Kırık Kelimeler kitap kapağı

12. bölüm / 13

12. Bölüm ''Sürtüşme''

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 13Şu an: 12. Bölüm ''Sürtüşme''

12. Bölüm ''Sürtüşme''
İçeri girdiğimde çiftlerin dans pistinde olduğunu gördüm. Büyük salonun yüksek tavanından sarkan kristal avizeler, üzerlerine vuran ışıklarla binlerce küçük parça halinde parlıyordu. Birkaç saat önce nikâhın yapıldığı alan şimdi tamamen değişmişti. Masalar biraz geriye çekilmiş, ortadaki geniş alan dans pistine bırakılmıştı. Yüksek sesli müzik salonun duvarlarında yankılanıyor, kadınların kahkahaları, erkeklerin birbirine bağırarak yaptığı konuşmalar ve kadehlerin birbirine çarpma sesleri müziğin arasına karışıyordu. Kenardan köşeden sıyrılarak masamıza ilerlemeye çalıştım. Birkaç tanıdık yüzle selamlaşıp yoluma devam ettim. Tam masaya ulaşmak üzereydim ki önümde bir gölge belirdi.
Kubilay.
Beni görür görmez yüzünde çocukça bir gülümseme belirdi. Sanki bütün gece beni bekliyormuş gibi iki kolunu yana açtı ve daha ne olduğunu anlamama fırsat bile vermeden bileğimden tuttu.
"Bu nereden çıktı şimdi?" diye sordum çatılan kaşlarımın altından ona bakarken bir yandan da ona ayak uydurmaya çalışıyordum.
"Annem, Melahat diye bir kadının kızını bana ayarlamaya çalışıyor İnci. Yalvarırım bırakma beni." dediğinde sesi gerçekten yalvarır gibi çıkıyordu.
Adımlarına ayak uydurup onunla dans etmeye devam ettim. Kubilay dans etmekten çok yerinde zıplıyor gibiydi ama buna rağmen ritmi şaşırmıyordu. Yeşil gözleri sürekli etrafımızda dolaşıyor, sanki birazdan annesinin elinden tutulmuş bir gelin adayının çıkıp geleceğinden korkuyormuş gibi davranıyordu.
"Biraz sakin ol. Kız belki güzeldir." diye mırıldandım.
"İlgilenmiyorum." dedi net bir şekilde.
"Belki zekidir."
"İlgilenmiyorum."
"Belki sana âşık olur."
"İnci, Allah aşkına."
Gülerek başımı iki yana salladım.
Kubilay'ın hayatında ilk defa gerçekten korktuğu bir şey varsa o da ciddi ilişkiydi. İnsanların çoğu evlilikten veya ciddi ilişkiden korkardı ama Kubilay'ın korkusu farklıydı. O, özgürlüğünü kaybetmekten değil, özgürlüğünü kendi isteğiyle bırakmaktan korkuyordu bence.
Bir süre daha dans ettik.
Salonun ışıkları üzerimizden geçerken yüzü bir an mavi, bir an mor, bir an sarı ışıkların altında kalıyordu. Terden alnına yapışan birkaç saç teli vardı. Gömleğinin kollarını dirseklerine kadar sıvamış, kravatını çoktan çıkarmıştı. Gecenin başında kusursuz görünen takım elbisesi şimdi onun kadar dağınık görünüyordu.
"Sarp ne diyor? Barışalım dedi mi sonunda?" diye sordu çok geçmeden Kubilay.
Soruyu duyduğum anda yüzümdeki gülümseme hafifçe silindi.
Müzik hala aynı yüksek sesle devam ediyordu ama sanki bir anlığına sesini kısmışlar gibi hissettim.
"Ona biriyle yattığımı söyledim." dedim gözlerimi ondan kaçırarak. "Sanırım bunu yapabileceğimi hiç düşünmemişti Kubi."
Kubilay'ın dans eden elleri bir an durdu.
Bana baktı.
Yüzündeki eğlenceli ifade birkaç saniye içerisinde kayboldu.
"Ne?"
Omuz silktim.
"Ne diyeceğimi bilemedim. Söyledim işte."
"Gerçekten söyledin mi?"
"Evet."
Kubilay'ın yüzündeki şaşkınlık yerini yavaş yavaş anlamlı bir ifadeye bıraktı. Beni uzun uzun süzdü ama daha fazla soru sormadı.
En azından şimdilik.
Kubilay'ın bakışlarına gölge düştüğünde başımı çevirip onun gözlerinin odaklandığı yere baktım.
Cansu ve fazlasıyla yakışıklı bir çocuk dans ediyordu.
Cansu'nun siyah saçları omuzlarının üzerinde dans ederken hafifçe savruluyor, yüzündeki gülümseme uzaktan bile belli oluyordu. Çocuk ise uzun boylu ve geniş omuzluydu. Üzerindeki koyu renk takım elbise vücuduna tam oturuyordu. Bir eli Cansu'nun belinin hemen üzerinde, diğer eli onun elindeydi.
Kubilay'ın çenesinin hafifçe gerildiğini gördüm.
İşte şimdi eğlenmeye başlamıştım.
Kubilay'ın da Cansu'ya hisleri olduğunun farkındaydım ama ikisi korkunç bir çift olurlardı. En azından benim fikrim bu yöndeydi.
İkisi de inatçıydı.
İkisi de duygularını saklamak konusunda profesyoneldi.
Üstelik ikisi de karşı tarafın ilk adımı atmasını bekliyordu.
Böyle iki insanın bir ilişkiye başlaması için mucize gerekiyordu.
"Bakma şöyle aşıkmış gibi." dedim Kubilay'a dönerken.
"Ne alakası var İnci? Ne aşkı?" dedi telaşla bakışlarını kaçırırken.
Gülümsememi bastırmaya çalıştım.
"Bakışlarını gördüm."
"Neyi gördün?"
"Cansu'ya nasıl baktığını."
"Ben normal bakıyorum."
"Tabii."
"Gerçekten."
"Tabii Kubilay."
Gözlerini devirdi.
"Herkesin yanında konuşup bir onunla sustuğunu bilmiyormuşum gibi konuşma." dedim sitem eder gibi.
Gözleri kocaman açıldı.
"Biliyor musun?" diye sordu afallamış bir halde.
"Cansu sabaha karşı eve geliyor Kubilay bazen, sence nedenini sormuyor olabilir miyim?"
Bazen Kubilay ile dışarıda sabahlardı Cansu.
Sessizce güneşin doğuşunu birlikte izlerlerdi ve Cansu bunun sadece arkadaşça bir şey olduğunu söylerdi.
Külahıma anlatsın.
Ben onları hiç sorgulamadığım için aptal olduğumu sanıyorlardı herhalde.
Oysa bazı şeyleri sormaya gerek yoktu. İnsanların birbirine nasıl baktığını gördüğünüzde, söyledikleri yalanların pek bir önemi kalmıyordu.
İkisinin de birbirine karşı hisleri vardı sonuç olarak ama kimse bilmiyordu.
Benim dışımda kimse bilmiyordu.
Bir süre dans ettik Kubilay'la ve Kubilay Cansu'ya bakmamak için üstün bir çaba sarf etti.
Takdir ettim açıkçası.
Çünkü her birkaç saniyede bir gözlerinin istemsizce o tarafa kaydığını görüyordum.
"Bu tamamen arkadaşça bir şey İnci." dedi ama bence kendi bile inanmıyordu.
"Madem öyle neden beni, Tuğçe'yi veya Defne'yi değil de her seferinde Cansu'yu arıyorsun?" diye sordum.
Kubilay'ın yüzündeki gülümseme yavaşça kayboldu.
Bir süre cevap vermedi.
Müziğin ritmi değişti. Etraftaki insanlar yeni müziğe ayak uydururken pistteki kalabalık biraz daha hareketlendi. Biz ise bütün o gürültünün ortasında, sanki kendimize ait küçük bir alan yaratmış gibi konuşuyorduk.
"Çünkü Cansu sessizliği paylaşabildiğim tek insan, İnci."
Mavi gözlerim Kubilay'ın yeşil gözleriyle buluştu.
Bu kez dalga geçmedim.
Gülümsedim.
Samimi bir şekilde.
Çünkü o cümlede düşündüğümden çok daha fazla şey vardı.
Bazı insanlarla konuşmak zorunda kalmadan anlaşabilirdiniz.
Bazı insanlarla ise susmak bile yorucu olurdu.
Cansu ve Kubilay'ın arasında olan şeyin tam olarak ne olduğunu bilmiyordum ama ikisinin birbirinin sessizliğini taşıyabildiğini biliyordum.
Ve bu, benim gözümde hafife alınacak bir şey değildi.
"Eğer o kızın gözünden senin yüzünden bir damla yaş akarsa seni öldürürüm Kubilay Atahan. Bunu aklından çıkarma, olur mu?"
Kubilay birkaç saniye yüzüme baktı.
Cevap vermesini beklemeden şarkı bittiği gibi onun ellerinden ellerimi çektim ve uzaklaştım pistten. Kubilay beni boş tehditler savurmayacağımı bilecek kadar iyi sanıyordu ve bence söylediklerimi ciddiye almıştı. Almalıydı da.
Dans müziklerinden sonra birkaç ünlü sanatçı da sahneye çıkarak en beğenilen şarkılarını seslendirdi, Behçet amcanın çevresi genişti ama düğüne bu kadar sanatçı geleceğini düşünmemiştim açıkçası.
Sahnenin önündeki kalabalık her sanatçı çıktığında biraz daha büyüyor, insanlar telefonlarını çıkarıp kayıt almaya başlıyordu. Bazıları şarkılara eşlik ediyor, bazıları ise masalarından kalkıp pistin önüne kadar ilerliyordu.
Sonra oyun havaları çalmaya başladı ve şampanyaların, viskilerin etkisiyle kafayı zaten çoktan bulmuş olan misafirler kurtlarını dökmeye başladılar. Ne kadar elit düğünde olsa iş bu noktaya geliyordu işte. İçeride magazinden birileri olsa gerçek anlamda bir çoğu sabah manşetlerinde rezil olurdu.
Kadınların çoğu gecenin başındaki zarif ve kontrollü hallerinden sıyrılmış, topuklu ayakkabılarının üzerinde dans etmeye çalışıyordu. Bazılarının saçları çoktan bozulmuştu. Erkeklerin ceketlerinin düğmeleri açılmış, kravatlar gevşemişti. Gecenin başında birbirlerine soyadlarıyla hitap eden insanlar şimdi omuz omuza dans ediyor, kimileri ellerindeki kadehlerle havaya eşlik ediyordu.
Behçet amcanın düğünü gerçekten düğünden çıkıp küçük çaplı bir festivale dönüşüyordu.
Cemiyetin cilası birkaç saat içinde çatlamaya başlamıştı.
Kadınların bazıları topuklu ayakkabılarını çıkarıp çıplak ayaklarıyla dans etmeye başlamış, erkeklerin ceketleri sandalyelerin üzerine atılmıştı. Birkaç dakika önce ağırbaşlı tavırlarıyla iş konuşan adamlar şimdi göbek atıyor, genç kızlar telefonlarını birbirlerine uzatıp kahkahalarla video çekiyordu.
Bir ara masaların birinden yükselen kahkahayla başımı çevirdim. İnsanların yüzlerine baktım. Herkes eğleniyordu. Herkesin hayatı sanki kusursuzmuş gibi görünüyordu.
Benimki hariç.
İçimden acı bir gülümseme geçti. Belki de bütün mesele buydu.
İnsanlar dışarıdan ne kadar kusursuz görünürse görünsün, kimsenin kafasının içini göremiyordunuz.
Benim kafamın içini görseler muhtemelen bu geceyi de düğünü de unutup doğrudan beni bir psikiyatri kliniğine yatırırlardı.
Salon yavaş yavaş boşalıyor, masaların üzerindeki kadehler birer birer toplanıyordu. Garsonlar sessizce insanların bıraktığı tabakları ve bardakları kaldırırken müzik de eski yüksekliğini kaybetmeye başlamıştı.
Gece sonu herkes dağılırken gençlerin çoğu terasa yönelmişti, bir after parti olacaktı ama benim hiç kalasım yoktu.
Saatlerdir ayakta duruyordum ve ayaklarım artık topuklularımın içinde bana ait değilmiş gibi hissediyordum. Üstelik Selim ve Sarp ile aynı ortamda bulunmak mideme kramplar girmesine sebep oluyordu.
Ailem otelden ayrılırken ben de onlarla sıvışmaya çalışıyordum ki Tuğçe beni kolumdan yakaladı.
"Sen nereye? Partiye kalmıyor musun?" diye sordu telaşla.
"Aşkım çok yorgunum, başım da çok ağrıyor." dediğimde küçük çantasını açtı ve çıkardığı ağrı kesiciyi bana doğru salladı.
"Hiçbir yere gidemezsin İnci, zaten düğünden fırsat bulup görüşemedik doğru düzgün. Partinin tadını çıkaracağız." dediğinde aksini söylemeye bahanem kalmamıştı. Ailemle vedalaştım ve terasa yöneldim Tuğçe'nin peşinden. Batuhan'da arkamızdan geliyordu.
Saat on ikiyi geçerken otelin terasına geçtik birlikte. Terasa çıkan kapıyı açtığımız anda yüzüme sıcak yaz gecesinin hafif esintisi vurdu.
Terasın etrafındaki cam korkulukların ötesinde İstanbul bütün ışıklarıyla uzanıyordu. Uzakta binaların pencereleri tek tek parlıyor, aşağıdaki yolların üzerinde ilerleyen arabaların farları ince ışık çizgileri oluşturuyordu.
Gece güzeldi.
Fazlasıyla güzeldi.
Ve ben nedense o an bunun iyi bir şey olmadığını düşündüm.
Çünkü bazı geceler ne kadar güzel olursa, insanın içindeki karanlık o kadar fazla göze batıyordu.
Gece şehrin üzerine çökmüş, gökyüzünün karanlığını milyonlarca küçük ışık delmişti. Uzakta binaların pencereleri birer birer parlıyor, aşağıdaki caddelerde ilerleyen arabaların farları birbirini takip eden ince ışık çizgilerine dönüşüyordu.
İstanbul geceleri başka görünüyordu.
Gündüz bütün kusurları ortaya çıkaran şehir, gece olduğunda kendini saklamayı öğreniyordu.
Belki de insanlara benziyordu.
Karanlıkta herkes biraz daha güzel görünüyordu.
Terasın bir köşesine büyük beyaz koltuklar yerleştirilmişti. Sehpalarda yarısı içilmiş içkiler duruyor, birkaç mum rüzgârın etkisiyle titrek alevler çıkarıyordu. Terasın diğer ucunda küçük bir müzik sistemi kurulmuştu. İçerideki yüksek sesli müzik burada daha boğuk duyuluyor, basların titreşimi cam kapılardan geçerek geceye karışıyordu.
Tuğçe koluma girdi.
"Hadi."
"Geliyorum."
İçerideki kalabalığın aksine burada insanlar daha sakin görünüyordu. Kimi koltuklara yayılmış, kimi korkuluklara yaslanmıştı.
Bazıları konuşuyor, bazıları kahkahalarla gülüyor, bazıları ise ellerindeki kadehlerle İstanbul manzarasını izliyordu.
Tuğçe koluma girdi.
"Hadi, şuraya oturalım."
Başımı salladım.
"Olur."
Birlikte birkaç adım attık. Tam o sırada gözlerim kalabalığın arasında gezindi. Önce Cansu'yu gördüm.
Kubilay da onun birkaç metre uzağındaydı. Birileriyle konuşuyor gibi görünüyordu ama gözlerinin arada bir Cansu'ya kaydığını buradan bile anlayabiliyordum.
İçimden gülümsedim. Bu çocuk kendini kandırmak konusunda gerçekten çok başarılıydı.
Sonra gözlerim Batuhan'a takıldı.
Elindeki kadehi sallayarak bir şeyler anlatıyordu. Yanındaki iki adam kahkahalarla ona karşılık veriyordu.
Her şey normaldi.
Her şey olması gerektiği gibiydi.
Ta ki gözlerim onun üzerine gelene kadar.
Selim.
Kalabalığın biraz uzağında, terasın cam korkuluğuna yaslanmış duruyordu. Bir eli cebindeydi. Diğer elinde tuttuğu bardağın içindeki amber renkli içki, terastaki sarı ışıkların altında hafifçe parlıyordu.
Üzerindeki siyah takım elbise gecenin başındaki kadar kusursuz değildi artık. Ceketinin önü açıktı. Gömleğinin yakasındaki ilk düğme çözülmüş, kravatı gevşemişti.
Ama yine de...
Yine de fazlasıyla iyi görünüyordu.
Sinir bozucu derecede.
İnsan birinin kendisine bu kadar kötü hissettirmesinden sonra hâlâ onu yakışıklı bulmaya devam eder miydi?
Edermiş.
Ben ediyordum.
Ve bundan nefret ediyordum.
Bu gece ondan kaçmak için bütün yolları denemiştim.
Ama görünüşe göre gecenin benim için başka planları vardı.
Bakışlarım yüzüne çıktığında kalbim göğsümün içinde tek bir sert darbeyle çarptı. Selim de o anda başını kaldırdı. Gözlerimiz birbirine kilitlendi. Dünya bir saniyeliğine durdu sanki.
Hayır.
Dünya durmamıştı.
İçeride müzik devam ediyordu. Birileri kahkaha atıyordu. Bir kadeh masaya bırakıldı. Uzakta bir araba korna çaldı.
Ama ben bunların hiçbirini duymuyordum. Sadece ona bakıyordum.
Selim'in yüzünde okunması zor bir ifade vardı.
Ne öfke. Ne şaşkınlık. Ne de gülümseme.
Sadece o bildiğim, insanın içini huzursuz eden sakin bakışı.
Sanki saatlerdir burada beni bekliyormuş gibi. Sanki aramızda hiçbir şey yaşanmamış gibi. Sanki beni görmenin onun için hiçbir anlamı yokmuş gibi.
Oysa benim için tek bir bakışı bile fazlasıyla anlam taşıyordu.
Başımı çevirmek istedim. Çeviremedim. Bu kadar basit olması gerekiyordu. Bakma. Dön. Git.
Ama bedenim, aklımın emirlerini dinlemiyordu.
Selim'in gözleri yüzümde dolaştı. Saçlarımda. Yüzümde. Sonra tekrar gözlerimde durdu.
İçimde anlamsız bir sıcaklık yükseldi. Hemen ardından mideme bir ağrı saplandı. Ne hissettiğimi anlayamıyordum.
Özlemek miydi?
Kızgınlık mı?
Kırgınlık mı?
Yoksa bütün bunların birbirine karışmış hâli miydi?
Belki de insan birini aynı anda hem görmek isteyip hem de ondan kaçmak isteyebiliyordu. Ben tam olarak bunu yaşıyordum.
"İnci?"
Tuğçe'nin sesiyle irkildim.
Başımı ona çevirdim.
"Efendim?"
"İyi misin?"
"Evet."
Sesim normal çıkmıştı.
En azından bana göre.
Tuğçe kaşlarını çattı.
"Yüzün bembeyaz oldu hayatım."
"Ne?" dedim afallamış bir halde bakışlarımı ona çevirirken.
"Yüzün."
Elimi yanağıma götürdüm.
"Yorgunum sadece." diye mırıldandım.
Tuğçe gözlerimi takip etti.
Sonra bakışları Selim'e kaydı.
Birkaç saniye hiçbir şey söylemedi. Ardından yeniden bana baktı. Başını salladı ama bakışlarındaki şüphe kaybolmadı.
Ben ise yeniden Selim'e baktım. Bu kez o bakmıyordu. Başını hafifçe yana çevirmiş, elindeki bardağa bakıyordu.
Sanki az önce göz göze gelen biz değilmişiz gibi. Sanki benim varlığım onun için hiçbir şey ifade etmiyormuş gibi.
Dişlerimi sıktım.
Bunu neden yapıyordu? Beni görüp bakıyordu. Sonra hiçbir şey olmamış gibi davranıyordu. Sanki benimle seviştikten sonra nişanlanacak olan o değilmiş gibi...
İnsan böyle bir şey yaparak karşısındaki kişinin aklını nasıl bu kadar kolay karıştırabilirdi? Belki de bunu bilerek yapıyordu. Belki de umurunda değildim. Bu ihtimal canımı daha çok acıttı.
Selim ağır adımlarla masanın etrafındaki boş sandalyelerden birini çekti ve Buse'nin karşısına oturdu.
Kübra üzerini değiştirip beyaz, mini bir elbise giymişti. Elbisenin ince kumaşı terasın sarı ışıkları altında neredeyse gümüş gibi parlıyor, gecenin ilerleyen saatlerinde dağılmaya başlayan saçlarının birkaç tutamı omuzlarına düşüyordu. En köşedeki masada karşılıklı oturuyorlardı Cenk ile. Cenk, hayranlıkla karısının şampanya patlatmasını izlerken yüzündeki ifadeye bakılırsa şişeden çıkan köpükten çok karşısındaki kadını izlemekle ilgileniyordu.
Kübra şişeyi iki eliyle kavramış, önce biraz zorlanmış, ardından mantarın patlamasıyla irkilerek kahkahaya boğulmuştu. Cenk de onun bu hâline gülerek elini uzatmış, şişeyi ondan almıştı.
Onları birkaç saniye izledim.
Bazı insanların birbirine bakışında kelimelere ihtiyaç olmuyordu. Cenk'in Kübra'ya bakışında da tam olarak bunu görüyordum. Keşke herkes sevdiği insana böyle bakabilseydi. Keşke sevdiğimiz insanların da bize aynı gözlerle baktığından emin olabilseydik.
Belki o zaman hiçbirimiz bu kadar aptalca hatalar yapmazdık.
Düşüncelerim daha fazla ilerlemeden Tuğçe'nin kolumu tutmasıyla irkildim.
"Gel."
"Ne?"
Cevap vermedi.
Tuğçe beni kalabalığın arasından geçirirken nereye gittiğimizi anlamaya çalışıyordum. Terasın ortasında insanlar dans ediyor, birileri masaların arasından içki taşıyor, müzik konuşmaların üzerine çıkacak kadar yükseliyordu.
"Tuğçe, nereye gidiyoruz?"
"Şuraya."
"Şura neresi?"
Cevap vermesine fırsat kalmadan beni hafifçe ileri doğru itti.
Ve ne olduğunu anlamadan kendimi Selim'in yanındaki boş sandalyeye oturmuş buldum.
Bir an nefesimi tuttuğumu fark ettim.
Tuğçe'ye baktım.
O ise hiçbir şey olmamış gibi karşımdaki sandalyeye geçmişti. Bunu bilerek yaptığını anlamam yaklaşık iki saniyemi aldı.
"Senin..." diye mırıldandım.
Tuğçe bana masum bir ifadeyle baktı.
"Ne?"
Sonra gözlerini kaçırdı.
İhanet. Tam anlamıyla ihanetti.
Selim'in karşısında oturan Buse ise çatık kaşlarıyla bana bakıyordu.
Bakışlarında saklamaya çalışmadığı bir rahatsızlık vardı. Dudakları ince bir çizgi hâlinde birbirine bastırılmış, parmakları kadehinin gövdesini gereğinden sıkı kavramıştı.
Benden pek haz etmediği belliydi. Tabii ki olumsuz duygularının sebebi geçmişimizdi. Ben de ondan hiç haz etmiyordum zaten. Dolayısıyla karşılıklı bir anlaşma sağlanmış sayılırdı. Gözlerimi ondan çekip önüme çevirdim.
Sonuç olarak ortamdaki kalabalığın kaosuyla kendimi Selim'in yanındaki sandalyede buldum. Bu benim tercihim değildi. Yine de bu durum beni rahatsız etti.
Sandalyeye otururken elbisemin eteğini düzeltip sırtımı mümkün olduğunca dik tuttum. Selim'in omzunun bana birkaç santim uzaklıkta olduğunu fark ettiğimde istemsizce bedenimi diğer tarafa çevirdim.
Bir süre sağıma bakmadan, solumdaki sandalyeye oturan Cansu'ya dönük bir şekilde oturdum. Sanki Cansu'yla konuşuyormuşum gibi görünmek, yanımda kimin oturduğunu umursamadığımı kanıtlayacakmış gibi. Selim de sağındaki Kubilay'a dönüktü. İkimiz de birbirimizden kaçıyorduk anlaşılan.
Aramızda yalnızca birkaç santim vardı ama o birkaç santim, o gece dünyanın en uzun mesafesi gibi geliyordu. Onun parfümünün hafif kokusu bile istemediğim hâlde burnuma ulaşıyordu. Başımı biraz daha Cansu'ya çevirdim.
"Ne konuşuyordunuz?"
Cansu bana bir şey anlatmaya başladı ama söylediklerinin yarısını bile dinlemiyordum. Çünkü yanımdaki adamın varlığının farkındaydım. Elini masanın üzerine koyduğunda parmaklarının hareketini görüyordum. Bardağını kaldırdığında camın masaya değen sesini duyuyordum. Sandalyede hafifçe hareket ettiğinde omzunun bana yaklaşmasını hissediyordum.
Ve bütün bunlar sinir bozucuydu. Çünkü ona bakmıyordum. Ama bütün dikkatimi ona vermiştim.
Pahalı içkiler açılıyor ve boş şişeler hızlıca masalardan toplanıyordu. Garsonlar masaların arasında sessizce dolaşıyor, ellerindeki tepsileri hiç zorlanmadan taşıyorlardı. Şampanyaların köpüğü bardakların kenarından taşarken viskilerin amber rengi terasın loş ışığında koyulaşıyordu.
Dans müziklerinin ardından hareketli şarkılar çalmaya başladığında masaların yarısı boşalmıştı. Herkes dans ediyordu.
Terasın ortasındaki alan kısa sürede kalabalıkla dolmuş, insanlar müziğin ritmine kendilerini bırakmıştı. Kimi elindeki kadehi havaya kaldırıyor, kimi arkadaşının koluna girip kahkahalarla dönüyordu.
Sarp masanın sonunda oturmuş, arka arkaya viski içerken gözlerini bir an bile benden ayırmıyordu. Bardağı dudaklarına götürürken bile bakışları üzerimdeydi. Ne zaman başımı çevirsem onu bana bakarken yakalıyordum. Bakışlarını kaçırmıyordu. Ben de artık kaçırmıyordum.
Bunu sen seçtin Sarp, diye düşündüm. Beni hayatından çıkarmayı sen istedin. Şimdi neye baktığını anlamıyordum.
Teras bu gece bizim için kapatılmıştı ve yaklaşık elli kişilik kalabalık bir gruptuk. On kişilik beş masa, terasın ortasını boş bırakacak şekilde yerleştirilmişti. Masaların üzerindeki küçük ışıklar rüzgâr estikçe titriyor, bardakların üzerine yansıyan ışıklar hareket ediyordu.
Terasın bir köşesinden İstanbul'un gece manzarası görünüyordu. Şehir aşağıda bütün ışıklarıyla uzanırken biz burada kendi küçük dünyamızın içinde birbirimizin hayatını karıştırmaya devam ediyorduk.
Sarp'ın telefonu çaldı. Ekrana baktı. Kaşları hafifçe çatıldı. Ardından sandalyesini geriye çekip ayağa kalktı. Telefonunu kulağına götürerek terasın diğer tarafına doğru yürüdü. Birkaç saniye sonra kalabalığın arasında gözden kayboldu.
Ben de istemsizce rahatladım. Ama rahatlığım uzun sürmedi. Buse pistte dans ederken Selim'e kaçamak bakışlar atıyordu. Bir bakışı kısa sürüyor, sonra gözlerini başka tarafa çeviriyordu. Aradan birkaç saniye geçiyor, yine Selim'e bakıyordu. Bu bakışların gayet farkındaydım. Ve Selim'in müstakbel nişanlısı olması da tadımı kaçırıyordu.
Buse'nin ona bakışlarında sahiplenmekten çok, karşılığını bulmasını uman bir kadının çaresizliği vardı. Selim ise ona neredeyse hiç bakmıyordu. Bunu fark etmek istemesem de fark etmiştim. Yine de söz konusu olan Buse bile olsa aldatılan kadın olmasını istemezdim. Bu bir gerçekti. Ondan hiç haz etmesem de gerçekten üzülmüştüm onun için.
Çünkü bir kadının, kendisini istemeyen ve başka bir kadınla birlikte olan bir adamla nişanlanmak istemesi bana göre acınası bir durumdu.
Üstelik o adamın gözleri başka bir yerdeyken... Bunu görmek bile içimi sıkıyordu. Tam önümdeki bardağa uzanmıştım ki yanımdaki sesle irkildim.
"Abin tahminen ne zaman kardeşimin peşinden ayrılır?"
Elim havada kaldı.
Bir saniye boyunca ne söylediğini anlamadım. Sonra yavaşça başımı çevirdim. Selim bana bakıyordu. Gerçekten bana. O ana kadar birbirimizden kaçmak konusunda sessiz bir anlaşmaya varmış gibiydik. Ben sola dönüyordum. O sağa. Ben bir şey söylersem susuyordu. O bana bakarsa ben başka yere bakıyordum. Ama şimdi bütün o mesafeyi kendi sesiyle ortadan kaldırmıştı.
Gözleri üzerimdeydi. Yüzünde belli belirsiz bir alay vardı. Sanki aramızda yaşanan şey hiç yaşanmamış gibi sakindi. O sakinlik sinirimi bozdu.
Soruyu ikinci kez sormadı. Cevap vermemi bekledi. Ben de birkaç saniye boyunca ona baktım. Selim'in yüzünü bu kadar yakından görmeyeli ne kadar zaman olduğunu düşündüm. Birkaç gün olmuştu sadece ama sanırım ben onu böyle yakından görmeyi özlemiştim. Bunu itiraf etmek benim için zordu. Kaşlarının arasındaki hafif çizgi, çenesinin belirgin hattı. Gözlerinin altında gecenin yorgunluğunu belli eden çok hafif gölgeler.
Ve o gözler...
Beni her gördüğünde sinirlendirmeyi başaran o gözler.
"Sana ne?" dedim ters bakışlarımı Selim'e çevirirken.
Sesim beklediğimden daha sert çıktı. Selim'in kaşlarından biri hafifçe havalandı. Sanki cevabımı beklemiyormuş gibi. Ben ise geri adım atmadım.
"İnsanların ilişkilerinden sana ne, Selim?"
Bu kez sesimi biraz daha alçalttım. Ama kelimelerin arasındaki sertliği gizlemedim. Selim birkaç saniye boyunca hiçbir şey söylemeden yüzüme baktı. Bakışları gözlerimde sabitlenmişti.
Terasın gürültüsü aramızda akmaya devam ederken, ikimizin arasında görünmeyen bir duvar yükselmiş gibiydi. Ve ben, nedense onun vereceği cevabı beklerken kalbimin neden bu kadar hızlı attığını anlamıyordum.
Batuhan ve Defne pistte sarmaş dolaş dans ederken onu rahatsız eden şey bu değildi bence. Yaşadığımız şeylerden rahatsızdı ve kavga etmeye yer arıyordu bence. Selim gülümsedi.
O gülümsemeyi görünce içimden derin bir nefes aldım. Dudaklarının yalnızca bir kenarı hafifçe yukarı kıvrılmıştı. Gözlerinde ise o sinir bozucu sakinlik vardı. Sanki biraz önce söylediğim hiçbir şey onu rahatsız etmemiş, aksine beklediği cevabı almış gibi görünüyordu.
"Tepkin söylediklerime mi yoksa direkt olarak bana mı İnci?" diye sordu gülümserken.
Ses tonu sakindi ama sorunun kendisi hiç masum değildi. Bilerek üstüme geliyordu. Ona tepkili olmamı istiyor gibi bir hâli vardı, bakışlarından bunu sezebiliyordum en azından. Gözlerini üzerimden çekmiyor, vereceğim cevabı sabırla bekliyordu. Sanki benim sinirlenmem onun için gecenin eğlencelerinden biri hâline gelmişti.
Normalde bu kadar sert tepkiler vermiyordum Selim'e. Özellikle son yaşananlar düşünülünce bir süredir bayağı samimiydik. Aramızdaki o görünmez mesafe son zamanlarda birkaç kez ortadan kalkmış, birbirimize karşı daha rahat davranmaya başlamıştık. En azından ben öyle sanmıştım.
Şimdi ise karşımda oturan adam, sanki aramızda hiçbir şey yaşanmamış gibi beni köşeye sıkıştırmaya çalışıyordu.
"Direkt olarak sana Selim, senin benimle konuşmaya çalışmandan rahatsızım."
Dürüst bir şekilde cevapladım sorusunu. Sesimi yükseltmedim ama kelimelerimin her birini özellikle vurguladım. Gizleyecek de saklayacak da bir şeyim yoktu. Utanması, mahcup olması gereken oydu sonuçta. Ben değildim.
Selim birkaç saniye boyunca yüzüme baktı. Bakışları gözlerimden dudaklarıma, oradan yeniden gözlerime çıktı. Ardından elindeki sigarayı dudaklarının arasından çekti. Sigaranın ucundaki kül hafifçe uzamıştı. Küllüğe doğru eğilip iki parmağının arasında tuttuğu sigarayı ağır bir hareketle bastırdı.
Küçük bir duman bulutu havaya karıştı. Sanki konuşmamızın üzerine son noktayı koymuştu.
Ama koymamıştı.
"Madem seni bu kadar rahatsız ediyordum niye seviştin benimle?"
Soruyu duyduğum anda bütün bedenim gerildi. İlk refleksim etrafa bakmak oldu.
Başımı hafifçe çevirip çevremizdeki masalara baktım. İnsanlar kendi konuşmalarına dalmıştı. Pistte müzik hâlâ yüksek sesle çalıyor, kahkahalar masaların arasından yükseliyordu. Birkaç metre ilerimizdeki insanlar birbirleriyle konuşuyordu ama kimsenin bize dikkat ettiği yoktu.
İçimden derin bir nefes verdim. Bizi duyabilecek kimsenin olmayışı içimi rahatlattı. Yine de kalbim hızla atıyordu.
Selim bunu oldukça kısık bir sesle söylemiş olsa da paniklemiştim.
Başımı yeniden ona çevirdiğimde yüzündeki o kendinden emin ifadeyi gördüm. Sanki benim utanmam gereken bir şey söylemiş gibi rahatça oturuyordu.
Selim'in arsızlığı ve pişkinliği sinirimi bozdu.
Öyle bir bakıyordu ki, sanki aramızda yaşanan her şeyin sorumluluğu yalnızca bana aitmiş gibi.
Oysa o geceyi unutmak isteyen bendim belki ama yaşananları başlatan da ben değildim.
"Seni ilk ve son kez uyarıyorum, bu konuyu tekrar açma."
Sesimi mümkün olduğunca sakin tutmaya çalıştım. İçimde yükselen öfke boğazıma kadar çıkmıştı ama ona bunu göstermek istemiyordum.
"Ayrıca Defne küçük bir çocuk değil, yirmi iki yaşında reşit bir kadın. Ne arkadaşlarının ne de ailesinin onayına ihtiyacı yok. Rahatsız olduğun durumları da benimle değil kardeşinle konuş. Seninle muhatap olmak istemiyorum."
Son cümleyi söylerken gözlerimi ondan ayırmadım. Bir an bile geri çekilmek istemiyordum. Çünkü geri çekilirsem onun kazandığını hissedecektim.
Çantamı alıp masadan kalktığım sırada sandalye zeminde hafifçe sürtündü. O küçük ses bile sinirimi bozdu. Çantamın askısını omzuma geçirirken arkamı dönmeye hazırlanıyordum ki Selim'in eli bileğime uzandı.
Parmakları bileğimin etrafını sardığında olduğum yerde kaldım. Tenime dokunan parmaklarının sıcaklığını hissettiğim anda kalbim yine hızlandı.
Bundan nefret ediyordum.
Onun bana dokunmasının hâlâ bende böyle bir etki yaratmasından nefret ediyordum.
Başımı yavaşça ona çevirdim.
Selim'in bakışları yüzümdeydi.
"Cidden merak ediyorum, muhatap bile olmak istemediğin biriyle neden yattın?"
Bir an hiçbir şey söyleyemedim. Çünkü sorunun cevabını kendime bile doğru düzgün veremiyordum. Belki de asıl sinir olduğum şey buydu. Selim'in cevabı bildiğini düşünmesi değildi. Benim hâlâ cevabı bulamamış olmamdı.
Öfkeyle kalkarken kolumu çektim Selim'in parmaklarının arasından. Bileğimde bıraktığı sıcaklık birkaç saniye daha tenimde kaldı.
"Yeter." diye fısıldadım.
Sesimi duymuş muydu bilmiyordum. Duymasını da istemiyordum artık. Arkamı dönüp yürümeye başladım.
Pistin yanından geçerken müzik yeniden yükseldi. İnsanlar dans ediyor, kahkahalar atıyor, ellerindeki kadehleri havaya kaldırıyordu. Birkaç dakika önce o kalabalığın içinde bulunmak bana iyi geliyordu. Şimdi ise herkes üzerime geliyormuş gibi hissediyordum.
Tek istediğim birkaç dakika yalnız kalmaktı.
Lavaboya yöneldim.
Kapıyı ardımdan kapattığımda içerideki sessizlik yüzüme çarptı.
Derin bir nefes aldım. Sonra bir tane daha. Aynanın karşısına geçip kendime baktım.
Yüzümdeki makyaj hâlâ yerindeydi ama gözlerimin içine baktığımda o kadar da iyi görünmediğimi fark ettim. Yanaklarımın hafifçe kızardığını, dudaklarımı farkında olmadan birbirine bastırdığımı gördüm.
"Sakin ol İnci." diye mırıldandım kendi kendime. Musluğu açıp ellerimi soğuk suyun altına tuttum. Bir süre parmaklarımın arasından akan suyu izledim.
Hava almak için pek uygun bir yer seçmemiştim ama çok seçeneğim de yoktu zaten.
Tam aynadaki yansımama bakıp saçlarımı düzeltmeye çalışıyordum ki kapının açılma sesi duyuldu.
Başımı kaldırdım.
Buse içeri girdi.
Harika. Gerçekten harika. Bu gece burada bile rahat yoktu. Vay arkadaş!
Buse kapıyı arkasından kapattı. Topuklu ayakkabılarının mermer zeminde çıkardığı düzenli sesler lavabonun sessizliğinde olduğundan çok daha belirgin duyuluyordu. Çantasını tezgâhın üzerine bıraktı. Aynadaki yansımamızda göz göze geldik.
Birkaç saniye boyunca hiçbirimiz konuşmadık.
Sonra Buse çantasının fermuarını açtı. İçinden rujunu çıkardı. Rujun kapağını açarken yüzünde tek bir duygu bile yoktu. Sanki birkaç saniye önce Selim'le yaşadığım tartışmayı bilmiyormuş gibi sakindi. Rujunu dudaklarına sürerken aynadan beni süzdü. Ben de aynadan onu izledim.
Bu kızın benimle ne zaman uğraşacağını merak etmekten yorulmuştum.
Buse rujunu kapattı. Ve sonunda aynadan gözlerimi yakaladı.
Selim ile ne konuştuğumuzu merak ediyordu muhtemelen ama gururunu hiçe sayıp sormazdı da. Dans ettiği süre boyunca gözlerini Selim'den ayırmadığı için ufak sürtüşmemizi görmüştü kesin. Zaten Buse'nin merakını saklama biçimini iyi biliyordum. Ne kadar umursamıyormuş gibi davranırsa davransın, gözlerinin hareketleri onu ele verirdi.
Aynadaki yansımamdan onu izledim. Buse rujunun kapağını kapatmış, çantasının içine yerleştirmişti ama hâlâ gitmeye niyeti yoktu. Ellerini çantasının üzerinde birkaç saniye gezdirdi. Sonra başını kaldırıp aynadan yeniden bana baktı.
İşte. Tam da beklediğim gibi. Beni buraya kadar takip etmişti.
"Kıvranma Buse, ne söyleyeceksen söyle." dedim aynadan onun yansımasına bakarken.
Sesimdeki alaydan memnundum.
Belli ki Buse özellikle peşimden gelmişti. Terasta benimle konuşabileceği onlarca an vardı ama burayı seçmişti. Daha tenha, daha sessiz ve en önemlisi ikimizin yalnız kalabileceği bir yerdi.
Buse, sinirimi bozacak şekilde gülümsedi.
O gülümsemeyi tanıyordum. Dudakları yukarı kıvrılıyor ama gözleri aynı soğuklukla bakıyordu. Bir şey söylemeden önce kendisini üstün göstermeye çalıştığında hep böyle yapardı.
"İddiayı kazanmana izin verdim." dedi lütfetmiş gibi.
Cümle birkaç saniye havada asılı kaldı.
Sonra kendimi tutamadım. Büyük kahkaham lavaboda yankılandı.
Başımı hafifçe geriye atarak güldüm. Mermer duvarlardan geri dönen kahkaha ikimizin arasındaki gerginliği daha da görünür hâle getirirken Buse'nin yüzündeki o kendinden emin ifade birkaç saniyeliğine dondu.
İddiayı ben kazanmıştım. O benim kazanmama izin vermemişti. Bunu ikimiz de biliyorduk.
"Sen mi izin verdin?" diye sordum aşağılayıcı bir şekilde hâlâ aynadan onun yansımasına bakarken.
Sesimi özellikle sakin tuttum. Çünkü bazen birini gerçekten sinirlendirmenin en iyi yolu bağırmak değil, ona gülmekti.
Buse'nin yüzündeki ifade değişti. Çok kısa bir andı. Belki başkası fark etmezdi. Ama ben gördüm. Kaşının milimlik hareketini. Dudaklarının gerilmesini. Gözlerindeki o anlık öfke parıltısını.
Hemen ardından hepsini yeniden kontrol altına aldı. Çenesini hafifçe kaldırdı ve sanki söylediklerim onu hiç etkilememiş gibi davranmaya çalıştı.
Ama bozulmuştu. Bunu görmek nedense hoşuma gitmişti.
"İddia için seninle savaşmadım İnci. Ama artık durum başka başka. Biz nişanlanacağız ve seni onun etrafında görmekten hiç hoşlanmadım."
Nişanlanacağız.
Bir kelime.
Ama o bir kelimeyi duyduğum anda içimde bir şeyin hızla aşağı doğru çekildiğini hissettim.
Yüzümdeki gülümseme birkaç saniyeliğine dondu.
Selim.
Onun müstakbel nişanlısı. Buse'nin gözlerindeki sahiplenme. Bütün bunlar bir anda zihnimde birbirine karıştı. Ama hiçbirini yüzüme yansıtmadım.
Buse'nin karşısında aciz görünemezdim. Hele ki onun istediği şey tam olarak buysa hiç görünemezdim.
Çenemi hafifçe kaldırdım.
"Sen benimle savaşamazsın zaten, kendini kandırma Buse." dedim hâlâ alayla gülümserken.
Buse'nin gözlerinde yeniden o öfke parladı. Bu kez gülümsemedi. Birkaç saniye boyunca sadece bana baktı. Çantasının fermuarını kapattı.
"Beni sınamak istemezsin." dedi.
Çantasını tezgâha bıraktı. Sonra bana döndü. Bana doğru iki adım attı.
Topuklu ayakkabılarının mermer zeminde çıkardığı ses, lavabonun sessizliğinde olduğundan çok daha sert duyuldu.
Aramızdaki mesafe azaldı. Buse'nin kahverengi gözleri gözlerime kilitlendi.
"Sarp'la ayrıldığınızı biliyorum, Sarp'ın başka biriyle yattığını da biliyorum."
Sözleri söylerken sesinde zafer kazanmış birinin rahatlığı vardı.
"Ben her istediğimi alırım tavırların bana sökmez yani İnci. Geç bunları."
Sarp'ın adını duyduğumda içimde küçücük bir sızı oluştu. Ama yüzümde tek bir kas bile oynamadı. Buse'nin bunu beklediğini biliyordum.
Sarp benim zayıf noktalarımdan biriydi. En azından herkes öyle sanıyordu. Herkes benim Sarp'ı ne kadar sevdiğimi biliyordu. Herkes aylarca onun peşinden nasıl gittiğimi biliyordu.
Buse de bunu biliyordu. Bu yüzden Sarp'ın adını özellikle kullanmıştı. Beni eski yerime çekebileceğini düşünüyordu.
Yanılıyordu.
Ben de ona doğru bir adım attım. Aramızdaki mesafe daha da azaldı. Artık birbirimizin nefesini hissedebilecek kadar yakındık. Buse'nin yüzündeki kendinden emin ifade bir anlığına değişti. Gözlerimi ondan ayırmadan gülümsedim.
"Sarp'ı artık istemediğimi hiç düşünmedin mi peki?" diye sordum.
Buse afalladı. Gerçekten afalladı. Gözleri bir an büyüdü. Dudakları aralandı ama hemen ardından yeniden kapandı. O küçücük şaşkınlık bile bana yetmişti. Bakışlarındaki afallama beni keyiflendirdi.
Benim Sarp'a olan aşkımı herkes biliyordu. Bu cevap onu şaşırtmış olmalıydı. Ve meraklandığına da emindim. Bu vazgeçişin sebebini ölümüne merak ettiğine emindim. Öte yandan sebebin Selim olma ihtimalinden çok korktuğuna da emindim.
Buse'nin gözlerinde bir anlığına beliren o korkuyu görünce içimde tuhaf bir memnuniyet oluştu. Çünkü onun karşısında kontrolün biraz olsun bende olduğunu hissediyordum.
"Beni, her istediğimi alacağımı bilecek kadar tanıyorsun bence." dedim meydan okurken ona.
Bu kez gülümsemesi kaybolmuştu. Gerçekten tanıyordu aslında.
Buse'yle uzun süre aynı ortamlarda bulunmuştuk. Birbirimizi tanıyorduk. Birbirimizin hangi sözlere nasıl tepki vereceğini, hangi bakışın ne anlama geldiğini, hangi sessizliğin ne kadar süreceğini bilecek kadar hem de.
Benim ne kadar inatçı olduğumu biliyordu. Bir şeyi kafama koyduğumda kolay kolay vazgeçmeyeceğimi de. Bir an Buse'nin içinde o düşüncenin filizlendiğini gördüm.
Ben Selim'i istiyor olabilir miydim?
Bu ihtimal onun için yalnızca birkaç saniyeliğine bile olsa korkunç görünmüş olmalıydı.
Çünkü yüzündeki o kendinden emin ifade bir anda çatladı.
Buse korkusunu bastırmak ister gibi kahkaha attı. Ama bu kahkaha neşeden uzaktı. Fazlasıyla yapaydı. Sanki kendi söylediği şeylere önce kendisini inandırmaya çalışıyordu.
"Selim senin istesen de sahip olabileceğin bir adam değil, kendini kandırma."
Bir saniye durdu. Sonra dudaklarını kıvırarak ekledi.
"Dönüp sana bakmaz bile."
İşte o an anladım. Bunu bana söylemiyordu. Kendine söylüyordu. Beni ikna etmeye çalışırken aslında kendi korkusunu bastırıyordu. Selim'in bana bakmasından korkuyordu.
Belki de asıl korktuğu şey Selim'in bana bakması değil, benim Selim'in bakışlarına karşılık vermemdi.
Bu küçümseyici tavır beni fazlasıyla rahatsız etti. Bir adım daha attım. Aramızdaki mesafe iyice azaldı. Buse geri çekilmedi. Ben de çekilmedim.
Kollarımı göğsümde birleştirip kahverengi gözlerinin içine baktım.
"Cesaretin varsa Selim'e sorsana bunu."
Buse'nin yüzündeki ifade bir anda değişti. Gülümsemeyi bıraktı.
"Neden bana geldin?" dedim alayla.
Sesim alçaktı.
Ama kelimelerimin her biri aramızdaki sessizliğin içinde fazlasıyla net duyuldu.
"Neden doğrudan Selim'e söylemedin?"
Bir saniye sustum. Sonra başımı hafifçe yana eğip onu süzdüm.
"Yoksa cevabından mı korkuyorsun, Buse?"
Buse'nin gözlerindeki öfke bir anda daha da belirginleşti.
İşte şimdi doğru yere dokunmuştum. Çünkü insan gerçekten emin olduğu bir şey için karşısındakini ikna etmeye çalışmazdı. Emin olan insan sorardı. Buse ise bana gelmişti.
Demek ki Selim'in vereceği cevaptan korkuyordu.
Ve ben ilk kez bu gece, Buse'nin bütün o özgüveninin altında ne kadar büyük bir korku taşıdığını açıkça görebiliyordum.
"Selim'in seninle ilgilenmeyeceğini biliyorum çünkü."
Buse'nin sesi bu kez daha sertti. Az önceki tereddüdünü toparlamış, yeniden o kendinden emin hâline bürünmeye çalışıyordu. Çenesini hafifçe kaldırmış, gözlerini gözlerimden ayırmadan konuşuyordu.
"Uyarmam gereken kişi sensin İnci. Boş hayallere kapılmanı istemem. Sonuçta sevgilin senden ayrılıp başkasının kollarında teselli buldu. Bunlar ağır şeyler. Tekrar bir hayal kırıklığını kaldıramayabilirsin."
Sarp'ın beni düşürdüğü konum bir kez daha canımı sıkıp tadımı kaçırdı ama donuk yüz ifadem de değişmedi.
Buse'nin bunu bilerek yaptığını biliyordum.
Yaramın nerede olduğunu biliyor ve parmağını tam oraya bastırıyordu. Sarp'ın başka bir kadının kollarında olduğunu söylemesine gerek bile yoktu aslında. O görüntüyü kafamda kendim tamamlayabiliyordum. Bunu düşünmek bile göğsümün ortasında ağır bir sıkışmaya neden oluyordu.
Ama bunu Buse'ye gösteremezdim.
Onun karşısında bir kez bile gözlerimin dolmasına izin versem, bunu yıllarca kullanacağından emindim.
Bu yüzden yüzümü olabildiğince ifadesiz tuttum. Hatta dudaklarımın kenarında belli belirsiz bir gülümseme bile oluştu.
"Bu kadar eminsen git sor sevgiline."
Buse'nin gözlerinin içine baktım.
"Dört gün önce, nerede ve kiminle olduğunu sor."
Sözler ağzımdan çıkar çıkmaz Buse'nin yüzündeki bütün ifade değişti.
Sanki bir düğmeye basılmış gibi.
Az önceki kendinden emin kadın gitmiş, yerine ne diyeceğini bilemeyen biri gelmişti. Gözleri büyüdü. Dudakları aralandı. Birkaç saniye boyunca bana bakmaktan başka hiçbir şey yapamadı.
İşte bu kadar. Aradığım tepki buydu. Demek ki bilmiyordu. Ya da bildiğini sanıyordu ama ayrıntıları bilmiyordu.
Dört gün önce.
Bu iki kelimenin onun zihninde nasıl yankılandığını yüzünden okuyabiliyordum.
Selim nerede olmuştu?
Kiminle olmuştu?
Ve daha önemlisi, neden Buse bilmiyordu?
Buse'nin gözlerindeki o kısa süreli korku içimde tuhaf bir rahatlama yarattı.
Cevap vermesini beklemedim. Yanından geçerken omzuna hafifçe çarptım. Bunu özellikle yaptığımı inkâr etmeyecektim. Lavabonun kapısına kadar ilerledim. Elim kapı koluna uzanmıştı ki bir an durdum.
Arkamı dönmeden önce omuzlarımı gevşettim. Kollarımı göğsümün üzerinde birleştirmiştim; onları yavaşça çözüp iki yanıma bıraktım.
Sonra başımı çevirip Buse'ye baktım. Hâlâ olduğu yerde duruyordu. Bana değil, sanki söylediklerimin yarattığı boşluğa bakıyordu.
"Ayrıca..." dedim.
Buse'nin gözleri yeniden benimkilere döndü.
"Ben bir şeyi istiyorsam kimseden izin almam Buse."
Bir adım ona doğru dönüp hafifçe gülümsedim.
"Gider istediğimi alırım."
Buse'nin çenesi gerildi.
"İddia için benimle savaşsaydın da bu senin başından mağlup olduğun bir savaş olurdu."
Bu kez hiçbir şey söylemedi. Sadece bana baktı. Ben de daha fazla beklemeden kapıyı açıp dışarı çıktım. Lavabodan çıktığımda arkamda epey şaşkın bir kadın bırakmıştım.
Buse'nin birkaç dakika önceki hâli gözümün önünden gitmiyordu.
Beni küçümsemek için geldiği yerde, kendi kafasında cevaplaması gereken onlarca soruyla baş başa kalmıştı.
Ve biliyordum.
Buse, Selim ile aramızda bir şeyler olmasının endişesini yaşayacaktı bir süre.
Belki bu gece yatağına girdiğinde bile benim söylediğim o birkaç kelimeyi düşünecekti.
Dört gün önce. Nerede ve kiminle? Bunu düşünmek bile içimde garip bir his yaratıyordu.
Ama artık Buse'nin korkusunun benim sorunum olmadığını kendime hatırlatmam gerekiyordu.
Çünkü ben de kendi hayatımın içinde yeterince kaybolmuştum.
Masaya dönmedim. Doğrudan Cansu'nun yanına gittim.
Kalabalığın arasında onu bulmam uzun sürmedi. Elinde içeceğiyle bir köşede birkaç kişiyle konuşuyordu. Beni görünce yüzündeki gülümseme hemen değişti.
"İnci? Nereye kayboldun sen?"
"Eve gidiyorum." dedim.
Cansu'nun kaşları çatıldı.
"Şimdi mi?"
"Evet. Çok yoruldum."
Bana birkaç saniye baktı.
Beni sorgulamak istediği belliydi ama yüzümdeki ifadeyi görünce vazgeçti.
"İyi misin?"
"İyiyim."
Yalandı.
Ama bu gece kaçıncı yalanım olduğunu sayacak hâlim yoktu. Cansu'ya sarıldım.
"Yarın konuşuruz."
"Tamam. Eve dikkatli git."
Başımı salladım.
Mekândan çıkarken arkamda kalan müziğin sesi yavaş yavaş azaldı. Cam kapı kapandığında terastaki kahkahalar ve konuşmalar boğuk bir uğultuya dönüştü.
Koridorda yürürken topuklu ayakkabılarımın çıkardığı sesler boşlukta yankılanıyordu.
Bir süre sonra durup derin bir nefes aldım.
Bütün gece yaşananları zihnimde yeniden oynatmaya başladım.
Kubilay. Cansu. Sarp. Buse. Ve Selim.
Hepsi aynı gecenin içine sığmıştı.
Bir erkek için bir kadınla kavga edecek değildim. Etmezdim.
Bunun için kendimi küçük düşürmeye niyetim yoktu.
Buse'nin aldatılmış konumda olması da bana epey kötü hissettiriyordu zaten.
Ondan hoşlanmıyor olabilirdim. Hatta ona karşı ciddi bir antipatim vardı. Ama bir kadının sevdiği adam tarafından başka bir kadınla aldatıldığını öğrenmesi yine de canımı sıkıyordu.
Çünkü bu, insanın gururuna dokunan bir şeydi.
Kim olursa olsun. Buse'nin yerinde olmak istemezdim.
Ama bütün bunlara rağmen tavırlarına tahammül edememiştim.
Belki söylememem gereken şeyler söylemiştim. Özellikle Selim konusunda. Ama onun karşısında susup ezilmeyi de kabul etmiyordum.
Benim hayatımı, benim kararlarımı ve benim kimle ne yaşayacağımı belirleme hakkı yoktu. Bunu ona göstermek istemiştim. Belki biraz fazla ileri gitmiştim. Ama artık geri alamazdım.
Otelin çıkışına doğru ilerlerken cam kapılardan dışarı baktım. Gece serindi. Birkaç dakika önce terasta hissettiğim sıcak hava yerini hafif bir ürpertiye bırakmıştı.
Kollarımı kendime sarıp yürümeye devam ettim.
Aklımda ise tek bir şey dönüp duruyordu.
Buse. Selim. Nişan.
Bu geceden sonra artık Buse'nin Selim'in sevgilisi olduğuna emindim. Nişanlanacaklardı.
Buse'nin kendinden bu kadar emin olmasının başka bir açıklaması yoktu.
"Biz nişanlanacağız." demişti.
Bunu söylerken sesinde tereddüt yoktu. Sanki Selim'in hayatındaki yerinden emindi.
Sanki düğün tarihleri bile belirlenmişti de bana söylemek için doğru zamanı bekliyordu.
İçimdeki huzursuzluk yeniden kıpırdadı. Buna rağmen kendimi sakinleştirmeye çalıştım. Sonuçta bu benim meselem değildi.
Selim Buse'yle sevgiliydi. Yakında nişanlanacaklardı. Ve benim onun hayatında olmam gereken hiçbir yer yoktu. Bunu kabul etmem gerekiyordu.
Belki de bu gece yaşananların bana hatırlattığı tek gerçek buydu.
Başımı kaldırıp gecenin karanlığına baktım. İçimde bir şeyin canımı yaktığını hissettim. Ama ne olduğunu kendime itiraf etmedim.
Henüz.
♡ㅤ♡ㅤ♡
♥︎Sizce bir sonraki bölümde bizi neler bekliyor?
♥︎İnci ve Selim'in arasında neler olacağını düşünüyorsunuz?
♥︎Bu nişan meselesi nereye bağlanacak?

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

12okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…