu yanaklarıma. Nasıl da emindim oysa dün gece daha fazla kırılmayacağımdan. Şimdi paramparçaydım. Toplamaya çalışacak mecalim de yoktu dağılan parçalarımı.

O kadar güzel hissettiren şeylerin nasıl bu kadar kötü bir şeye dönüştüğünü anlamlandıramıyordum. Nasıl üst üste bu kadar yanlış insanlara güvenmiştim? Kendimi aptal gibi hissettim. Karmakarışık zihnim bu düşüncelerle boğulurken ağlamaktan yorulan gözlerime direnmedim ve gözlerimi kapayıp derin bir uykuya daldım.

ㅤ♡ㅤ♡ㅤ♡

Gözlerimi araladığımda gözlerimi tekrar kapadım ama uykumu almıştım, daha fazla uyumam mümkün değildi. Pencereden süzülen ışığı izledim bir süre, güneş ışıkları fon perdenin ardından odama süzülüyordu. Elim komodindeki telefonuma gitti ve saate baktım. Saat akşamüzeri dört olmuştu ve telefonumda bir sürü cevapsız arama, mesaj vardı. Selim'den. Başta hiçbirini okumak istemedim ama bir yandan da merak ediyordum. İtiraf etmiş miydi acaba nişanlanmak üzere olduğunu? Merakıma yenik düşüp mesajları açtım.

"Bana söylemeyi, en azından beni uyarmayı hiç düşünmedin mi gerçekten?" 13.08

Galiba Selim, yatağına bıraktığım minik izi fark etmişti.

"Haber vermeden gidecek kadar kötü müsün?" 13.11

"Gördüğünde cevap ver lütfen." 13.36

"İnci özür dilerim, lütfen seni incitecek bir şey yapmadığımı söyle." 14.45

"Seni merak ediyorum en azından görüldü at." 15.29

"Söylememe gerek var mı bilmiyorum ama ben Selim." 15.32

Sıkıntıyla yatakta doğruldum ve yüzümü avuçlarımın arasına aldım. Evet İnci, hadi çık şimdi işin içinden diye geçirdim içimden. Ayaklarımı yataktan sarkıtıp ayağa kalktığımda yatağımın sağında kalan şifonyerin üzerindeki aynada kendi yansımamla karşılaştım. Gözlerim ağlamaktan kızarmıştı, yine. Nasıl her seferinde bu kadar yanlış bir adamı seçebiliyordum? Nasıl elimle koymuş gibi buluyordum? İnanın kurşun döktürmeme ramak kalmıştı şu an.

Mutfağa yönelip bir bardak su içtiğim sırada telefonumun ekranı parladı. Selim arıyordu. derin bir nefes aldım ve telefonu açtım. Bu işten kaçışım yoktu belli ki. Öyle ya da böyle yüzleşecektik. En azından bir an önce yüzleşeyim ki yara bandını tek seferde çekeyim diye düşündüm.

"Efendim Selim."

Selim telefonun açılmasını beklemiyordu sanırım, bir süre bekledikten sonra cevap verebildi.

"Evde misin?" diye sorduğunda bir süre sessiz kaldım.

"Evdeyim, neden?" diye sordum anlamazken.

"Ders notlarını almayı unutmuşsun, onları getirmiştim."

Ben daha cevap veremeden Selim konuşmaya devam etti.

"Kapıdayım." Dedi Selim bir süre sonra, bense şaşkın bir şekilde kapıya yönelip kapıyı açtım. Gerçekten sadece notlar için mi gelmişti şimdi Selim? Hiçbir açıklama yapmayacak mıydı bana? Ne zaman söyleyecekti nişanlanmak üzere olduğunu? Yoksa hiç söylemeyecek miydi? Ben onun gözünde neydim ki şuan? Kafamda dönüp duran yüzlerce sorun vardı.

Beyaz spor ayakkabılarını çıkarmadan önce bana baktı ve sordu. "Girebilir miyim?"

Hafifçe başımla onayladım ve Selim'in içeri girmesi için kenara çekildim. Selim ne zamandan beri evimin önündeydi? Bir soru daha eklendi cevapsız kalan sorularımın arasına.

Selim içeri girdi ve ardından kapıyı kapattı. İçime serpilen olumsuz duyguların tohumları filizleniyor ve hızla büyüyordu. Selim'in bana karşı olan ilgili tavrı sinirimi bozdu. Sevgilisi varken neden benimle sevişmişti? Neden bana böyle iyi davranıyordu? Nişan öncesi son kaçamağı mı olmuştum şimdi Selim'in? Yoksa yıllar önceki saçmalığın intikamı mıydı bu? Zihnimden geçen hiçbir soruyu sormadım.

Selim ise bana dokunmaktan çekiniyor gibiydi, dün gecenin aksine.

Ben salona doğru yürürken o da beni takip etti. Hiç halim yok gibi koltuğa çöktüm, gerçekten çok kötü göründüğüme eminim. Selim notları sehpaya bıraktı, önümde diz çöktü ve narin ellerimi büyük avuçlarının arasına aldı. Kızarmış mavi gözlerime bakarken sordu.

"Canını yakacak, seni fiziksel veya psikolojik olarak incitecek bir şey mi yaptım? Neyin var İnci?"

Başımı olumsuz anlamda salladım, bir de soruyordu! Yine de Selim'in bana böyle şefkatle yaklaşıyor oluşu işimi hiç kolaylaştırmıyordu. Bu adamın bir sevgilisi vardı ve o sevgilisiyle nişanlanacaktı! Selim'in benimle oyun oynayıp oynamadığını anlayamıyordum. Bu durumu gururuma da yediremiyordum açıkçası. Gururum feci bir yerden kırılmıştı. Gözlerimi Selim'in ela gözlerinden kaçırdığımda Selim derin bir nefes aldı.

"Gözlerime bak İnci." Selim'in sesi oldukça yumuşaktı ve benim için iplerin kopuş noktası bu oldu. Tam olarak o anda ağlamaya başladım.

Selim "Siktir!" diye tısladı. "Lütfen bir şey söyle, neden ağlıyorsun?"

Bir şey söyleyemedim. "Sen nasıl bir şerefsizsin?" diye soramadım. Dilimin ucuna kadar gelen küfürleri savuramadım, bağıramadım. Daha da fazla hıçkırarak ağlamaya başladım. Sadece ağlıyordum. Selim bana sıkıca sarılıp beni kollarının arasına aldı ve bir süre o şekilde kaldık.

Ben ağladım, Selim ise saçlarımı okşadı. Nihayet ağlamam dindiğinde Selim biraz geri çekildi. Artık cevap alamazsa aklını kaybedecek gibi görünüyordu. Ne olduğunu anlayamıyor gibiydi.

Bense içimde kuruyup bitmeye başlayan Sarp'a olan sevgime, hatta onunla yaşadığım ilişki boyunca hiç böyle özel hissetmeyişime de ağlamıştım. Ve bana bu kadar özel hissettiren adamın tam bir şerefsiz olmasına ağlamıştım.

"Sen bir şey yapmadın." burnumu çektim, bu koca bir yalandı. "İstemediğim hiçbir şey de olmadı. Seninle alakalı hiçbir şey yok."

Selim bir nebze de olsa rahatlamış gibiydi. Tekrar önümde diz çöktü.

"Neden söylemedin bana? Neden daha önce biriyle birlikte olmadığını sakladın?"

"Durmak istemiyordum ve söyleyip bir şeyleri bozmak istemedim." diye mırıldandım.

"Bana söylemeliydin. En azından daha nazik davranabilirdim sana İnci, ilkel bir hayvan gibi davranmazdım. En azından senin ilk birlikteliğinin üzerinden on dakika geçmeden seninle tekrar sevişmezdim. Hatta belki seninle hiç sevişmezdim."

Buna inanmadım. Nişanlısı olması bile onu benimle sevişmekten alıkoymamıştı. Benim ilk birlikteliğim diye mi benimle sevişmeyecekti? Külahıma anlatsın.

"Sorun olmadığına emin misin?" diye sordu tereddütle Selim.

Hafifçe başımı salladım. Nasıl da samimiyetle bakıyordu Selim gözlerimin içine. Oysa yalandı, bu samimiyet yalandı. O hassas duygusal adam ayakları yalandı. Senin istemediğin hiçbir şey olmaz güveni de yalan mıydı peki? Sadece sevişene kadar takındığı bir maske miydi bunlar Selim'in? İnanamıyordum. Dün gece evinden çıkan kız mıydı nişanlısı? Ahu muydu? Sadece arkadaşım demişti Selim ama artık ona pek güvendiğim söylenemezdi.

Düşündükçe daha da kötü hissediyordum. Tüm bu düşüncelerimden sıyrıldım, şu an bunları düşünemezdim. Selim'in, beni kırdığını falan düşünmesini istemiyordum. Selim'in, benim üzerimde bir etkisi olduğu düşüncesine kapılmasını istemiyordum. Gözlerimden süzülen yaşların onun için olduğunu düşünmesini hiç istemiyordum.

"Selim..." dedim kendinden emin bir şekilde, yutkundum. "... ben sadece Sarp'ı sevdim." Yutkundum, bir kez daha. "Hala da Sarp'ı seviyorum ve bunu hep onunla yaşayacağımı düşünmüştüm. Yaşadığımız hiçbir şey benim onu sevdiğim gerçeğini değiştirmedi, değiştirmez de."

Bu birkaç cümle Selim'i yıkmaya yetti ve hayal kırıklığı gözlerine yansıdı. Anlam veremedim bu duruma.

"Dün gece çok güzeldi pişman da değilim ama bunlardan bir anlam çıkarma." Selim'in gözlerine bakarken konuşmakta fazlasıyla zorlanıyordum ama devam ettim. "Benim için Sarp'tan başkası olması mümkün değil o yüzden yaşadıklarımız aramızda kalırsa sevinirim. Senden tek ricam bu."

Selim ayağa kalktı ve gözlerini kaçırdı. Pantolonun cebine gitmişti elleri.

"Bir kadınla yaşadığım şeyleri ulu orta anlatacak biri değilim İnci. Belli ki biz birbirimizi hiç tanımamışız." dedi yaşadığı hayal kırıklığı sesine yansırken.

Dün gece kendini samimiyetle Selim'e açan o salak kız yoktu tabi artık karşısında.

Başımı yukarı kaldırıp Selim'in kasılmış yüzünü inceledim, anlam veremedim yine bakışlarındaki üzüntüye. Sevgilisi olan, hatta yakında nişanlanacak olan bir adama göre fazla rahatsız olmuş gibiydi duyduklarından. Ayağa kalkıp Selim'in karşısında durdum. onun zaten bunlardan birine bahsetmeyeceğini biliyordum, bahsetmesi de umurumda olmazdı sadece onun canını yakmak istemiştim. Belli ki başarmıştım da. Elimdeki iğneyi biraz daha batırdım Selim'in göğsüne.

"Belki hırstı, belki başka bir şeydi. Nihayetinde anlamsız bir şeydi, benim için hiçbir anlamı yok. Umarım senin içinde yoktur Selim."

Selim'in ela gözleri ifadesiz yüzümde gezindi, minik bir duygu kırıntısı görmek istiyor gibiydi ama göremedi. Güldü Selim.

"Bir an için gerçekten anlamlı olduğunu düşünmüştüm ama şimdi çok yanıldığımı anlıyorum. En az Sarp kadar sığsın İnci, birbirinize çok yakışıyorsunuz gerçekten. Umarım birbirinizin pisliğinde boğulmazsınız."

'En azından o pislik nişanlanmadan önce başka bir kadınla sevişmiyor.' diye geçirdim içimden ama söylemedim. Bu durumu kendine yediremedim. Bu şekilde kestirip atmak daha kolay geldi.

"Çık dışarı." Dedim mesafeli ve soğuk bir tonda. Selim, gözlerime baktığında onun gözlerindeki nefret tohumlarını gördüm. Selim arkasını dönüp salondan çıkmadan önce dönüp bir kez daha bana baktı. Bir şey söyleyecek gibiydi ama söylemedi evin kapısını çarparak evden çıktı.

ㅤ♡ㅤ♡ㅤ♡

Tiktok: Beggbegg7

İnstagram: Begbeg270

♥︎Selim ve İnci hakkında ne düşünüyorsunuz?

♥︎Sizce Selim ve İnci birlikte olacak mı?

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

11okunma 1beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…