Bölümler 13Şu an: 5. Bölüm ''Özel ve Güzel Hisler''
- 1 1. BÖLÜM ''KIRIK KELİMELER''3.193 kelime
- 2 2. Bölüm "Bakım Gecesi"4.217 kelime
- 3 3. Bölüm ''Mavi Gül''3.959 kelime
- 4 4. Bölüm "Kırmızı Şarap ve Mavi Gözler"2.553 kelime
- 5 5. Bölüm ''Özel ve Güzel Hisler''4.935 kelime · Okuduğun bölüm
- 6 6. Bölüm "Yüzleşme"1.489 kelime
- 7 7. Bölüm "Derin Sohbetler"1.729 kelime
- 8 8. Bölüm "Tamamlanma" +183.264 kelime
- 9 9. Bölüm ''Kırılan Kalpler''2.110 kelime
- 10 10. Bölüm ''Sırlar ve Dostluklar''2.798 kelime
- 11 11. Bölüm ''Düğün''2.253 kelime
- 12 12. Bölüm ''Sürtüşme''5.613 kelime
- 13 13. Bölüm ''Nişan Gecesi''4.548 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Oy vermeyi unutmayın, yorum yaparsanız çok sevinirim. Keyifli okumalar. ♥︎
Bu bölüm bir miktar cinsel sahneler içermektedir.
5. Bölüm" Özel ve Güzel Hisler"
Selim, öpüşüme karşın tepkisiz kalmıştı.
Açıkçası Selim'i öpeceğimi bende hiç beklemiyordum ama öpmüştüm, üstelik karşılık da alamamıştım. Minik öpücüğümün ardından utançla geri çekildim. Yaşadığım utancın etkisiyle beyaz tenime tezat olarak yanaklarım çoktan kızarmıştı, hissediyordum. Ben hangi akılla bu adamı öptüm ki? Adam seni öpmek istiyorum da demedi zaten bunu istemem yanlış mı diye sordu.
Ben utançla boğuşurken Selim birden ayağa kalktı, yanıma oturarak belimi kavradı ve dudaklarıma yaklaşıp hafifçe nefesini üfledi.
"Yanlış bir şey bu kadar doğru hissettiremez İnci."
Ve havai fişekler patladı, mecazi anlamda değil gerçek anlamda. Alt kattan yükselen gürültü ve havai fişekler Kubilay'ın abartılı doğum günü partisinin bir üst seviyeye taşındığını gösteriyordu.
Selim'in alt dudağını ısırdım hırsla. Selim'in dudaklarından boğuk ve kısık bir inleme firar etti.
Zaman kavramı yitip giderken küçük öpücükler derinleşmeye başladı. Selim'in dudakları dudaklarımdan boynuma kayacağı sırada duraksadı Selim. Durmalıydı da, yoksa bu işin sonu fena bir yerde bitecekti. Bu duraksamayla kapanmış gözlerim aralandı. Selim geri çekildiğinde ikimiz de nefes nefeseydik.
Âşık olduğum çocukla aramdaki her şey bittiği gece başka bir adamla öpüşmüştüm. İşin kötü olan kısmı ise bu öpüşmenin hoşuma gitmiş olmasıydı, yine. Gözlerimi kaçırırken Selim tekrar pembeleşmiş yanağımda gezdirdi elini. Bu öpüşme beni fazlasıyla heyecanlandırmıştı, üstelik Selim'in de benden farkı yoktu. Sıcak avuç içi yanağımdayken dudakları tekrar dudaklarıma dokundu. Bu dokunuş bile fazlasıyla heyecan hissi uyandırmıştı, ikimizde de.
Bu büyülü anı bozan şey yaklaşan adım sesleri oldu. Selim telaşla kalkıp sehpanın diğer tarafındaki şezlonga benzeyen sandalyeye oturdu ve tam o an terasın kapısı açıldı.
"Bütün evde sizi aradım." Dedi Cansu nefes nefese terasa adım atarken.
"Sigara içmeye çıktık." Diye açıklama yaptım Cansu'ya.
"Aşağı gelmeyecek misiniz?" Cansu hala nefes nefeseydi.
"İniyorduk biz de tam." Dedim ayağa kalkarken. Az önce ne yaşanmıştı? Hala anlamlandıramıyordum. Ağrıyan bileğime pek yük vermeden yürümeye başladım. Selim ise arkamızdan geliyordu. Onun da kafası en az benimki kadar karışıktı belli ki. Kafası zaten karışık olan, aşk acısı çeken bir kadını öpmüştü Selim. Bu kesinlikle tanıdığım Selim'in yapacağı bir şey değildi ama olmuştu işte.
Selim çamaşır odasına girip üzerini değiştirdikten sonra odadan çıktı ve kıyafetlerimi bana uzattı. Cansu bizi beklemek yerine alt kata yönelmişti. Tuğçe'nin odasında üzerimi değiştim, kıyafetlerim kırışmıştı biraz. Tekrar koridora çıktığımda koridorda karşılaştık Selim ile. Derin bir sessizlik eşliğinde arka arkaya merdivenden indiğimiz sırada birkaç göz bize döndü, bu gözlerin bir çifti de Sarp'a aitti. Hala neden buradaydı anlamamıştım. Benden ayrıldıktan sonra kaçar diye düşünmüştüm, yanılmıştım. Sarp'ın yüzünde gizleyemediği bir şaşkınlık ifadesi vardı ama ben ona bakamayacak kadar garip duygular içerisindeydim. Sarp, önce Selim'i sonra da beni inceledi. Kırışmış kıyafetlerimize ve yüzlerimize baktı. Muhtemelen herkesin düşüneceği gibi tartıştığımızı düşünüyordu, ikimizin pek anlaşamadığını da buradaki herkes biliyordu zaten. O yüzden kimse farklı bir ihtimal düşünmezdi.
Cansu'nun ardından Selim ve ben de koltuğa yönelip olabildiğince birbirimizden uzak köşelere oturduk. Batuhan huzursuz bir şekilde yerinde kıpırdanıp kulağıma doğru eğildi.
"Ne yapıyordunuz ikiniz yukarıda bu kadar zamandır?" diye sordu.
"Sevişiyorduk Batu." dedim net bir şekilde.
Batuhan öksürmeye başladı, bu alayla söylediğim ağır cevabı hiç beklemiyordu sanırım. bense gerçeği böyle gizliyordum, alenen ortaya dökerek gizliyordum. Bizi tanıyan kimse seviştiğimize inanmazdı, biliyordum. Batuhan bana cevap vermedi ve Selim'e baktı öylece. Acıyor gibi bir ifade vardı yüzünde. Parti bitene, insanlar dağılana kadar Selim ile birbirimizle muhatap olmadık. İkimiz de kendi köşemizde yaşananları sindirmeye çalıştık sanırım.
ㅤ♡ㅤ♡ㅤ♡
Zaman her şeyin ilacıydı ya da bu, zamanın her şeyin ilacı olmasını uman bir zavallının uydurduğu koca bir yalandı.
Pencereden süzülen ışık gözümü alırken gözlerimi tavana dikmiş, hiç tam olarak var olmayan birinin yokluğunun acısını yaşıyordum.
"Bu gece gidip biriyle yatacağım..." Bu cümle tekrar ve tekrar zihnimde dönüyordu. Yapmış mıydı? O gece başkasıyla yatmış mıydı gerçekten Sarp?
Bir haftadır tuvalete gitmek ve duş almak zorunda kalmadığım sürece odamdan çıkmıyordum. Yemeği bile odamda yiyordum. Odayı da gerçek anlamda bok götürüyordu. O gece burktuğum bileğim yüzünden zaten evden çıkamıyordum ama odamda kalmak tamamen kendi tercihimdi. Bileğimin acısını sıcağı sıcağına çok hissetmemiştim ama sonrasında acısı fena çıkmıştı. Gittiğim doktor bunun doku zedelenmesi olduğunu söyleyip krem yazmıştı. Ne zaman geçeceği ile alakalı net bir şey söylememişti, biraz ağır bir zedelenme olduğundan birkaç hafta sürebileceğini söylemişti.
Öte yandan derin ve sancılı bir depresyona girmiş gibiydim, ev arkadaşım Cansu'nun benim için fazlasıyla endişelendiğinin farkındaydım. Cansu'nun yanı sıra Tuğçe ve Defne'de fazlasıyla endişelilerdi. Whatsapp grubunda yaşam belirtisi vermediğimden Cansu ile konuşuyorlardı grupta benim hakkımda. Bazen, Cansu odamın önünden geçerken hıçkıra hıçkıra ağladığımı duyuyordu. Aldığı derin nefeslerden kapının önünde olduğunu anlıyordum. Bir de Ferdi Özbeğen'in 'Dönsen Bile' şarkısını duyuyordu bolca. Özellikle son üç gündür aralıksız bu şarkıyı dinliyordum takılmış bir plak gibi. İçinde bulunduğum durum düşünülünce bu çok depresif bir şarkıydı... Bir kez daha hıçkırıklarımı duyduğunda sanırım dayanamadı Cansu ve odama girdi.
"Cansu! Rahat bırak beni." kafamı yastığıma gömerken sesim boğuk çıkmıştı.
"Yeter ama İnci, canın çıktı ağlamaktan." Cansu ise yatağımın ucuna oturdu. "Bu kadar üzülmene dayanamıyorum..."
Doğrulup sırtımı yatağın başlığına yasladım. Mavi gözlerim ağlamaktan kızarmış ve gözaltlarım koyulaşıp şişmişti muhtemelen. Cansu bana yaklaşıp dağılmış saçlarımı düzeltti.
"Üzülme demiyorum ama kendini böyle odana kapatma. Doğru düzgün yemek bile yemiyorsun."
Derin bir iç çektim. Yemiyor değildim, yiyemiyordum. Kafamın bulanıklığı mideme vuruyordu sanki.
"Cansu, adam karşıma geçip ben bu gece biriyle yatacağım dedi. Böyle ayrılık mı olur?" Olmamalıydı ama olmuştu işte. Cansu da ne diyeceğini bilemiyor gibiydi. "Nefes bile alamıyorum. Sanki göğüs kafesim kalbime batıyor." dedim ağlamaklı bir sesle.
Birkaç kez en yakın arkadaşıma kuzeni Selim ile öpüştüğümüzü söylemek istemiştim ama söyleyememiştim. Ben bile bu öpüşmeyi ne şekilde anlamlandıracağımı bilmiyordum, üstelik hala ayrılığın acısını yaşıyordum. Karmakarışık duygular içinde boğuşuyor, hatta boğuluyordum. Cansu'nun beni yargılamayacağını biliyordum ama yine de bunları konuşacak kadar iyi hissetmiyordum kendini.
Cansu, yanıma oturup sırtını yatak başlığına yasladı ve bana sarıldı, ben de dik tutmakta zorlandığım başımın Cansu'nun omzuna düşmesine izin verdim. Cansu tek meselenin Sarp olduğunu düşünüyordu şimdilik, içsel karmaşalarımdan bir haber konuştu.
"Geçecek, şimdi çok taze bir yara ama geçecek. Hep böyle hissetmeyeceksin. Bunu bir psikolog adayı olarak değil arkadaşın olarak söylüyorum, bence çok yoğun yaşadığın bu duygular..." yanlış bir şey söylememek için duraksadığını hissettim. Tereddütlüydü. "...bu psikolojik bir tespit değil, sadece seni tanıdığım için söylüyorum İnci. Ama bence yaşadığın şey aşk değil kuşum."
Başımı Cansu'nun omzundan kaldırdım ve meraklı gözlerle ona baktım.
"Neden öyle dedin?" diye sordum merak duygum sesime yansırken.
Cansu omuz silkti.
"Bunu açıklamak biraz zor. Böyle düşünmek için birkaç sebebim var. Mesela Sarp'ın hiçbir şeyi umursamadan hayaline sahip çıkmasına ve hayalinin peşinden gidebilmesine hayransın, bu senin hiç yapamadığın bir şey. İnsan bazen kendinde olmayan, kendinde olmasını istediği şeyi arar durur başkalarında. Senin aksine o babasının ona dayattığı şeyleri yapmadı, kendi isteğinin peşinden gitti. Sen de, sende olmayan şeyi onda gördün ve bunu sevdin. Ama bunun aşk olduğunu düşünmüyorum İnci."
Yanağımdan çeneme doğru süzülen yaşları silerken burnumu çektim.
"İyi ki psikolog adayı olarak değil de arkadaşım olarak konuşuyorsun." Sesimde bir miktar iğneleme vardı.
Sarp, babasının ona dayattığı lojistik bölümünü bırakıp okula ara vermişti. Sonra kendi istediği bölüme, gastronomiye başlamıştı. Bu gerçekten benim kendim için hayalini kurduğum ama yapmaya cesaret edemediğim bir şeydi. Hiçbir zaman işletme okumak istememiştim, felsefe veya sosyoloji, hatta edebiyat falan okumak istemiştim. Babamın şirketini yönetmek istemiyordum, yazar olmak istiyordum.
Cansu bu iğneleyici tavrımı görmezden gelerek konuşmaya devam etti.
"Bence o sana küçük İnci'nin hayallerini hatırlattı. Sonra Sarp'a bir profil çizdin, onu hiç oturmadığı bir koltukta hayal ettin. En başından beri böyle biriydi, sadece sen görmek istediğin şeyleri görmeyi tercih ettin."
Başımı eğdim, Cansu pek de haksız sayılmazdı ama yine de bu korkunç ayrılığın acısını en derinden hissediyordum.
"Duygularını önemsizleştirmeye çalışmıyorum." Dedi Cansu, "Sadece neyi, neden hissettiğini bir düşün istiyorum."
Ona baktım ve sıkıca sarıldım biricik arkadaşıma.
"Sen mükemmel bir arkadaşsın Cansu." diye mırıldandım.
Cansu ağlamamın nihayet durmuş olmasıyla rahat bir nefes aldı ve saçlarımı okşarken gülümsedi.
"Dışarı çıkalım mı? Kahve içmeye gidebiliriz, ya da sen nereye gitmek istersen."
Geri çekildim.
"Evde kalmak istiyorum. Zaten bileğim de hala ağrıyor, böyle yürümek zor olur."
"Defne'yle Tuğçe'yi çağırayım o zaman, film falan izleriz." En azından dördümüz takılabilirdik, bu etkinlik belki kafamı dağıtırdı. Kulağa pek kötü gelmedi o yüzden bu teklif.
O yüzden bu teklife hayır diyemedim, hafifçe başımı salladım.
Öğlen iki gibi Defne ve Tuğçe gelmişti. Neyse ki bu kez Kubilay Tuğçe'nin peşine takılmamıştı. Dışarıdan yemek söyledik, yemek yedikten sonra da televizyonun karşısına geçtik. Ben tekli koltuğa oturmuş dizlerimi karnına doğru çekmiştim, Tuğçe diğer tekli koltuktaydı. Defne ve Cansu da köşe koltukta oturuyordu.
Bir şekilde konu ilişkilere geldi. Defne ve Batuhan neredeyse üç yıldır birliktelerdi o yüzden Defne'nin ilişkiler hakkında doğru bir şeyler bildiği belliydi. Yine de abim ile sevgili olan kızdan tavsiye istemeyecektim. Abimle sevgili olmuştu bir kere! Bu büyük bir salaklıktı bana göre.
Batuhan kötü biri olduğundan değildi, benim için her zaman bana sümüğünü yedirmeye çalışan on yaşındaki aptal abim olarak kalacağındandı bu düşüncem.
Cansu'nun derin ilişki tespitlerini dinleyen Defne güldü.
"Mükemmel tespitler yapıyorsun, tamam. Ama seni tanıdığımdan beri bir tane bile sevgilin olmadı. Kitaplardan mı öğrendin bunları?"
Cansu göz devirirken kucağındaki patlamış mısır dolu kâseden birkaç mısır alıp ağzına sokuşturdu.
"Bir kere herkes bilir ki..." yutkundu. "En iyi ilişki tavsiyesini yıllardır ilişkisi olmayan, saplık konusunda master yapmış sap arkadaş verir."
Bu da doğru bir tespitti. Gülümsedim, Sarp'ı hiç tanımamış olmayı ve o mükemmel ilişki tavsiyesini veren müzmin bekar olmayı diledim. Keşke üniversitede hiç karşılaşmasaydık... Belki yine gidip başka bir şerefsize aşık olurdum ama yine de bilemiyordum işte.
Tuğçe bu gün fazla sessizdi. Normalde olsa onu sıkıştırır nedeninin öğrenirdim ama bunun için bile hiç enerjim yoktu. Zaten Tuğçe de bizimle çok takılmadı. Akşamüzeri olmadan işleri olduğunu söyleyerek yanımızdan ayrıldı.
Film izlemek yerine sohbet etmeyi tercih etmiştik. Saat yedi buçuğa gelirken Defne kalkmaya yeltenince Cansu onu durdurdu.
"Nereye gidiyorsun?" bu telaşlı bir soruydu.
"Batuhan ile buluşacağım, ne oldu ki?"
Cansu sıkıntıyla itiraf etti.
"Ben biriyle buluşacağım da... Sen İnci'nin yanında kalırsın diye düşünmüştüm."
İkimiz de meraklı gözlerle Cansu'ya döndük.
"Ve bunu şimdi mi söylüyorsun?" Defne hayretle sordu.
Cansu omuz silkti.
"Söyledim işte."
Defne, Cansu'ya bir kırlent fırlattı ve Cansu kırlenti havada yakaladı.
"Dost olacağız bir de! Bu şimdi mi söylenir?" Defne telefonunu çıkarıp saate baktı. "Bu akşam ailemin yanına gideceğim, o yüzden en geç on ikide evde olmam lazım. Yoksa başımın etini yerler."
Halbuki çoğu zaman abisi Selim ile birlikte, abisinin Cihangir'deki evinde kalıyordu. Bazen sabaha karşı gidiyordu eve ama kimse ona hesap sormuyordu o zamanlarda. Ailesinin evinde kalacağı günlerdeyse hala on yedi yaşında bir liseli muamelesi görüyordu. Bu çok tezat bir durumdu. Bu durumun saçmalığı beni gülümsetti.
"Batuhan'ı arayıp gelemeyeceğimi söyleyeyim o zaman." Dedi üzüntüsü sesine yansırken. Bildiğim kadarıyla dört gündür Batuhan ile görüşememişlerdi, hayal kırıklığı sesine yansıyordu. Belli ki sevgilisini çok özlemişti.
"Herkes kendi hayatına devam edebilir mi lütfen? Ben iyiyim." dediğimde Defne ve Cansu şüpheyle bana baktılar.
"Gerçekten iyiyim. Kendi evimde yalnız kalabilirim." diye devam ettim.
Arka arkaya çeşitli argümanlar sunduktan sonra nihayet arkadaşlarımı yalnız kalabileceğime ikna ettim.
Defne bir süre Cansu'nun hazırlanmasını bekledi, gizemli flörtüyle buluşacağı yere Defne bırakacaktı onu. Tüm detayları anlatacağı sözüyle birlikte evden çıktılar.
Evde tek kaldığımda televizyonu açtıktan sonra ayağa kalkınca sendeledim, bu sendelemeyle birlikte bileğime derin bir sızı yayıldı. Yine de o sızı beni durdurmadı, mutfağa gidip bir kadeh ve yarısı kalan şarabını aldım. Neyse ki evde yarım şişe şarap vardı. Üç gündür dinlediğim o şarkıyı açtım tekrar.
Ferdi Özbeğen'in sağ profilini ve ön profilini içeren muhteşem albüm kapağıyla bakışarak ilk kadehi içtim. Dizlerimi göğsüme doğru çekmiş bazen ağlayarak bazen derin düşüncelere dalarak ikinci kadehimi bitirdiğinde o geceyi tekrar zihninde canlandırdım. Sarp'ın benden ayrıldığı kısmı değil, Batuhan'ın Sarp'ı gördüğünde yüzünde oluşan ifadeyi gördüğüm kısmı düşündüm. Kesinlikle evin içinde bir yerlere kakasını yapmış suçlu bir köpek gibi bakıyordu. Tabi ben o pisliğin ne olduğunu bulacaktım ama zaten makul bir tahminim vardı. Bu ayrılıkta Batuhan'ın bir parmağı vardı, bunu hissediyordum.
Derin düşüncelerimi bölen şey birinin camı tıklatması oldu. Evimizin salonundan bahçeye açılan bir kapı vardı ama fon perde kapalıydı. Günlerdir tekrar tekrar çalan şarkı yüzünden şikâyete gelen bir komşu olmamasını dileyerek perdeyi çektim. Gerçi yan taraftaki müstakil evlere ses gidecek kadar yüksek dinlemiyordum. Camı tıklatan Selim'di, yere kadar uzanan cam kapıyı açıp dışarı çıktım.
Ne işi vardı şimdi Selim'in burada?
ㅤ♡ㅤ♡ㅤ♡
"Hayırdır? Bir şey mi oldu?" diye sordum anlamsız gözlerle ona bakarken. Elleri kot pantolonumun cebindeyken omuz silkti Selim.
"Buralardaydım, geçerken uğradım öyle." dedi umursamaz bir tavırla. Şu an umursamaz görünmek için üstün bir çaba harcıyordu ve ben bunu çok net anlıyordum. Geçerken uğramışmış! Sen onu benim külahıma anlat Selim.
"Eminim öyledir." Dedim imalı bir şekilde. "Defne'yi kontrole geldim desene. Niye kıvırıyorsun?"
Kaşları çatıldı.
"Defne nerede?" diye sordu yalandan, bence zaten Defne'nin nerede olduğunu biliyordu.
Her şeyi bir kenara koyup düşündüğümde vardığım sonuç Selim'in bana gerçekten bir ilgisi olduğu yönündeydi. Artık arkadaşlarımın bu konuda haklı olduğuna inanıyordum. Bunun ne tür bir ilgi olduğunu hala çözebilmiş değildim ama onu da yakında çözerdim zaten.
Bana kalırsa o gece öpüşmemizin üzerine pişman olup olmadığımı bilmek istiyordu, bir şeyin değişip değişmediğini görmek istiyor ve bazı şeylerin değişmiş olmasını umut ediyordu. O yüzden bazı bahanelerin ardına sığınıyor ve güvenli limanımdan ayrılmıyordu. Biraz stratejik oynadığını söyleyebilirim.
Çalan şarkı başa sardı.
"Cansu'yu bir yere bırakacaktı. Oradan da ailesinin evine geçecekmiş." Duraksadım. "Batu'yla buluştuktan sonra eve geçecekmiş." diye itirafta bulundum.
"Bugün gerçekten buraya geldiğinden pek emin değilim şu an." çatılan kaşlarıyla beni izliyordu ama çatılan kaşları da düşünceleri de benim pek umurumda değildi açıkçası. Hala mimiklerimi inceliyor ve bir şeyler yakalamaya çalışıyor gibi yüzüme bakıyordu. Bense hiçbir hissimi yüzüne yansıtmıyordum, çok beklersin Selim!
Sendeleyerek bahçedeki sandalyeye oturup masadaki paketten bir sigara çıkardım . Uzun süre ayakta durmakta zorlanıyordum.
"Ne düşündüğün pek umurumda değil açıkçası Selim." dedim umursamaz bir tavırla.
Selim de karşımdaki boş sandalyeye oturdu ve bir sigara yaktı. O benim somurtan yüzüme bakarken bir süre sessiz kaldık. Bu uzun bir sessizlik sayılmazdı ama az önce çalan şarkı başa sardı, tekrar. Ferdi Özbeğen'den 'Dönsen Bile'.
"Ayrılık şarkısı olarak bunu mu seçtin?" diye sordu biraz alayla.
Cevap vermedim. Kalkıp ayağımın üzerine çok basmamaya çalışarak içeri girdim, elimdeki şişenin dibinde kalan son şarabı kadehe doldurdum bahçeye çıktığımda.
"Sakıncası mı vardı?" dedim ona bakmıyorken.
"Yok, sevdiğim bir şarkı."
Perişan görünüyordum muhtemelen. Genel olarak pek anlaşamazdık ama çoğu zaman aynı ortamda bulunurduk. Yalnız değil, bir grubun içine dahil olarak. Baş başa sohbet etme konusunda hiç başarılı olmadığımızı söylesem yeridir, o geceye kadar. O gece tekrar aklıma geldi, Selim ile öpüşmüş olmamızın bende bıraktığı etki epey tuhaftı. Daha önce de o terasta baş başa bir gece geçirmemize rağmen beni ilk defa öyle görmüştü Selim, ilk defa o kadar şeffaf olmuştum ona. İlk defa aramızda dev bir duvar yoktu.
Şimdi ise aramızda sanki buzdan duvarlar vardı, benim tekrar ördüğüm duvarlar. Ama bir yandan da hiç olmadığım kadar savunmasızdım da. Bu çok tezat bir durumdu. Mesela beni hiç değişik çizgifilm karakterli pijamalarım, dağınık topuzum ve makyajsız yüzümle görmemişti Selim. Cansu, Tuğçe, Kubilay ve Defne hariç kimse beni böyle göremezdi. Her zaman şık giyinir, kombinimi özenle seçerdim. Şimdi ise sigaram elimde dağılmış bir halde oturuyor ve bunu hiç umursamıyor gibi görünüyordum.
Boş kadehi masaya bıraktığımda masadaki telefona uzandım
"Tekelden bir şey istiyor musun?" diye sordum. Daha ne kadar burada kalacağından emin değildin ve bu, bir miktar nabız yoklamaydı.
"Sana eşlik etmemi ister misin?" diye sordu, evet demek istedim ama onu şımartmak da istemiyordum.
Kısa bir anlığına gülümsedim öpüştüğümüz gece tekrar zihnimde canlandığında ama gülümsemem hızla yüzümden silindi ve ifadesiz bir yüzle cevap verdim.
"Fark etmez, sen bilirsin."
"O zaman iki bira ve bir paket sigara istiyorum." düşünceli ifadesi yüzünden silinirken bana cevap verdi. Ne düşünmüştü acaba? Bu kısacık anda neler geçmişti Selim'in zihninden.
Yüzümü buruşturdum.
"İki bira ne ya? Liseli misin sen? Viski söylüyorum sana." diyerek telefonumda kayıtlı olan numarayı aradım.
"Pekala, sen nasıl istersen." dedi itiraz etmeyerek.
Gece daha yeni başlıyordu ve sonu hiç de iyi bitmeyecekti sanırım. İçimde böyle bir his vardı en azından ama hisleri kuvvetli biri olduğum da pek söylenemez gerçi. Siz yine de bu konularda bana pek güvenmeyin.
Mahalledeki tekeli arayıp sipariş verdim ve Olcay'ın bahçe tarafından gelmesini söyleyip telefonu kapadım. Çok geçmeden Tekeli işleten adamın oğlu Olcay bahçeye girdi. Selim ile sürdürdüğümüz kim ödeyecek kavgaları boyunca konu mankeni gibi sessiz bir şekilde bekledi Olcay. Tabii ki ben ödedim.
Evime gelen bir misafire, zorla viski içirteceğim bir misafire hesap ödetecek halim yoktu herhalde!
"İnci abla." Dedi Olcay.
"Efendim tatlım?"
"Babam şey dedi..." sesi biraz tereddütlü çıkmıştı.
"Ney dedi?"
"İnci ablana sor bakayım bir haftadır sipariş ettiklerinin hepsini kendisi mi içiyormuş dedi."
Çatılan kaşlarımın ardından Olcay'a baktım.
"Niye merak etmiş baban bunu?"
"Hepsini sen içiyorsan daha sipariş yollamayacakmış abla."
"Babana de ki..." gülümsedim ve sağlam ayağımdan destek alırken cüzdanımdan çıkardığım iki yüz lirayı çocuğa uzattım. "İnci ablanın alkolik bir kuzeni varmış. O gelmiş, o abi içiyor de. Tamam mı?"
Olcay başını olumsuz anlamda salladı.
"Diyemem valla abla, bana yalan söyletme."
Gülümserken başıyla Selim'i işaret ettim.
"Yalan değil ki, bak bu benim alkolik kuzenim."
Hayretle bana baktığını hissediyordum Selim'in. Tek ayaküstünde kaç tane yalan söylemiştim sahi? Hem de hiç düşünmeden. Ki bu tam olarak gerçek anlamdaydı, gerçekten tek ayak üzerinde sekiyordum.
Olcay uzanıp parayı aldı. "O zaman söylerim abla, iyi akşamlar." Olcay gözden kaybolduktan sonra Selim bana döndü.
"Ne güzel sallıyorsun öyle? Çok mu sipariş verdin birkaç gündür?" diye sordu meraklı gözükmemeye çalışarak.
Omuz silktim.
"Birkaç şişe şarap söyledim işte."
Bir süredir, Sarp'ın beni terk ettiği ve Selim'i öptüğüm gecen beri yani içiyordum evet. Yaşanılan her şey ağır gelirken zihnimin bulanıklaşması işimi kolaylaştırıyordu.
İçeriye viski bardağı almaya gittim ama boyum yetmeyince su bardağıyla döndüm bahçeye.
"Viski bardağı istiyorsan gidip kendin almalısın." Dedim elimdeki su bardağını ona doğru uzatırken. "Ya da bununla iç." Boyum kısa değildi, tam olarak 1.68'di. Sorana düz hesap 1.70 diyordum ama bu küçük bir detaydı. Her neyse. Ben kısa değildim, mutfak dolapları fazla yüksekti.
Selim kalkıp kendine bir viski bardağı aldıktan sonra bahçeye döndüğünde kapı eşiğinde durup çekinerek sordu. "Şarkıyı değiştirsek mi artık?"
"Sen sevdiğin bir şeyler açsana. Ben açamayacağım şimdi." dedim ona dönmeden.
Selim şarkı ararken ben masadakileri toplayıp içeri girdim. Sandalyede oturmaktan popom düzleşmişti açıkçası. İçeri girersek çok makbule geçecekti. Üçlü koltuğa oturmadan önce salonun koridora açılan kapısını kapadım. Tüm eve sigara kokusu yayılsın istemiyordum.
Eski şarkılardan oluşan bir listeyi açıp yanıma oturdu Selim, arka fonda hoş bir şeyler çalsa yeterdi zaten.
"Bileğin nasıl? Çok ağrıyor mu?" diye sordu.
"Biraz ağrıyor ama şarap yeterince yardımcı oluyor." Dedim kadehimi ona doğru kaldırdıktan sonra dudaklarıma götürdü. O da biliyordu bu kadar alkole düşme sebebimin bileğimin ağrısı değil de Sarp olduğunu.
Acaba nasıl olurdu o gece Buse ile iddiaya girmeseydim? Selim ile gerçekten tesadüfen tanışsaydım ve beni terasta öptüğünde hiç girmemiş olmayı dilediğim o iddiayı öğrenmeseydi nasıl olurdu? Sanırım o zaman Sarp ile tekrar karşılaşmazdık o gece. En azından karşılaşsak bile benim aklım, aklımı bir öpücükle başımdan alan Selim'de olurdu belki. Keşkeler, belkiler ve acabalar zihnimde dolaşırken derin düşüncelerimden sıyrıldım. Artık bunların bir önemi yoktu, o yüzden ihtimalleri düşünmeye gerek de yoktu.
Kadehteki viskiyi tek seferde içti ve kadehi tekrar doldurdu Selim.
"Dürüst ol Selim, bu gece sadece Defne'yi kontrol etmek için mi geldin." diye soruverdim.
Soruya yanıtını geciktiren şey çalan telefonun oldu ve Selim bu soruya cevap vermedi.
"Efendim Cansu?"
"İnci!" Cansu'nun uzaktan gelen sesi çok kasvetli geliyordu. "Çocuk çok sıkıcı... Sıkıntıdan kusmak üzereyim." dedi. Sanırım sahil kenarında falandı, denizden esen rüzgarın sesinden onu zar zor anlıyordum.
Başımı öne eğerken gülümsememi gizlemeye çalıştım. Kaldı ki bu mutlu bir gülümseme değildi Cansu'nun kara bahtına gülmüştüm. Selim dikkatle beni izliyordu.
"Döndüğünde anlatırsın artık, merak ettim şimdi."
"Ben iki saate dönerim. Sen iyi misin? Aklım sende kaldı."
Göz ucuyla Selim'e baktım. Selim'in burada olduğunu söyleyip söylememek arasında kaldım, bir yandan da Selim bunu anlasın istemiyordum.
"İyiyim, sen beni merak etme." dedim.
"Peki o zaman, çocuk geliyor, kapatmam lazım. Bir şey lazım olursa yaz, gelirken alırım."
"İyi eğlenceler."
İroniyle telefonu kaparken yüzümdeki gülümseme yerini ciddiyete bıraktı.
Sehpaya uzanıp boş kadehini doldurdu ve yine tek seferde içtikten sonra bana döndü Selim. Soruma cevap verdi.
"Hayır. Seni merak ettim."
Sanırım bu net cevabı beklemiyordum, yüzümde bir anlığına şaşkınlık ifadesi belirdi.
"O gece ikimizde yanlış olduğunu bildiğimiz şeyler yaptık ama bunun..." duraksadım ve kadehindeki şarabı bitirdim. "Bu mantıklı bir şey değildi Selim." Kadehi tekrar doldurdum ve bir miktar daha içtim, Selim ise gözlerini ayırmadan beni izlerken sigarasını içiyordu. Kendi duygularımın ve düşüncelerimin ötesinde Selim'in bunu nasıl anlamlandıracağını merak ediyordum. "İçinde bulunduğumuz durum yeterince tatsız. Daha da karıştırmak istemezdim, seni öptüğüm için özür dilerim." Dedim ve kadehteki şaraba çevirdim gözlerimi. Aramızdaki mesafeyi azaltarak bana doğru kaydı Selim koltukta.
"Özür dileme. Özür dilenecek bir şey değildi." dedi güven veren bir ses tonuyla.
Tedirginlik akan mavi gözlerimle ona kaçamak bir bakış attım.
"Ben net bir adamım İnci, o yüzden net konuşacağım. İçinde bulunduğun durumun farkındayım ama..." sigarasından derin bir nefes aldı ve sigarasını küllüğe basıp söndürdü. "Senin için bir şeylerin daha da karışmasını istemiyorum..." tenime dokundu. Yanaklarımda parmağını gezdirirken Selim'in ela gözlerine baktım. Hiç beklemiyordum bu yakınlığı. "Ben seni öptüğüm için pişman değilim, umarım sen de değilsindir İnci."
O an pek çok şey bekliyordum ama Selim'in kendinden emin bir şekilde yaşananların arkasında durmasını hiç beklemiyordum.
Bir süre afallamış bir halde Selim'e baktım ama hızlıca toparladım kendimi.
"Değilim." Dedim. Kendimden emin görünmeye çalışıyordum ama kendi sesimdeki tereddüdü fark ettim. Selim'in fark etmemiş olmasını umdum.
"Bir şeylerin yanlış olması..." Selim duraksayıp kadehteki viskisini bitirdi, cümlesini bitiremedi. "Bazen yanlış şeyler çok doğru hissettiriyor." diye devam etti Selim. Bunun çok yanlış olduğunu biliyordum, yine de onu tekrar öpmek istiyordum. Önünü ardını düşünmüyordum sadece onu öpmek istiyordum.
Tekrar o geceye döndüm. Kendimi ne kadar da özel hissetmiştim. Özel ve güzel hislerdi... O yüzden Selim'e içten içe hak verdim. Bazı şeylerin yanlış olması o yanlış şeylerin güzel hissettirmesine engel değildi.
"Selim..." önce Selim'in boş bardağına biraz viski doldurdum sonra da kendi kadehime şarap doldurdum. Söyleyeceğim şeyler vardı ama nasıl söyleyeceğimi de söyleyip söylememem gerektiğini de bilmiyorum.
Selim'in telefonu çaldığında müsaade isteyerek yanımdan kalktı ve bahçeye doğru yöneldi. Sanırım özel bir görüşmeydi.
"Efendim Levent." derken bahçe kapısını açtı ve dışarı çıktı. Çok kısa süre sonra içeri girdiğinde "Ben çözülmesini istedim, uzamasını değil Levent." dedi mesafeli ve sert bir ses tonuyla. "Depoya uğrarım bu gece." ve telefonu kapatıp yanıma geldi.
Görüşmesi epey kısa sürmüştü ama bu kısacık sürede bile bana ne kadar farklı davrandığını hissettim. Ne kadar da mesafeliydi diğer insanlara karşı.
Selim içeri döndüğünde de bana zaman tanıdı ve az önce kadehine doldurduğum viskiyi içti. Derin birkaç nefes aldım. Hiç tasvip etmediği şeyler yaptığımla, hatta hala yapmak istiyor oluşumla yüzleşmek istemiyordum şu an. Sarp'ı seviyorum, uzun zamandır onu seviyorum. Sarp'ı sevmeyi sevmiyorum. Onu sevmenin hissettirdiği şeylerden bazen nefret ediyorum. Galiba ben Sarp'ı sevmek istemiyorum. Ama tüm bunları bir kenara bırakacak olursam bunların ötesinde Selim'i öpmek... İtiraf etmem gerekirse bu çok ayrı bir şeydi. Bunun hissettirdiği şeyler çok farklı duygulardı. Tekrar o gece hissettiğim şeyleri hissetmek istiyordum, sadece bu isteğimin karşılıklı olmasını beklemiyordum. Karşılıksız olması her şeyi kolaylaştırırdı en azından benim için.
Belki de artık sevmemeliydim Sarp'ı. 'Belki' fazlaydı, Sarp'ı sevmemeliydim zaten. En başından en büyük yanlışı onu sevmemdi. Bile bile kendimi hiç istemediğim yerlere sürüklemiştim. Şimdi zaten bozuk olan dengem iyice alt üst olmuştu. O gece hissettiğim o güzel şeyler ise Selim'e karşı bir şey hissettiğim anlamına gelmiyordu sonuçta. Her şeyden öte ve her şeyden ayrışmış olarak iyi hissetmiştim, mesele buydu sadece benim için şu an. Karmakarışık düşüncelerle boğuştum ve düşüncelerimi kategorize etmeye çalıştım. Bunları düşünmenin zamanı da değildi zaten ya neyse. Kafam çok karışıktı.
Selim boş viski bardağını sehpaya bıraktı ve bana baktı. Karışık düşüncelerinin içinde boğulduğum yüzüne yansımıştı sanırım.
"İnci, o gece sana bir şey dayatmadığımdan emin olmak istedim ben sadece. Buraya gelmem de pek doğru değildi sanırım, üzgünüm."
Selim ayağa kalkmış bahçe kapısına yönelmişti ki biraz endişeli bir sesle mırıldandım.
"Bana bir şey dayatmadın." Boğazımı temizledim, söyleyeceklerimi söylemekte zorlanıyordum. Sendeleyerek ayağa kalktım. Bu sendeleme biraz sarhoşluktan biraz da bileğimin durumundandı. Selim'in arkasında durup onun koluna dokunduğumda Selim bana döndü. "Nasıl açıklayabilirim bilmiyorum ama..." Selim dikkatle beni dinliyordu ama birden kolunu belime sarıp beni belimden sıkıca kavradı ve kendine doğru çekti. Bedenlerimiz birbirine çarptığında dudaklarıma küçük bir öpücük kondurdu.
Ben de bu öpücüğe karşılık verdim, her ne kadar yanlış olduğunu düşünsem de bir kez daha Selim'i öptüm. Bir elim Selim'in ensesine ulaştığında Selim dudağımı hafifçe dişledi ve geri çekildi. Alnını alnıma dayadı ve derin bir nefes aldı.
"Git dersen giderim İnci." Dedi kendinden emin bir şekilde. Muhtemelen bu beyninde hala çalışmaya devam eden son nöron kırıntılarına tutunarak söylediği bir şeydi. Çünkü bir dakika sonra gidebileceğini hiç sanmıyorum.
Gözlerimi onun gözlerine dikmiş bakarken hiçbir şey söylemedim, ne git diyebiliyordum ne gitme diyebiliyordum. Bir kez daha Selim'in dudaklarıyla buluşturdum dudaklarımı. Onun saçlarının dalgaları arasında parmaklarımı gezdirdim. Fazlasıyla yumuşaktı saçları. Bu parmaklarımdan kalbime ilerleyen his hoşuma gitmişti. Bir elim Selim'in saçlarında dolanırken diğer elim onun ensesine kaydı, sanki kalbimin sesi kulaklarımda yankılanıyor gibiydi.
Selim'in genzimi dolduran narenciye ve odunsu kokusu hoştu. Selim'in dudaklarından aldığım viski tadı hoştu, Selim'in dudaklarının dudaklarımda bıraktığı yumuşak his hoştu. Selim'i öpmemin hissettirdiği her şey fazla hoştu...
Selim, öpüşüme yumuşak öpücüklerle karşılık verdi. En azından bir süre için yumuşaktı, sonrasında bu yumuşak öpücükler yerini tutkulu öpücüklere bıraktı.
Ellerini kalçamın altına götürerek tek hamlede beni kucağına aldı. Bense çok biliyormuşum gibi bacaklarımı onun beline sardım. Öpüşmelerimiz, sırtımı duvara yaslayıp beni bedeniyle duvarın arasına aldığında daha da derinleşti. Sırtım bu çarpışmanın etkisiyle bir miktar sızladı ama umursamadım.
"Dur dersen dururum." Dedi birden geri çekilerek. İşte bu gerçekten son çıkıştı, ikimiz için de. Dur dememi istediğini hiç sanmıyordum yine de.
Buna karşılık olarak derin birkaç nefes aldım ve tekrar dudaklarımı Selim'in dudaklarının üzerine kapadım.
"Tekrar etmeli miyim?" Selim, zar zor geri çekildikten sonra gülümsediğinde ben de ona samimi bir şekilde gülümsedim. Tüm gardımı indirmiştim. "Durma." Diyebildim fısıltıyla. Nefesim Selim'in dudaklarına çarptı ve Selim'in gözleri kapandı. Bir cevap alana dek soracaktı belli ki. Onu gerçekten öpmek istediğime emin olmak istiyordu.
Artık bastırdığım hisler tamamen yüzeydeydi ve artık bastırılabilecek gibi değillerdi, her bir hücremle onu istiyordum. Bir süre öpüştük ve zaman kavramı yine kayboldu. Salondaki loş, sarı ışığın altında ela gözleri parlıyordu Selim'in. Sırtım salondaki koltukla buluştuğunda Selim ağırlığını vermeden üzerime eğildi ve derin bir iç çekti. Elleri üstümdeki şorta kaydı, bense ona yardım etmek ister gibi şortumdan kurtulmak için yerimde kıpırdandım.
Şu an Selim'in bedenini tanımak mı istiyordum yoksa Sarp'ı zihnimden silmek mi istiyordum, emin değildim. Bilmiyordum. Bu düşünce dahi beni çok rahatsız etmişti ama yine de durmak istemiyordum.
Böyle hissetmek, güzel ve özel hissetmek hoşuma gitmişti. Şu an sadece güzel ve özel hissetmek istiyordum.
Selim, uzanıp tişörtümün eteklerini tuttuğunda gözlerime baktı. En ufak bir tereddüt görmediğine eminim. Gözlerim istekle bakıyordu ona.
Önce kendi üzerindeki tişörtü odanın bir köşesine fırlattı Selim. Sırtımı koltuktan ayırdım ve Selim'in tişörtümü çıkarmasına izin verdim. Selim, siyah sutyenimin altında inip kalkan göğsüme baktı kısa bir an ve tekrar üzerime eğildi. Bu kısacık süre bile çok uzun ve ıstıraplı gelmişti bana. Dudaklarıma yumuşak öpücükler kondururken elleri yumuşak hareketlerle bacağımı okşuyordu. Selim'in dudakları yanağıma, elleri ise bacağımın iç tarafına doğru kaymaya başladı.
Şu an dünya üzerindeki herkes yok olmuş, her şey yok olmuş sadece bu oda, loş ışık ve ikimiz varmış gibi hissediyordum. Nedense Selim'in de böyle hissettiğine eminim.
Ve dudakları dudaklarıma dönerken eli oraya ulaştı. Beni öptüğü ilk andan beri ellerinin ulaşmasını istediğim yere, oraya. İç çamaşırımın üzerinde gezindi parmakları. Bu ince kumaştan kurtulup tenime dokunması için çıldırıyordum. Parmaklarını çekip kendini bana bastırdı.
Dudaklarımdan belli belirsiz bir inleme kaçtı.
Zihnimdeki mantıklı İnci bas bas bağırıyordu. Dur diyordu, bu yanlış diyordu ama maalesef sesi çok uzaktan geliyordu şuan.
Selim'in parmakları iç çamaşırımın kenarlarına kaydı tekrar ve o küçük kumaş parçası tenimden kayıp odanın bir köşesinde kendine bir yer buldu. Selim'in parmakları ıslaklığımla buluştuğunda ikimizde inledik.
Bu... Bu çok yoğun bir şeydi. İkimizde konuşmuyorduk, sadece sevişiyorduk. Sanki bedenlerimizin ihtiyaç duyduğu tek şey buymuş gibi birbirimizin bedenini tanıyorduk.
Belim kasılırken Selim hala dudaklarıma öpücükler konduruyordu. Selim parmaklarını tenimde gezdirirken bir an önce üzerindeki pantolondan kurtulmasını ve içime girmesini hayal ediyordum. Dudakları yanaklarıma oradan da boynuma kaydı.
Selim'in kusursuz kaslarını incelerken kolundaki iz dikkatimi çekti. Parmaklarımın altında derininde bir kabarıklık hissettim. Zar zor gözlerimi açtığımda o izin ne olduğuna anlam veremedim ama üzerine de çok düşünmedim zaten.
Tırnaklarımı sırtıma batırdım, bu vahşi tavrım sanırım Selim'in ateşini daha da harladı, sanki mümkünmüş gibi. Parmaklarının yumuşak hareketi şiddetlenirken ben daha önce hiç ulaşmadığım bir zirveye tırmanıyor gibiydim. Çok yabancı bir şey hissediyordum.
Dudakları boynuma sert öpücükler bırakırken boynumdaki soğuk zincir dudağına değdi ve Selim duraksadı, parmakları orada değildi artık ve ben büyük bir boşluk hissediyordum. O büyülü dünyadan sıyrıldım. Cennetten kovulmuş bir melek gibi hissettim. Boğazımda bir yumru oluştu ve yutkunamadım. Bir melek cennetten kovulsa böyle sahipsiz ve düşmüş hissederdi herhalde. En zirveden en dibe düşmüş....
Gözleri gözlerimden tutkuyla ısırdığım dudağıma oradan boynuma kaydı. Gözlerini kapayıp kısa ama derin bir nefes aldı Selim.
Eski sevgilisini unutamayan İnci'nin öylesine yaşadığı bir şey olmak istemiyordum. Ertesi gün İnci'nin hissedeceği pişmanlık olmak istemiyordum. Belki de barışacaktı Sarp ile. O arada İnci'nin takıldığı öylesine bir adam olmak istemiyordum.
"İnci." Dedi yutkunarak. Bu noktada bunu yaptığı için ondan nefret ediyordum ama bir yandan da yapmasa yarın sabah uyandığımda yapmadığı için kendimden daha çok nefret edeceğimi biliyordum. Kolyeye takılı kalmıştı gözleri. Beni o zirvenin tepesinden aşağı attı ve bacağımı sıkıca kavrayan parmakları da tenimden ayrıldı, bu zoraki bir ayrılıktı sanırım.
"Şu an burada olmaktan daha çok olmak istediğim bir yer yok." öpüşmekten kızarmış dudaklarıma minik bir öpücük kondurdu. "Şu an senden daha çok istediğim herhangi bir şey yok." Bir öpücük daha kondurdu.
Kokumu içine çekti.
"Benimle olmak istediğin için benimle olmanı isterim." Ve devam edebilmek için derin bir nefes aldı. "Eski sevgilin yüzünden sarhoş olduğunda değil."
Gözlerinim büyüdü, hayal kırıklığımın mavi gözlerime yansıdığına emindim o an.
Onu üzerimden fırlatmak ister gibi ittim. "Git Selim." Dedim, hızla koltuktan kalkıp etrafa saçılmış kıyafetlerimi üzerime geçirdiğimde Selim kalkıp arkasını döndü.
Yerdeki tişörtünü üzerime geçirdikten sonra dönüp bana baktı ve bir şey söyleyecek gibi oldu ama söylemedi. Söylenmesi gereken her şey söylenmişti zaten. Bahçe kapısından çıkıp ardından kapıyı kapattığında avcumun içiyle alnıma vurdum.
"Aptal! Aptal! Aptal! Aptalsın İnci!"
ㅤ♡ㅤ♡ㅤ♡
Tiktok: beggbegg7
İnstagram: begbeg270
♥︎Bölüm hakkında ne düşünüyorsunuz?
♥︎Sizce Selim ve İnci'nin bu yakınlaşması ne anlama geliyor?
♥︎Bölüm hoşunuza gitti mi?
♥︎Bölüm hakkında ne düşünüyorsunuz?
♥︎Selim ve İnci sizce birlikte olacak mı?
♥︎İnci Sarp'ı unutacak mı?
Bölüm etkileşimi
