Kırık Kelimeler kitap kapağı

13. bölüm / 13

13. Bölüm ''Nişan Gecesi''

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 13Şu an: 13. Bölüm ''Nişan Gecesi''

Oy vermeyi unutmayın, yorum yaparsanız çok sevinirim. Düşüncelerinizi çok merak ediyorum. Keyifli okumalar. ♥︎
13. Bölüm ''Nişan Gecesi''
Sabah gözlerimi açtığımda ilk hissettiğim şey başımdaki ağrı oldu. Gece de bu ağrı yüzünden uykumu alamamıştım.
Şakaklarımın iki yanında hafif ama inatçı bir zonklama vardı. Gözlerimi açmak bile istemedim bir süre. Yorganın altında biraz daha kıvrılıp uyumaya çalıştım ama gece boyunca doğru düzgün uyumadığımı hatırlayınca bunun pek mümkün olmayacağını anladım.
Dün gece...
Gözlerimi yeniden kapattığımda görüntüler birbiri ardına zihnimde belirmeye başladı. Teras, Kubilay, Cansu, Sarp'ın üzerimde gezinen bakışları, Selim ve Buse.
Kaşlarımı çatıp yüzümü yastığa gömdüm. 'Sabah sabah bunları düşünme, İnci.' diye geçirdim içimden. Kendi kendime söylediğim bu cümle pek işe yaramadı.
Çünkü dün gece yaşananların bazıları hâlâ zihnimde fazlasıyla canlıydı. Selim'in yanındaki sandalyeye oturduğum an, bana dönüp sorduğu soru, sesindeki o sakinlik, ardından bileğimi tutması ve Buse'nin lavaboda söyledikleri.
'Biz nişanlanacağız.'
Gözlerimi açtım. Tavana birkaç saniye boş boş baktım.
Dün gece Buse'nin yüzündeki ifadeyi hatırladım. Bana karşı ne kadar kendinden emin görünmeye çalışsa da söylediklerimden sonra gözlerindeki o kısa süreli korkuyu görmüştüm.
Selim'le aramızda bir şey olduğundan korkuyordu, bunu anlamamak mümkün değildi. Ama sonuçta korkması gereken kişi ben değildim. Selim onun sevgilisiydi, yakında da nişanlanacaklardı.
Benim yapmam gereken tek şey onlardan uzak durmaktı. Bunu kendime kaçıncı kez söylediğimi bilmiyordum.
Yataktan kalkıp banyoya gittim. Aynadaki görüntüme baktığımda saçlarımın birbirine girdiğini gördüm. Gözlerimin altında hafif morluklar vardı. Dün geceki makyajımı temizlememe rağmen yüzümde hâlâ yorgunluğun izi duruyordu.
Musluğu açıp yüzüme soğuk su çarptım. Biraz kendime geldikten sonra mutfağa geçtim.
Ev sessizdi, Cansu muhtemelen hâlâ uyuyordu. Ben de mutfakta tek başıma kahve hazırlamaya koyuldum. Kahve makinesinin sesi mutfağın sessizliğini doldururken telefonu elime aldım.
Birkaç mesaj vardı. Çoğuna bakmadan ekranı kapattım, bugün kimseyle konuşmak istemiyordum. Özellikle de dün gecenin devamını getirecek herhangi bir şey duymak istemiyordum.
Kahvemi alıp salona geçtim, televizyonu açtım. Aslında izleyecek bir şey aramıyordum. Sadece evin sessizliği fazla gelmişti. Kanallardan birinde sabah programı vardı, sunucular neşeyle bir şeyler konuşuyor, ekranda sürekli renkli görüntüler geçiyordu.
Pazar sabahı saçma sapan magazin programlarını izlemeyi seviyordum, yalan söylemeyeceğim.
Kumandayı sehpanın üzerine bırakıp koltuğa oturdum ve kahvemden bir yudum aldım.
İlk birkaç dakika söylediklerini dinlemedim bile. Aklım başka yerdeydi, ta ki sunucunun ses tonunun değiştiğini duyana kadar.
"Ve şimdi dün gece düzenlenen düğünden magazin dünyasını oldukça hareketlendirecek görüntülerle devam ediyoruz."
Elimdeki fincanı dudaklarımdan indirdim, gözlerim istemsizce televizyona kaydı. Ekranda Kübra ve Cenk'in düğünün görüntüleri vardı.
İnsanlar, kırmızı halı, fotoğraf makineleri...
Kaşlarım hafifçe çatıldı, içimde anlamsız bir huzursuzluk oluştu. Sunucu konuşmaya devam ediyordu.
"Gece boyunca ünlü isimlerin katıldığı düğünde özellikle genç çiftin görüntüleri dikkat çekti..."
Genç çift. Kafamda herhangi bir isim belirmedi.
Henüz.
Sonra ekrana Buse geldi. Fincanı tuttuğum parmaklarım bir anda gerildi. Buse, kameraların karşısında gülümsüyordu. Üzerindeki elbise dün gecekiydi, saçları da. Bir sonraki görüntüde Selim göründü.
Nefesim kesildi.
Elimdeki fincanı sehpanın üzerine bırakmayı bile unuttum, sadece ekrana baktım.
Selim.
Dün gece terasta yanımda oturan adam, bana bakıp beni sinirlendiren adam. Bileğimi tutup neden onunla yattığımı tekrar tekrar soran adam.
Şimdi televizyon ekranında Buse'nin yanında duruyordu. Spikerin sesi arka planda devam ediyordu.
"Çiftin gece boyunca birbirlerine oldukça yakın olduğu görülürken..."
Görüntü değişti, Buse, Selim'e doğru döndü. Selim ona baktı, sonra Buse elini onun göğsüne koydu. Bir adım yaklaştı.
Ve onu öptü.
Olduğum yerde kaldım, gözlerimi kırpmadan ekrana baktım.
Bir saniye.
İki saniye.
Üç saniye.
Sanki beynim gördüğüm görüntüyü kabul etmek istemiyordu. Buse'nin dudakları Selim'in dudaklarındaydı.
Selim geri çekildi ama Buse'nin belindeki elini çekmedi.
Fincanın kulpunu tuttuğumu ancak parmaklarımın uyuşmaya başlamasıyla fark ettim. Nefesimi tutmuşum, yavaşça nefes verdim.
Televizyonun sesi yeniden duyulmaya başladı.
"Özellikle bu samimi görüntüler, çiftin ilişkilerinin artık ciddi bir boyuta ulaştığını düşündürürken..."
Başımı hafifçe yana çevirdim, sanki başka bir açıdan bakarsam görüntü değişecekmiş gibi.
Ama değişmedi.
Aynı görüntü tekrar oynatıldı.
Buse'nin Selim'e yaklaşması, Selim'in ona bakışı.
Öpüşmeleri.
Dün gece Buse'nin bana söyledikleri zihnimde yankılandı. 'Selim senin istesen de sahip olabileceğin bir adam değil. Dönüp sana bakmaz bile.'
Dudaklarımı birbirine bastırdım, demek böyleydi. Demek o kadar emindi, çünkü gerçekten sevgilisiydi. Ve ben dün gece onun karşısında, hiçbir şey bilmiyormuş gibi durmuş, ona meydan okumuştum.
Gözlerimi televizyon ekranından ayırmadan oturdum. İçimde bir şeyin yavaş yavaş çöktüğünü hissediyordum ama ne olduğunu anlamak istemiyordum.
Üzülmemem gerekiyordu. Sonuçta Selim benim değildi, hiç olmamıştı. Olmayacaktı da. Üstelik dün gece Buse bana açıkça söylemişti, ben sadece duymak istememiştim.
Sunucunun sesi yeniden yükseldi.
"Ve aldığımız son dakika bilgisine göre Selim Bey ve Buse Hanım, ailelerinin de onayını alarak nişanlanma kararı aldı."
Kalbim bir kez sertçe çarptı, bu kez gerçekten duymuştum.
Nişanlanacaklardı.
Sunucu elindeki notlara bakarak devam etti.
"Nişan töreninin önümüzdeki günlerde, ailelerin ve yakın dostların katılımıyla gerçekleşmesi bekleniyor."
Fincanı masaya bıraktım, bu kez elim titremişti. Birkaç saniye boyunca televizyona bakmaya devam ettim. Ekranda onların fotoğrafları gösteriliyordu.
Yan yana.
Gülümseyerek.
Mutlu bir çift gibi.
Buse'nin yüzündeki gülümsemeyi görünce dün geceki hâli aklıma geldi.
Korkmuştu.
Benim Selim'i isteyebileceğimden korkmuştu.
Şimdi ise hiçbir şeyden korkmasına gerek kalmamıştı.
Çünkü Selim onunla nişanlanacaktı. Ben ise... Ben neydim?
Bunu düşünmek istemedim.
Kumandayı elime aldım, televizyonu kapatmak için parmağımı düğmenin üzerine götürdüm ama basamadım. Çünkü ekranda Selim'in yüzü vardı. Bir fotoğraf. Sadece bir fotoğraf.
Ama gözlerim yine de onda takılı kaldı.
Dün gece terasta bana baktığı an geldi aklıma. O bakış... Sanki söyleyecek bir şeyi varmış gibi, sanki aramızda hâlâ konuşulmamış bir şey varmış gibi.
Kaşlarımı çattım.
"Ne bakıyorsun bana o zaman?"
Soruyu yüksek sesle söylediğimi fark ettiğimde evin sessizliğinde kendi sesimi duydum.
Cevap yoktu.
Olmayacaktı da.
Televizyonu kapattım ve ekran karardı. Birkaç saniye sonra siyah ekranda kendi yansımamı gördüm. Gözlerim hâlâ televizyondaydı. Ağlamıyordum, gözlerim bile dolmamıştı.
Sadece yüzümde, kendime itiraf etmek istemediğim bir ifade vardı.
Kırılmıştım.
Ama beni asıl korkutan şey bu değildi. Beni asıl korkutan, neden kırıldığımı biliyor olmamdı. Çünkü Selim'in Buse'yle nişanlanacağını bilmek... Canımı yakmıştı.
Hem de sandığımdan çok daha fazla.
Telefonumun titremesiyle kendime gelip gerçek dünyaya döndüm. Defne arıyordu.
"İnci..." diye mırıldandı telefonu açtığımda, sesi epey kırgın ve üzgün çıkmıştı. Yada ben öyle anlamak istemiştim. Bilmiyorum.
"Efendim." dedim sesimin her an ağlayacakmışım gibi çıkmaması için üstün bir çaba sarf ederken.
"Yer yerinden oynadı bizim evde, acil görüşmemiz lazım. Evde misin?" diye sordu kısık bir sesle.
"Evdeyim, gelsene."
"Tamam, çıkıyorum birazdan. Gelince konuşuruz."
"Tamam." telefonu kapatıp soğumaya yüz tutmuş kahvemden bir yudum aldım ve bir sigara yaktım.
Ne olduğunu çok merak ediyordum, neden yer yerinden oynamıştı? Selim gerçekten nişanlanacak mıydı şimdi?
Defne'nin acilen buraya gelmesi lazımdı...
Yaklaşık bir saat boyunca duvarı izledim ve bir sigarayı söndürüp bir diğerini yaktım. Çok gergindim, Selim'in Buse ile nişanlanacak olması fikri beynimi sinsi bir kemirgen gibi kemiriyordu. Isırıklarını hissediyor çiğneme seslerini duyuyordum ve zihnim can çekişiyordu.
Telefonu kapadıktan bir saat sonra Defne geldi. O gelene kadar geçen süre içerisinde Cansu da uyanmış ve kendine kahve alıp tekli koltuğa oturmuştu. Ona magazinde gördüklerimi anlattığımda şok olmuştu. Nede kimse Selim'in nişanlanacağına inanmıyordu? Neden ben de inanmak istemiyordum?
Cansu kalkıp kapıyı açmaya gitti ve salona Defne ile birlikte döndüler.
"Gördün değil mi magazini?" diye sordu halimi görünce.
Bağdaş kurmuş, elimde buz gibi olmuş bir kahve kupasını tutmuş duvarı izliyordum sadece. Ne zaman aktığını bile fark etmediğim gözyaşlarım da yanaklarımdan dudaklarıma süzülüyordu. Ama ben donmuş gibiydim.
"Gördüm, öpüşüyorlardı." diye cevapladım elimin tersiyle yanaklarımı silerken.
"İnci gerçekten düşündüğün gibi değil bak, her şeyi anlatacağım."
Defne çantasını yere bırakırken yanıma oturdu ve kahve kupasını elimden alıp sehpaya bıraktıktan sonra bana sarılıp saçlarımı okşadı. Geri çekildiğinde de yanaklarımı sıcak avuçlarının arasına aldı ve gülümsedi ama bu çok buruk bir gülümsemeydi.
"Sabah herkes magazin haberlerini gördükten sonra nişan tarihi için Selim'in üzerine gitmeye başladı." dedi geri çekilirken. "Sonra Selim delirdi, bunu Buse'nin bilerek yaptığını ve Buse'nin ayarladığını söyledi. Buse ile asla nişanlanmayacağını söyledi İnci."
Boş gözlerle ona baktım. Madem öyle neden bana hüzünlü gözlerle bakıyorsun Defne?
"Sonra amcam bu nişanın yapılacağını söyledi, aile onurumuzdan falan bahsetti ve bir hafta sonrası için tarih koydular İnci..."
Kalbimin toparlanan yerlerinin tekrar kırıldığını hissettim. Ellerime batan parçaların yaraları dahi henüz geçmemişken zar zor parçalarını birleştirdiğim kalbim bir kez daha paramparça oldu.
Ne olursa olsun nişanlanıyordu işte. Ötesi yoktu.
"Anlıyorum." diye mırıldandığımda Cansu'nun derin bir nefes aldığını ve verdiğini duydum.
"Gerçekten istemiyor Selim nişanlanmayı ama inan bana başka çaresi de yok İnci. Biz böyle bir ailede yaşıyoruz maalesef ve uymamız gereken kurallar var. Ailemizin uygun gördüğü kişiyle evlenmek zorunda kalmıştı Özgür, o da karşı gelemedi. Şimdi aynı şeyi maalesef Selim'de yaşayacak."
Verecek cevabım yoktu. Zaten ne bekliyordum ki? Bir kez seviştiğim adamın bana tam olarak ne hissetmesini bekliyordum? Ya da bekliyor muydum?
Sadece kendimi çok değersiz hissetmiştim, bana söylediği anlamlı olduğunu düşündüğüm her şeyin yalan olması beni kızdırmıştı. Kızdırmış ve kırmıştı. Kırılmış olmayı da kendime yediremiyorum şu an. O kimdi ki ben ona kırılacaktım?
Bir süre kimse konuşmadı.
Salonun içinde ağır bir sessizlik vardı. Defne'nin söyledikleri kafamın içinde dönüp duruyordu. Selim istemiyordu, Buse ayarlamıştı. Selim onunla nişanlanmayacağını söylemişti. Ama yine de bir hafta sonrasına tarih koymuşlardı.
Bu nasıl bir çelişkiydi?
"Bir şey anlamıyorum." dedim sonunda. Sesim düşündüğümden daha yorgun çıktı. "Madem istemiyor, neden kabul ediyor?"
Defne dudaklarını birbirine bastırdı.
"Çünkü kabul etmezse işler çok daha kötü olacak."
"Ne kadar kötü olabilir?"
Defne birkaç saniye sustu.
Sonra gözlerini kaçırdı.
"İnci..."
O tek kelime bile içimdeki huzursuzluğu büyüttü.
"Ne?"
"Selim amcamla çok büyük kavga etti."
Cansu koltuğun diğer ucunda sessizce bizi dinliyordu. Defne'ye doğru biraz eğildi.
"Ne kadar büyük?" diye sordu.
Defne derin bir nefes aldı.
"Çok büyük. Bağırış çağırış oldu. Selim nişanın asla gerçekleşmeyeceğini söyledi. Amcam da onu tehdit etti."
Kaşlarım çatıldı.
"Nasıl yani?"
"Aileden tamamen dışlamakla tehdit etti."
Bu kez gerçekten sustum.
Selim'in ailesini bilmiyordum belki ama Defne'nin yıllardır onların koyduğu kurallardan söz ettiğini duymuştum. Yine de bunların bu kadar ciddi olduğunu düşünmemiştim.
"Ama..." dedim yavaşça. "Buse'yle nişanlanmak istemiyorsa neden hâlâ nişan yapılacak?"
Defne bana baktı. Gözlerindeki ifade yine değişti.
Sabah telefonda bana o kırgın sesle konuşmasının sebebini şimdi daha iyi anlıyordum.
"Çünkü Selim'in önünde iki seçenek bırakıldı."
"Neymiş?"
"Ya Buse'yle nişanlanacak..."
Defne bir an durdu.
"...ya da ailemizi karşısına alacak."
Boğazım düğümlendi. Yine de Selim'in bunu neden kabul ettiğini düşünmeden edemiyordum. Kendi ailesi onu nasıl dışlayabilirdi ki? Bence bu boş bir tehditti.
Beş gün önce, o gece bana tutkuyla bakan gözleri geldi aklıma.
Buse'nin lavaboda söylediği sözler. Dört gün önce nerede ve kiminle olduğunu sor demem. Selim'in bana sorduğu o soru.
"Madem seni bu kadar rahatsız ediyordum niye seviştin benimle?"
Gözlerimi kapattım. Bunların hiçbirini düşünmek istemiyordum.
"Bana neden bunları anlatıyorsun?" diye sordum Defne'ye.
Defne'nin yüzündeki ifade değişti.
Cansu da bana baktı.
"Çünkü senin bunu bilmen gerektiğini düşündüm."
"Neden?"
Defne cevap vermedi.
Ben ise sorumu tekrarladım.
"Neden benim bilmem gerekiyor Defne?"
Sessizlik.
Bu kez Cansu araya girdi.
"Çünkü Selim'in seni düşündüğünü biliyoruz."
Başımı hemen ona çevirdim.
"Ne?"
Cansu söylediklerinin farkına varmış gibi gözlerini Defne'ye çevirdi. Defne'nin yüzü düşmüştü.
"Ne demek seni düşündüğünü biliyoruz?"
Defne iç çekti.
"Nişan meselesi açıldığında senin adını söylemedi ama Buse'yi sevmediğini ve başka bir kadını sevdiğini söyledi. Hepimiz o kadının sen olduğunu biliyoruz İnci."
Kalbim göğsümün içinde sertçe çarptı.
"Ne söyledi?" diye sordum afallayarak.
Defne birkaç saniye boyunca bana baktı. Sonra başını hafifçe eğdi.
"Eğer Buse ile nişanlanırsa kendine, kalbine ihanet etmiş olacağını söyledi."
Nefesim kesildi.
"Başka?"
"Bu kadar işte. Sonrası kavga, gürültü."
Gözlerimi kaçırdım. Bu kadar basit bir cümlenin beni neden bu kadar sarstığını anlamıyordum. Belki de anlamak istemiyordum. Çünkü beş gün boyunca kendime Selim'in beni umursamadığını anlatmıştım.
Buse'yle nişanlanacağını, benim de bunu kabullenmek zorunda olduğumu söylemiştim kendime. Şimdi ise karşıma başka bir gerçek çıkıyordu. Selim nişanlanmak istemiyordu ve bütün bunların arasında benim adım geçmişti. Yani adım geçmemişti tabi ama bir kadından bahsetmişti ve Defne o kadının ben olduğumu iddia ediyordu.
"İnci..."
Defne'nin sesiyle ona baktım.
"Bunun seni umutlandırmasını istemiyorum."
Gülümsedim. Acı bir gülümsemeydi.
"Merak etme."
Sesim sakin çıkmıştı.
"Ben artık hiçbir şey için umutlanmıyorum."
Defne'nin yüzünde üzgün bir ifade belirdi ama ben başımı çevirip televizyona baktım.
Ekran karanlıktı. Sabah gördüğüm görüntü yeniden gözümün önüne geldi.
Selim ve Buse. Öpüşüyorlardı. Sabah nişanlanacaklarını saçma sapan bir magazin programından öğrenmiştim. Şimdi ise Selim'in nişanlanmak istemediğini öğreniyordum.
İnsan bir günde kaç farklı gerçekle yüzleşebilirdi? Benimki galiba sınırları zorluyordu.
"Nişan yine de olacak." dedim.
Defne sessizce başını salladı.
"Evet."
O tek kelime, içimdeki bütün ihtimalleri susturdu.
İstememesi önemli değildi. Buse'yi sevmemesi önemli değildi. Bana karşı ne hissettiği de önemli değildi.
Sonuç değişmiyordu.
Bir hafta sonra Selim, Buse'nin parmağına bir yüzük takacaktı ve ben bunu değiştirecek kişi değildim. Başımı koltuğun arkasına yasladım, gözlerimi kapattım. İçimden geçen tek düşünceyi susturmaya çalıştım.
"Keşke hiç öğrenmeseydim."
Çünkü artık unutmak çok daha zor olacaktı.
♡ㅤ♡ㅤ♡
Bir haftanın nasıl geçtiğini gerçekten bilmiyordum.
Bazı günler saatler ilerlemiyordu sanki. Dakikalar bile insanın üzerine ağırlık gibi çökerken akşamın gelmesini beklemek işkenceye dönüşüyordu. Bazı günlerse gözlerimi açıyor, birkaç saat sonra kendimi yeniden yatağın içinde buluyordum. Aradan koskoca bir gün geçmiş oluyordu.
Ama bugün farklıydı.
Bugün Selim'in nişanı vardı.
Ve ben gitmeyecektim. Zaten benim ve ailemin bu gece orada bulunması düşünülemezdi. Babam Cihan Akel'di, Selim ise Erkin ailesinin oğluydu. İki ailenin arasındaki düşmanlık yıllardır herkesin bildiği bir gerçekti. Bizim onların davetine gitmemiz, onların da bizi ağırlaması kadar imkânsız bir şeydi.
Bu yüzden kimse bana neden gelmediğimi sormayacaktı. En azından bunu biliyordum.
Cansu da tatildeydi. Tuğçe ve Kubilay nişandaydı. Defne zaten abisinin yanında olmak zorundaydı. Batuhan da muhtemelen şirkette sabahlayacaktı.
Herkesin bu gece için bir yeri vardı.
Benimse yoktu.
Akşam saatlerinde salonun ortasında tek başıma otururken bunu daha fazla hissetmeye başlamıştım.
Televizyon açıktı ama ne izlediğimin farkında değildim. Ekranda görüntüler sürekli değişiyor, insanların konuşmaları salonun içinde anlamsız bir uğultuya dönüşüyordu. Kumandayı elimde tutuyor, parmağımı ara sıra tuşların üzerinde gezdiriyor ama kanalı değiştirmeye bile üşeniyordum.
Telefonum sehpanın üzerinde duruyordu. Ekranı birkaç dakikada bir yanıyordu. Bir mesaj. Sonra başka bir mesaj. Sonra grup konuşmasından gelen bildirimler.
Telefonu elime aldığımda Tuğçe'nin gönderdiği bir fotoğrafın ön izlemesini gördüm. Fotoğrafın küçücük görüntüsünde ışıklı bir salon ve kalabalık insanlar vardı.
Fotoğrafı açmadım. Telefonu tekrar ters çevirdim, görmek istemiyordum.
Ne giydiklerini, nasıl eğlendiklerini, kimin kiminle oturduğunu...
En çok da Selim'i görmek istemiyordum. Çünkü onu görürsem, bütün gece kendime söylediğim yalanların hiçbirinin işe yaramayacağını biliyordum.
Başımı koltuğun arkasına yaslayıp tavana baktım. 'Umurumda değil.' diye mırıldandım kendi kendime.
Cümle salonun sessizliğinde kayboldu, ben bile inanmamıştım söylediğime.
Bir hafta önce Selim'in Buse'yle nişanlanmak istemediğini öğrenmiştim. Buse'nin her şeyi ayarladığını, Selim'in ailesiyle kavga ettiğini, hatta bu nişan yüzünden ailesi tarafından köşeye sıkıştırıldığını biliyordum.
Ama bugün bütün bunların bir anlamı kalmamıştı.
Nişan yine de yapılacaktı. Selim yine de o yüzüğü takacaktı, Buse yine de onun nişanlısı olacaktı.
Benim bilmem gereken tek gerçek buydu.
Saat ilerledikçe içimdeki sıkıntı daha da büyüdü. Sanki salonun duvarları üzerime doğru yaklaşıyordu, hava vardı ama nefes almak zorlaşıyordu. Birkaç kez ayağa kalkıp pencerenin önüne gittim. Bahçe kapısını açıp dışarı baktım. Ilık bir hava vardı. Sokak lambalarının altında insanlar yürüyordu. Arabaların farları karanlığı yararak önümden geçiyordu.
Herkes bir yerlere yetişiyordu. Ben ise kendi evimde sıkışıp kalmış gibiydim. Sonunda dayanamadım.
Üzerime siyah bir ceket geçirdim. Çantamı aldım ve evden çıktım. Nereye gittiğimi bilmiyordum. Sadece burada kalmak istemiyordum.
Taksiye bindiğimde şoför arkasına dönüp nereye gideceğimi sordu.
Bir an sustum.
Sonra aklıma gelen ilk yeri söyledim.
"Taksim'e."
Şoför kısa bir an aynadan bana baktı. Muhtemelen biraz tuhaf bulmuştu. Tek başına, akşamın bu saatinde Taksim'e giden bir kadın...
Ama hiçbir şey sormadı, iyi ki sormadı. Camdan dışarı baktım.
İstanbul'un gecesi önümden akıp gidiyordu. Neon tabelalar, restoranların sıcak ışıkları, kaldırımlarda yürüyen insanlar ve trafiğin hiç bitmeyen uğultusu...
Şehrin ortasında milyonlarca insan vardı ama ben kendimi hiç bu kadar yalnız hissetmemiştim.
Telefonum çantamın içinde titredi, elimi çantama götürdüm ama çıkarmadım. Kim olduğunu tahmin edebiliyordum, muhtemelen Defne'ydi.
Belki Tuğçe.
Belki Kubilay.
Nişandan bir fotoğraf göndermiş olabilirlerdi gruba, telefonu sessize aldım. Bu gece hiçbir şey bilmek istemiyordum.
Bara girdiğimde yüzüme sıcak ve ağır bir hava çarptı. İçerisi kalabalıktı. Tavandaki loş ışıklar insanların yüzlerine vuruyor, yüksek sesli müzik konuşmaları bastırıyordu. Bardakların birbirine çarpma sesi, kahkahalar ve fondaki müzik birbirine karışmıştı.
Kimse kimseyle gerçekten ilgilenmiyor gibiydi. Bu hoşuma gitti.
Beni tanımayan insanların arasında kaybolabilirdim. Barın kenarındaki boş taburelerden birine oturdum. Çantamı yanımdaki tabureye bıraktım ve garsona baktım.
"Viski."
Garson başını sallayıp uzaklaştı.
Birkaç dakika sonra önümdeki bardağa baktım.
Buzların arasında duran amber renkli içki, loş ışığın altında neredeyse altın gibi parlıyordu. Bardağı parmaklarımın arasına aldım. Camın soğukluğu tenime işlerken bir an bekledim.
Sonra ilk yudumu aldım.
Alkol boğazımdan aşağı inerken içimi yaktı. Feci halde gaza gelmiş ve hayatımda ilk kez viski içmiştim.
Gözlerimi birkaç saniyeliğine kapattım.
'İyi gelecek.' dedim içimden.
Gelmedi.
Çünkü gözlerimi kapattığım anda yine Selim'i gördüm. Bir hafta önceki hâli, bana bakışı. Bileğimi tutan parmaklarından bileğime yayılan sıcaklık...
Sesindeki o sorgulayıcı ton, sonra Buse'nin yüzü. Televizyondaki görüntü, öpüşmeleri.
Gözlerimi açtım.
Bardağı biraz sertçe masaya bıraktım. Kimse bana bakmadı, kalabalık öyle gürültülüydü ki kimse bardağın ahşap bar tezgahına vurduğunda çıkan tok sesi duymamıştı.
Başımı iki yana salladım ve ikinci yudumu aldım.
Telefonumun ekranının ışığı yandı çantamda, bu kez çantamın içinden gelen ışık daha uzun sürdü. Elimi çantama atıp telefonu çıkardım, ekranda Defne'nin adı vardı.
Arıyordu.
Bir süre ekrana baktım. Parmağımı cevaplama tuşunun üzerinde tuttum, sonra ekranı kapattım.
Arama sonlandı.
Birkaç saniye sonra yeni bir mesaj geldi. Telefonun ekranında yalnızca birkaç kelime görünüyordu.
"İnci, lütfen telefonu aç. Seni merak ediyorum."
Bardağı elime aldım ama içmedim. Bir süre ekrana baktım. Sonra hızlıca iyi olduğumu, her zamanki mekanımızda olduğumu yazıp gönderdim ve telefonu tekrar çantama attım.
Defne ile konuşmak ve yeni bir şeyler öğrenmek istemiyordum, çünkü zaten yeterince şey biliyordum. Selim muhtemelen şu anda Buse'yle çoktan nişanlanmıştı.
Ben ise bir barda, tek başıma oturmuş, bunu düşünmemek için içiyordum ve ne kadar inkâr edersem edeyim, gerçek değişmiyordu.
Onu düşünüyordum.
Bardağımın dibinde kalan viskiyi tek seferde içtim. Boğazımdan aşağı inerken sıcaklığı bütün bedenime yayıldı. Bir süre bardağı elimde tutup boş boş karşımdaki raflara baktım. Renk renk şişeler, loş ışıkların altında parlıyor, tavandan sarkan sarı ışıklar cam yüzeylerde kırılarak gözlerimi yoruyordu.
Saatin kaç olduğunu bilmiyordum, telefonuma bakmak istememiştim. Zaten zamanın da bir önemi yoktu, bu gece bitsin istemiyordum. Ya da belki hiç başlamamış gibi olsun istiyordum.
Garson önüme yeniden bir bardak bıraktığında başımı kaldırdım.
"Bunu ben istemedim."
"İlkini bitirdiniz." dedi sakince. "Bir tane daha istediğinizi söylediniz."
Kaşlarımı çattım.
"Ben mi söyledim?"
Garson gülümsedi.
"Evet."
Bardağa baktım.
"O zaman ben söylediysem içeyim." diye mırıldandım ama garson duydu mu bilmiyorum.
Bardağı elime aldığımda artık alkolün etkisini bütün bedenimde hissediyordum. Başım hafifçe dönüyor, müzik olduğundan daha yüksek geliyor, insanların yüzleri birkaç saniyeliğine birbirine karışıyordu.
Yine de kalkmak istemiyordum, çünkü eve gidersem düşünmek zorunda kalacaktım. Buradaysa düşüncelerimin üzerine alkol döküp onları susturabileceğimi sanıyordum. Saatler ilerledi.
Barın kalabalığı yavaş yavaş azaldı. Önceleri birbirine bağırarak konuşan insanların yerini daha sessiz gruplar aldı. Bazıları çoktan gitmişti. Bazılarıysa masalarında başlarını birbirlerine yaklaştırmış, gecenin son sohbetlerini yapıyordu.
Ben hâlâ aynı yerdeydim, önümde kaçıncı bardağın olduğunu bilmiyordum.
Bildiğim tek şey, artık ayakta durmanın bile eskisi kadar kolay olmadığıydı.
Saat üçe yaklaşırken telefonumun ekranı yine parladı.
Bu kez ekrana bakmadım , çantamın içindeki telefon birkaç saniye daha parladı ve sonra ekran karardı..
Tam rahatlayacakken yanımdaki boş tabure çekildi, başımı çevirdim. Tanımadığım bir adam olduğunu düşündüm önce.
Sonra yüzünü hatırladım, Selim'in yanında sık sık gördüğüm adamlardan biriydi. Kaşlarım çatıldı.
"Sen ne arıyorsun burada?"
Adam etrafına kısa bir bakış attıktan sonra bana döndü.
"Ben Levent." dedi sakin bir ifadeyle. "Sizi almaya geldim İnci Hanım."
Güldüm.
"Beni mi?"
"Evet."
"Kim gönderdi?"
Adının Levent olduğunu henüz yeni öğrendiğim adam cevap vermeden önce birkaç saniye sustu, o susunca cevabı zaten anlamıştım.
"Selim."
İsmini duyduğum anda yüzümdeki gülümseme kayboldu.
"Git ona söyle, seni beni almaya gönderecek kadar cesareti varsa kendi gelsin."
Levent sakinliğini bozmadan bana baktı.
"İnci Hanım, buradan çıkmamız gerekiyor. Sarhoşsunuz"
"Gerekiyor mu?" Bardağı kaldırıp kalan içkimi salladım. "Ben gayet iyiyim."
Levent kaşlarını hafifçe kaldırdı.
"Gayet iyi olduğunuzdan emin değilim."
"Sen benim ne kadar iyi olduğuma karar verecek kişi değilsin."
Ödemeyi yaptıktan sonra çantamı alıp tabureden kalkmaya çalıştım. Ayağa kalktığım anda zemin hafifçe yana kaymış gibi oldu. Bir elimle bara tutundum, Levent hemen koluma uzandı.
"Yavaş." dedi beni tutarken.
Elini hızla ittim.
"Bana dokunma."
Sesim düşündüğümden daha sert çıkmıştı. Levent geri çekildi ama yüzündeki ifade değişmedi.
"Sizi bu hâlde burada bırakamam."
"Bırakırsın." ona ters bir bakış attım.
"Bırakamam."
"Neden?"
Levent birkaç saniye yüzüme baktı.
"Çünkü Selim Bey böyle söyledi."
İçimde bir öfke yükseldi.
"Selim Bey..." diye tekrarladım küçümseyerek. "Selim Bey sana emir verdi diye ben senin peşinden mi geleceğim?"
Levent cevap vermedi. Çantamı omzuma geçirip kapıya doğru yürümeye başladım.
Adımlarımın birbirine dolandığını hissediyordum. Topuklarım zemine tam basmıyor, birkaç kez sendeleyerek ilerliyordum. Levent arkamdan geldi.
"İnci Hanım."
"Gelme peşimden." dedim mekandan çıkarken.
"Selim Bey sizi bekliyor."
"Umurumda değil."
Kapıya ulaştığımda gecenin kasvetli havası yüzüme vurdu. Birkaç saniyeliğine gözlerimi kapattım. Serin hava iyi gelmişti.
Sonra siyah aracı gördüm ve aracın yanında duran adamı.
Selim.
Olduğum yerde kaldım, bütün gece kaçmaya çalıştığım adam karşımdaydı.
Üzerinde muhtemelen hâlâ nişanda giydiği takım elbise vardı. Kravatı gevşetilmiş, gömleğinin ilk düğmesi açılmıştı. Yüzünde gecenin yorgunluğu vardı ama bakışları doğrudan üzerimdeydi.
Bana doğru birkaç adım attı.
"İnci."
Güldüm.
"Sen neden geldin?"
"Seni almaya."
"Beni almaya adamını gönderdin ama?"
Bakışları Levent'e kaydı.
"Gazetecilere yakalanmak istemem." dedi elleri pantolonunun cebindeyken.
Kaşlarımı çattım.
"Ne?"
"Nişandan beri peşimizdeler. Seni benim aldığımı görmelerini istemiyorum."
Bu cümle canımı nedense daha fazla sıktı.
"Merak etme. Kimsenin beni seninle görmesini istemem zaten."
Selim'in çenesi gerildi.
"Şu an tartışacak durumda değilsin."
"Sen de bana ne durumda olduğumu söyleyemezsin Selim."
Bir adım attım. Sonra bir adım daha.
Ama üçüncü adımı atmaya çalıştığımda midemde ani bir bulantı yükseldi. Yüzümün rengi değişmiş olmalıydı çünkü Selim'in bakışları bir anda yüzüme indi.
"İnci?"
Elimi ağzıma götürdüm.
"Bir dakika..."
Ama geç kalmıştım.
Öne doğru eğildim ve midemde ne varsa çıkardım.
Tam da Selim'in ayakkabılarının üzerine.
Bir an dünya sustu. Müzik, arabaların sesi, sokaktan geçen insanların konuşmaları... Hepsi bir anda kaybolmuş gibiydi. Başımı kaldırdığımda Selim'in yüzüne baktım.
Önce ayakkabılarına baktı, sonra bana. Ben ise utançtan yerin dibine girmek üzereydim.
"Ben..."
Ne diyeceğimi bilmiyordum, Selim birkaç saniye boyunca hiçbir şey söylemedi. Sonra derin bir nefes aldı.
"İyi misin?"
Gözlerimi kırpıştırdım.
"Ayakkabıların..."
"Boş ver ayakkabıları."
Levent hemen yanıma geldi.
"İnci Hanım, iyi misiniz?"
"Kimse bana İnci Hanım demesin." diye mırıldandım.
Selim'in dudaklarının kenarı istemsizce kıpırdadı.
"Tamam."
Bana doğru uzandı, bu kez geri çekilmedim. Çünkü gerçekten ayakta durmakta zorlanıyordum. Koluma girdi ve beni arabaya doğru yönlendirdi.
"Bırak beni."
"Bırakırsam yere düşeceksin."
"Düşerim."
"İnat etme."
"Ben inat etmiyorum."
"Şu an ayakkabılarıma kusmuş durumdasın ve hâlâ benimle tartışıyorsun."
Başımı kaldırıp ona baktım.
"Sen de hâlâ benimle uğraşıyorsun."
Selim cevap vermedi, arabanın kapısını açtı.
"Bin."
"Gitmek istemiyorum."
"Nereye gideceksin?"
"Eve."
"Ben de seni eve bırakacağım."
"Kendim giderim."
Selim kaşlarını çattı.
"Bu hâlde mi?"
Cevap veremedim, çünkü haklıydı. Arabaya bindim. Kararlarıma olan sadakatimi sorgulamayın lütfen, bu gece hayatımda ilk kez viski içtim ve şunu söyleyebilirim ki gerçekten şişede durduğu kadar masum değil...
Selim kapıyı kapattığında başımı koltuğa yasladım. Gözlerimi kapattım. Birkaç saniye sonra diğer kapı açıldı ve Selim yanıma oturdu. Levent ise sürücü koltuğuna oturmuştu, motor çalıştı.
Arabanın içi sessizdi.
Dışarıdaki şehir ışıkları camlardan geçip yüzüme vuruyor, her ışık birkaç saniyeliğine Selim'in yüzünü aydınlatıp sonra karanlığa gömüyordu.
Ben gözlerimi kapatmıştım ama uyumuyordum.
"Nişanın nasıl geçti?" diye sordum aniden.
Selim'in çenesi kasıldı, gerildi ve sıkılaştı.
"Konuşmak istemiyorum."
Güldüm.
"Tabii. Çok mutlusundur."
"İnci."
"Ne?"
"Sus biraz."
Gözlerimi açıp ona baktım.
"Buse güzel miydi?"
Selim cevap vermedi.
"Yüzüğünü beğendi mi?"
Hâlâ sessizdi.
"Öpüştünüz mü?"
Bu kez bana baktı.
Bakışı sertti.
"Yeter."
Başımı cama çevirdim.
Gözlerim yeniden dolmaya başlamıştı.
"Tamam." diye fısıldadım.
Bir süre sonra yalnızca arabanın motor sesi duyuldu, ben ise camın dışındaki karanlığa bakarken gözyaşlarımı sessizce sildim.
Ne kadar içmiş olursam olayım, ne kadar sarhoş olursam olayım, bazı şeyleri unutmak mümkün değildi.
Bir süre sonra araba yavaşladı, Selim'in sesini duydum.
"Geldik."
Başımı kaldırdım. Evimin önündeydik. Selim arabadan inip benim kapımı açtı, elini uzattı.
Bir an o ele baktım, yüzük parmağında hala kırmızı kurdele ve alyans vardı. Elini tutmadım ve arabadan çıktım.
Ayağa kalktığımda başım yeniden döndü. Selim beni kolumdan destekledi.
"Yavaş."
Bahçe kapısına kadar birlikte yürüdük. Kapının önünde durduğumda ona baktım.
Bir hafta önce hayatımın dışında olması gereken adam, şimdi gece yarısı beni bir bardan alıp evime getiriyordu. Üstelik birkaç saat önce başka bir kadının parmağına nişan yüzüğü takmıştı.
Hayat gerçekten bazen insanla dalga geçiyordu.
"Teşekkür ederim." dedim kısık bir sesle.
Selim başını salladı.
"İçeri gir."
Kapıyı açtım.
Tam içeri girecekken arkamı dönüp ona baktım.
"Selim?"
"Efendim?"
Birkaç saniye sustum.
Sonra söylemek istediğim onca şeyin hiçbirini söylemedim.
"İyi geceler."
Selim'in gözleri yüzümde birkaç saniye daha kaldı.
"İyi geceler, İnci."
Bahçede sallanarak ilerledikten sonra eve girdim ve kapıyı kapattım. Sırtımı kapıya yasladığım anda bütün gücümün tükendiğini hissettim, yavaşça yere çöktüm. Gözlerimi kapattım, bu geceyi unutmak istiyordum.
Ama biliyordum.
Sabah olduğunda her şeyi hatırlayacaktım.
♡ㅤ♡ㅤ♡
Sabah başımın zonklamasıyla uyandım. Dün geceye dair hatırlamak istemediğim kadar çok şey hatırlıyordum. Barda içtiklerim, Defne'nin aramaları, Levent'in karşıma çıkması...
Ve Selim.
Beni eve bırakmıştı.
Ne kadarını hatırladığımı, ne kadarını gerçekten yaşadığımı birbirinden ayırmakta zorlanıyordum.
Tam mutfağa geçip kahve koyacaktım ki telefonum çaldı. Ekranda Selim'in adını görünce birkaç saniye öylece baktım.
Açmak istemiyordum ama telefon susmadı. Sonunda açtım.
"Ne var?"
Selim'in sesi diğer taraftan geldi.
"Konuşmamız lazım."
"Konuşacak bir şeyimiz yok."
"Var İnci."
Sesindeki ciddiyet kaşlarımı çatmama neden oldu.
"Neymiş?"
Kısa bir sessizlik oldu.
Kısa bir sessizlik oldu.
"Dün gece olanlarla ilgili konuşmak istiyorum."
Sesindeki ciddiyet daha da belirginleşmişti.
Kahve makinesinin başında durmuş, elimdeki fincanı boş boş tezgâhın üzerinde tutuyordum.
"Konuşacak bir şey yok Selim."
"Var."
"Yok."
Selim derin bir nefes aldı.
"Dün geceki nişanla ilgili sana anlatmam gereken şeyler var. Eğer konuşmama izin vermezsem oraya gelirim İnci."
Gözlerimi kapattım.
Tam da konuşmak istemediğim şey buydu.
"Anlatma."
"İnci, beni dinle."
"Dinlemek istemiyorum."
"Buse'yle olan nişan..."
"Selim." diye sözünü kestim. "Gerçekten bunu konuşmayacağım serninle."
"Ama sen bazı şeyleri yanlış biliyorsun." dedi bezgin bir nefes verirken.
"Benim bildiğim tek şey senin dün gece nişanlandığın." Sesimin titremesine izin vermemeye çalışıyordum. "Gerisi beni ilgilendirmiyor."
"İlgilendiriyor."
"Nereden biliyorsun?"
Selim sustu. Sonra daha alçak ve sakin bir sesle konuştu.
"Çünkü dün gece seni o halde gördüm."
Kaşlarımı çattım.
"Çünkü sen bana kızgınsın ama neden kızgın olduğunu bile bilmiyorsun." dediğinde bu cümle sinirlerimi bozdu.
"Ben neden kızgın olduğumu çok iyi biliyorum Selim."
"O zaman söyle."
"Seni ilgilendirmez."
"İnci..."
"Nişanlandın. Bitti."
Telefonun diğer ucunda yine sessizlik oldu. Bu sessizlik uzadıkça içimdeki öfke de büyüyordu. Sonra zihnimde Buse ile öpüştükleri görüntü belirdi ve o an, içimde küçük ama keskin bir şey oluştu.
Onu incitmek istedim.
Belki de ilk defa, onun canını benim canımı yaktığı kadar yakmak istedim.
"Madem her şeyi merak ediyorsun..." dedim.
Selim'in sesi hemen değişti.
"Ne oldu?"
Derin bir nefes aldım.
"Dün gece sen beni eve bıraktıktan sonra Sarp'a gittim."
Telefonun diğer ucunda ölüm sessizliği oluştu.
Bir saniye.
İki saniye.
Üç saniye.
Selim hiçbir şey söylemedi. Ben devam ettim.
"Konuşmamız gereken şeyler vardı."
"Sonra ne oldu İnci?"
Sesindeki değişimi duyabiliyordum. Soğumuştu.
"Sonra barıştık."
Bu kez uzun bir sessizlik oldu.
Öylesine uzun bir sessizlikti ki telefonun kapanıp kapanmadığını kontrol etmek için ekrana baktım.
Arama devam ediyordu, Selim hâlâ hattaydı.
"Barıştınız."
Sesi neredeyse fısıltı gibiydi.
"Evet."
"Dün gece?"
"Evet, dün gece."
"Ben seni eve bıraktıktan sonra."
"Evet."
Selim'in nefes alışını duydum.
Sanki söyleyecek bir şey arıyor ama bulamıyordu.
"Bunu bana neden söylüyorsun?"
Gözlerimi kapattım.
"Çünkü sen dün gece bana açıklama yapmak istiyorsun ama buna gerek yok. Sen nişanlı bir adamsın ben de sevgilisi olan bir kadınım."
"Anladım."
Tek kelime, sadece tek kelime. Ama o kelimenin içinde öyle çok şey vardı ki...
Öfke vardı. Kırgınlık vardı. Gurur vardı. Ve belki de benim duymak istemediğim başka bir şey.
"Başka söyleyeceğin bir şey var mı?" diye sordum.
Selim birkaç saniye sustu.
Sonra sesi tamamen değişti.
"Yok."
"Tamam."
"Mutlu ol İnci."
Telefon kapandı, elimde telefonla öylece kaldım. Kalbim hızlı hızlı atıyordu. Yaptığım şeyin doğru olup olmadığını bilmiyordum, belki de fazla ileri gitmiştim. Ama Selim'in sesindeki o değişiklik içimde tuhaf bir his bırakmıştı. Onu incitmiştim. Bunu biliyordum ve ilk kez bundan dolayı kendimi kötü hissetmek yerine, içimde küçücük bir zafer duygusu vardı.
Telefonu masanın üzerine bıraktım, fakat bilmediğim bir şey vardı. Selim bu konuşmayı benim sandığım gibi unutmayacaktı. Tam tersine, o sabah söylediğim birkaç cümle, onun içinde büyüyen öfkenin ilk kıvılcımı olacaktı.
Ve Selim Erkin, kendisine yapılan hiçbir şeyi kolay kolay unutmazdı.
♡ㅤ♡ㅤ♡
Tiktok: beggbegg
İnstagram: begbeg270

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

9okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…