Bölümler 13Şu an: 1. BÖLÜM ''KIRIK KELİMELER''
- 1 1. BÖLÜM ''KIRIK KELİMELER''3.193 kelime · Okuduğun bölüm
- 2 2. Bölüm "Bakım Gecesi"4.217 kelime
- 3 3. Bölüm ''Mavi Gül''3.959 kelime
- 4 4. Bölüm "Kırmızı Şarap ve Mavi Gözler"2.553 kelime
- 5 5. Bölüm ''Özel ve Güzel Hisler''4.935 kelime
- 6 6. Bölüm "Yüzleşme"1.489 kelime
- 7 7. Bölüm "Derin Sohbetler"1.729 kelime
- 8 8. Bölüm "Tamamlanma" +183.264 kelime
- 9 9. Bölüm ''Kırılan Kalpler''2.110 kelime
- 10 10. Bölüm ''Sırlar ve Dostluklar''2.798 kelime
- 11 11. Bölüm ''Düğün''2.253 kelime
- 12 12. Bölüm ''Sürtüşme''5.613 kelime
- 13 13. Bölüm ''Nişan Gecesi''4.548 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Uyarı: Cinsellik ve +18 öğeler içermektedir. Rahatsız olacak olanlar burada bırakabilir.
Açıkçası önsözleri pek okumam. Hele uzun olanları genelde hiç okumam. Yine de her yazar gibi benimde söyleyeceklerim var, o nedenle ikiyüzlü bu tavrımı mazur görün. Bu hikâye, yıllardır kafamda döndürdüğüm karakterlerin nihayet dile gelmesiyle kâğıda dökülmüştür. Nihayet yüzüme bakan ve benimle konuşan karakterleri size de tanıştıracak olmanın mutluluğunu yaşıyorum. Şimdi sözü çok uzatmadan sizi yaralı bir incinin kalbiyle baş başa bırakıyor ve kenara çekiliyorum. Umarım siz de en az benim yazarken aldığım kadar keyif alırsınız okurken.
Bu hikâyeyi okurken gururunuzu bir kenara başlangıç tarihinizi buraya bırakmanızı öneririm.
Tiktoktan gelenleri görebilir miyiiim?
ㅤ♡ㅤ♡ㅤ♡
1. BÖLÜM ''KIRIK KELİMELER''
15 Eylül 2026,
Aynadan yansıyan donuk ifademi incelerken bir an için kaçmayı düşündüm.
Tam olarak şimdi, bir hafta önce verdiğim bu karardan hiç emin değildim. Oysa kararımı verdiğim noktada fazlasıyla emindim kendimden. Şüpheye düşeceğimi hiç düşünmemiştim. Oysa şimdi korkuyordum, belirsizlikten korkuyordum. Aslında çok korkak bir insan değildim ama bugün her şeyden çok korkuyordum.
Mesela birazdan Selim gelin odasına girdiğinde beni burada bulacaktı ve bu beni korkutuyordu. Burada ne işim vardı benim? Kendi düğünüm için tutulmuş bir yalıda ne işim vardı?
Benim kafam da en az sizin kafanız kadar karışık açıkçası. Aynadaki yansımamdan üzerimdeki gelinliği incelerken üç ay öncesini düşündüm ister istemez. Her şeyin başladığı o günleri düşündüm. Olayların bu noktaya geleceğini bilsem yine aynı şekilde davranır mıydım? Yine sevişir miydim acaba Selim ile? Sanırım bunun cevabını hiçbir zaman bilemeyecektim. Zira her şey çoktan yaşanmıştı ve ben şimdi gelin odasında müstakbel eşimi bekliyordum.
12 Haziran 2026,
Deli mi yoksa dahi mi olduğu hala tartışılan Ernest Hemingway, yazmakta zorlandığı zamanlarda kullandığı bir yöntemden bahsetmiş. Diyor ki, "Tek yapman gereken bir tane doğru cümle yazmak. Bildiğin en doğru cümleyi yaz..." Bildiği tek doğru cümleyi yazar ve oradan devam edermiş.
Boş sayfaya bildiğim tek doğru cümleyi yazdım.
"Kendi kelimelerinle var olamazsan başkalarının kelimeleriyle yok olursun."
Bu cümle, annemin sıklıkla tekrar ettiği, zihnime kazınan bir cümleydi ve bildiğim tek doğru cümleydi. Zihnimin boşluklarına çarpar çarpar sürekli dönerdi zihnimde.
Geçen gün Hemingway üzerine yazılan bir kitabı okumuş ve etkilenmiştim o yüzden bir de onun yöntemini denemeye karar vermiştim.
Beyaz Word sayfasını doldurmaya devam ederken tuşların sesi zihnimde yankılandı.
Haziran ayının başlarında, öğle vakti, güneşin altında oturmuş deli gibi yazmak; içimi dökmek istiyordum. Babamın yeni biçtiği çimenlerin kokusuyla karışmış toprak kokusu burnuma dolarken mutfaktan da Nermin ablanın pişirdiği kurabiyelerin kokusu geliyordu hafiften. Havuzdaki suyun sesini işitiyor ve arkamdaki verandada asılı olan rüzgar çanının uzaktan gelen sesini duyabiliyordum. Her şey mükemmeldi, yazabilirdim. Yazmalıydım.
Sonbaharın döktüğü yaprakların üzerine basarak avare adımlarla boyası sökülmüş, eski bir banka oturdum. Kalbimin üzerine çöken hüznü hissediyordum. Sebebini bildiğim bu huzursuz duyguların verdiği rahatsızlıkla yerimde kıpırdandım.
Yazdıklarımı sildim ve tek doğru cümleye baktım bir süre. Bir şeyler eksikti.
Yazdım.
"Sonbaharın döktüğü kırılgan yaprakların arasında yürürken yaprakların sesi kulaklarımda yankılandı."
Sildim.
Yazdım.
Sildim.
Yazdım.
Ağdalı bir dille kurduğum cümleye baktım bir süre.
"Bir yere yetişecekmiş gibi telaşla esen rüzgârın soğuğu beni sarıp sarmalarken, ellerim annemin ördüğü atkıya gitti ve biraz daha sarındım kırmızı atkıma."
Gözlerimi devirdim.
Ve sildim.
Ne zaman yazmaya başlasam yazılacak tüm anlamlı cümleler çoktan yazılmış, söylenecek tüm güzel sözler çoktan söylenmiş ve anlatılmaya değer tüm hikayeler çoktan anlatılmış gibi hissediyordum.
Kalemime güvenmiyor değildim, defterim yırtılmış gibi hissediyordum. Ki defterim gerçekten yırtılmıştı, babam tarafından. Yaklaşık beş yıl önce, üniversite sınavına gireceğim sene babam hikaye kurgumu yazdığım defteri paramparça etmişti. Kinci biri olduğumu düşünebilirsiniz ama bu onu affetmemem için oldukça geçerli bir sebep benim açımdan.
Halam bir yazardı, annemin ölümünden sonra beni o büyütmüştü bir süre. Babam Pınar Hanım ile evlenene dek en azından ki bu da çok uzun bir süre sonra olmamıştı. Babam da halama benzememi hiç istemiyordu, nedenini hiç bilmiyorum. Bana kalırsa Halam gerçekten muazzam bir kadın. Kendi ayakları üzerinde duracak güce sahip muazzam bir kadın.
Hışımla laptopumun kapağını kapadım ve bağdaş kurduğum bacaklarımı açıp sırtımı koltuğa yasladım.
Sahi nasıl başlanırdı yazmaya? Nasıl devam ettirilirdi eğreti duran cümleler? Karışık cümleler yığını nasıl hikâyeye, hikâye nasıl kitaba dönüşürdü? Ellerimi yüzüme kapadım ve derin bir nefes aldım. Bir gün gerçekten yazabilecek miydim acaba? Öyle kararsızdım ki... Neye nasıl başlayacağını, zihnimdeki karmaşayı boş sayfalara nasıl dökeceğimi bilmiyordum. Bu konuda en ufak bir fikrim dahi yoktu. Nereden başlayacağımı bilmiyordum. Yazmak benim için ruhumu özgürleştirmek gibi bir şeydi. Lakin ben, özgür olmayı bilmiyordum. 'Özgür olmak bile fazla özgür.' diye geçirdim içimden. Kendi ruhuma taktığım prangalardan kurtulamıyor gibiydim şimdi. O prangalar ruhumu sıkıyor, daraltıyordu.
Esasında önceden daha rahattım boş sayfaları doldururken. Oysa şimdi... Boş sayfalara karşı dahi başını sonunu düşünmeden yazamıyordum. Artık kendime karşı bile dürüst olamıyordum.
Ruhum, karanlık bir dehlizde kaybolmuş, penceresiz kalın tuğla duvarların arasından sızacak aralık bulamayan ışık huzmesinin eksikliğinden çıkış yolunu bulamıyor gibiydi.
Derin düşüncelerimde boğulmaya başladığımı hissettiğim esnada yanımdan, yakıcı güneşin ışığını kesen bir gölge geçti. Yeni biçilmiş yeşil çimenlerde ağır birkaç adım atan Batuhan, karşımdaki koltuğa oturdu.
Böylelikle kendime acıma seansım yarıda kesilmiş oldu, bir miktar da tadım kaçtı.
"Babam sigara içtiği görse kıyamet kopar biliyorsun değil mi?" diye sordu pek sevgili abim Batuhan. Aslında bu bir soru da sayılmazdı, zira cevabını ikimiz de biliyorduk. Yerine iyice yerleşirken geriye yaslanıp cebinden çıkardığı paketten bir sigara aldı. Dudaklarına götürüp sigarasını yaktı. Çakmağının metalik sesi bile beni rahatsız ediyor, sinirimi bozuyordu.
Biricik abime ters bir bakış attım. En azından ben ters bir bakış attığımı düşünüyordum, dışarıdan yüz felci geçiriyormuş gibi görünüyor olabilirim. Hiçbir fikrim yok. Doğruyu söylemek gerekirse ters bir bakış nasıl atılır bilmiyorum.
"Gidip yetiştirsene bunu da." imalı bakışlarımı umursamadı, savruk bir şekilde omuz silkti ve aheste aheste sigarasından bir nefes alıp üfledi Batuhan. Kollarımı göğsümde birleştirip huzursuzca oturduğum koltukta kıpırdandım. Gözlerimi Batuhan'dan çekmeden sigaramı söndürdüm.
Batuhan'ı bir kaşık suda boğasım vardı bugün. Hatta bahçedeki havuzda boğma fikri fazlasıyla cazip geliyordu aslında, sadece daha fazla huzursuzluk çıkarmak istemediğimden bunu erteliyordum.
Abim, babamıza biricik kızının eve gece yarısından sonra alkollü geldiğini söylemişti. Ki buradaki biricik kız ben oluyorum. Söyledikleri doğruydu ama söylemesine hiç gerek yoktu bana göre. Sonuç olarak abim ve en yakın arkadaşlarımdan Defne sevgili olduğu için, bulunduğum alkollü ortamlarda genelde Batuhan'da olurdu. Dipnot düşmek gerekirse, maalesef olurdu. Yine de koruyucu abi damarı tutmuş ve sabah kahvaltıda benim akşamdan kalma olduğum üzerine abartılı şakalar yaparak ortamı epey germişti. Buradaki mesele Sarp'tı, dün gece onunla olduğum için Batuhan beni ispiyonlamıştı. Neden bilmiyorum o çocukla muhatap olmamdan haz etmiyor ve bunu gizlemeye gerek görmüyordu.
"İki yüzlüsün Batu." Dedim cam sehpadaki paketten bir sigara daha çıkarıp yakarken. "Babam düşmanının kızıyla sevgili olduğunu bilse bu sabah koptuğunu sandığın bu kıyamet var ya.." dumanı Batuhan'ın yüzüne doğru üflerken devam ettim. "... minik bir ateş parçası olarak kalır."
"İkisinin aynı durum olmadığını ayırt edebilecek kadar olgun ve zekisin İnci."
Bakışlarımla abime meydan okuyordum. Öyle değilse bile bırakın ben öyle sanayım.
"Babam şirketteki sıkıntılar yüzünden gerginken beni ispiyonlaman çok büyük pişkinlik. Şirketteki problemlerin sebebi sensin ve bence babamın bunu bilmeye hakkı var Batu."
Batuhan gülümsedi ve sonuna geldiği sigarasını söndürdü.
"Boş tehditler savurma, git ve söyle." dedi sevgili abim. Dostumu satmayacağıma emindi, öte yandan Defne arkadaşım olmasaydı biricik abimi bozuk para gibi harcardım, Batuhan da bunu gayet iyi biliyordu zaten.
Batuhan sırtını koltuğa yasladı ve konuşmaya devam etti. "O çocukla arandaki samimiyet hoşuma gitmiyor. Yine bu şekilde sabahlarsanız dışarda yine babama söylerim."
Gözlerim öfkeyle parladı. Bu sefer şüpheli değilim, gözlerim gerçekten öfkeyle parladı. hissedebiliyorum.
"Ortalığı karıştırmaktan zevk alan fesat bir yenge gibisin!"
Sesim bahçede yankılandı ve kısa bir sessizlik oldu.
Batuhan sıkıntıyla nefes verdi ve ayağa kalktı. "Senin bu metaforların beni bitiriyor." gözlerimin içine baktı ve tüm ciddiyetiyle konuşmaya devam etti. "Ben uyarımı yaptım İnci tanem, kudursan da köpürsen de mesafeni koruyacaksın. Olmayacak hayaller peşinde koşma, aptal bir kız çocuğuna benziyorsun böyle."
Aramız genel olarak iyi değildi ama bu olay bir şeyleri daha da kötüleştirmişti. Batuhan, Sarp ile birlikte bir partide olduğumu da laf arasında söylemeyi ihmal etmemişti tabi. İş dünyasında Sarp'ın babası pek sevilmezdi, ahlaklı bir iş insanı denemezdi kimse onun için. Sarp da armut misali babasının dibine düştüğünden babam da onunla görüşmemden haz etmiyordu. Sadece ben onu henüz farklı görüyorum sanırım. Arkadaşlıktan öte hisler beslediğimin farkındayım ve karşılığı olduğuna da inanıyorum. Özellikle son birkaç haftadır Sarp benimle farklı ilgileniyordu, gözümden kaçmamıştı. Bu bir yanılsamaydı, henüz haberim yoktu.
Kalkıp abimi boğazlasam, içimin soğumayacağını biliyordum ama yine de içimde böyle bir istek vardı şu an.
"Babam ihaleleri senin yüzünden kaybettiğini öğrendiğinde de böyle boş boş konuşacak mısın? Çok merak ediyorum." dişlerimi göstermeyi seviyordum, çirkefleşmeye bayılıyordum. Hele hele Batuhan'ı tehdit etmek ve germek... İşte bu en büyük zevklerimden biri.
"Haddin olmayan şeyler hakkında yorum yapmaman gerektiğini ben mi öğreteceğim sana? Yirmi iki yaşına kadar öğrenemedin mi bunu?" Batuhan fazlasıyla öfkelenmiş ve bunu yansıtmıştı. Bu beni daha da keyiflendirdi açıkçası. Kontrol manyağı abimin karşımda kontrolünü kaybedecek kadar kudurmasından epey keyif alıyorum zira.
Omuz silkip sigaramdan son bir nefes daha çektim ve yine dumanı abimin yüzüne doğru üfledim, Batuhan'ın bundan son derece rahatsız olduğunu biliyorum.
"Bu gün yarın patlarsın, ben uyarayım da sonra uyarmadı deme." Sigaramı küllüğe bastırıp söndürürken hala Batuhan'ın mavi gözlerine bakıyordum, bir an bile bakışlarımı kaçırmadan. Ayağa kalkıp laptopumu aldım ve Batuhan'ın yanından geçip evin bahçeye açılan kapısına doğru birkaç adım attıktan sonra duraksayıp omzumun üzerinden Batuhan'a baktım. "Ayrıca haddim olmayan şeyler konusunda bana bir şey öğretebilecek son insan bile değilsin Batuhan. Sınırlarını aşma, bir kez daha babama beni şikâyet edersen senin dilini koparırım."
Bahçedeki ürkütücü biblo cücelerin yanından geçerek hızlı adımlarla eve doğru yürümeye başladım. Bahçe cücesi biblolar babamızın garip zevklerinden biriydi, adam bahçe cücesi koleksiyonu yapıyordu. Bense onları fazla ürkütücü buluyorum, özellikle gece karanlığında bahçeye çıktığımda... Böyle anısızın bir gece elime sopayı alıp kırasım falan geliyor açıkçası zor tutuyorum kendimi.
Ayrı bir evim olsa da belli aralıklarla ailemin evine geliyor ve burada kalıyordum. Bir adet mükemmeliyetçi baba, bir adet kontrol delisi abi, bir adet ergen kız kardeş son olarak bir adet üvey anne... Aile demeye bin şahit isterdi ya, neyse. Ayrı eve çıkmam için kabul ettiğim kurallardan biriydi bu. Normalde babamın evine gelmeden önceki gece alkollü bir partiye gitmem, gitsem de içmezdim. Davet eden Sarp olunca işler değişmişti tabi.
Üst kattaki odama çıkıp çantamı toplamaya başladım, akşam burada kalmaya hiç niyetim yoktu. Bu kez doğum günüm için gelmiştim bu eve ama mutlu ayrıldığım söylenemezdi. Babamın bana aldığı pahalı parfüme göz ucuyla baktım. Bir kere ben vanilyalı kokuları severdim ayrıca yıllardır imza parfümünü değiştirmediğimi de sağır sultan bile biliyordu. Babam bilmiyordu. Beni sinir eden şey de buydu. Sarp konusunda aslan kesilen babam Cihan Akel benimle aslında genel olarak pek ilgilenmiyordu desem yalan olmaz. Bu ikiyüzlü tavır beni daha da öfkelendiriyordu. Parfümü masanın üzerinde bırakmaya karar verdim. Benim için anlamı olmayan bir çöptü.
Odamdan çıkıp alt kata yönelmiştim ki babamın sesini duydum.
"Hayırdır İnci, bir yere mi gidiyorsun?" diye sorduğunda derin bir nefes alıp ona döndüm. bu gün kahvaltıdan sonra benim için sabır testi niteliğinde bir konuşma yapmıştık ve benim bunu tekrarlamaya hiç niyetim yoktu.
"Evet, evime gidiyorum baba." dedim düz bir ifadeyle ona bakarken.
"Senin evin burası." dediğinde ister istemez göz devirdim. Nedense ben öyle hissetmiyordum.
"Sen içini bu şekilde rahatlatıyor olabilirsin ama burası Pınar Hanım ve senin evin baba, benim değil." dediğimde bana doğru birkaç adım attı ve karşımda durdu aramızda üç adımlık mesafe kaldığında.
"Çok sivri dillisin İnci." dedi sakin bir ses tonuyla. "Burası her zaman senin evin kızım."
Buna karşın söyleyeceğim çok şey vardı, o bahsettiği sivri dilin esasında ne olduğunu babama gösterebilirdim gerçekten ama söyleyeceğim hiçbir şey yaşananları değiştirmezdi. Annemin benim yüzümden öldüğü gerçeğini, babamın kız kardeşim İpek henüz bebek olduğundan Pınar Hanım ona annelik yapsın diye Pınar Hanım ile evlendiği gerçeğini, babamın despot ve kontrol manyağı bir adam olduğu gerçeğini ve canımı sıkan diğer tüm gerçekleri değiştirmezdi söyleyeceğim hiçbir şey.
"Öyle diyorsanız öyledir Cihan Bey." dedim. Ona böyle hitap etmemden hiç haz etmiyordu. Bir şeyleri söylemiyor olmam onu sinir etmek istemediğim anlamına gelmiyor. O yüzden elimden geleni yapacağımdan emin olabilirsiniz.
"Pastanı kesmeden mi gideceksin?" diye sordu babam cevabımı görmezden gelerek. Buna karşın omuz silktim.
"Biliyorsun, ben pastadan çok hediyelerle ilgileniyorum. Pastayı siz kesersiniz, yerken de beni anarsınız."
Arkamı dönüp gitmeye yeltenmiştim ki babam bileğime uzandı ve beni durdurdu.
"Doğum gününü ailecek kutlayacağımız için buraya geldin İnci, pastayı üflemeden gidersen İpek çok üzülür. Biliyorsun değil mi?" Sürekli beni İpek ile vuruyordu, onun benim zayıf noktam olduğunu pekala biliyor ve bunu bana karşı kullanıyordu.
Her ne kadar bu hayatta babama benzemeyi hiç istemesem de bir noktada onun kızı olduğumu da itiraf etmem gerekiyor sanırım. Zira ben de onun bana yaptığı şeyi başkalarına yapmaktan geri duran biri değilim pek. Yine de babama biraz bile olsa benziyor olmak canımı fazlasıyla sıkıyor.
"Dediğin gibi olsun." dedim bıkkınlıkla. "Pastayı kestikten sonra çıkarım ama."
Hafifçe başını salladığında ona karşı bir kez daha yenilmiş gibi hissettim.
Mutfakta doğum günüm için büyük hazırlıklar yapılıyordu ve evde tatlı bir koku hakimdi. Babam çalışma odasına dönmek yerine alt kata yöneldiğinde ben de odama geri dönüp çantamı bıraktım ve kitaplıktaki kitaplardan birini alıp yatağıma oturdum.
Küçük prens annemin bana küçükken sürekli okuduğu bir kitaptı ve bu kitap benim güvenli alanımdı. Annem, defalarca bu kitabı okumuştu bana. Neredeyse ayda bir okurdu hatta. Bu kitabı hiç unutmamamı büyüyünce de arada okumamı ve unuttuğum şeyleri hatırlamamı söylerdi.
Şimdilerde annemi daha iyi anlıyordum. Bu kitaba neden bu kadar değer verdiğini daha iyi anlıyorum. Kitapta, çocukların dünyaya olan merakı ve önyargısız bakışı işleniyordu bir yandan da yetişkinlerin zamanla hayal güçlerini ve içtenliklerini kaybettiği vurgulanıyordu.
O yüzden daha iyi anlıyordum annemi artık, benim içimdeki o çocuk bakışı kaybetmemi hiç istemediğini daha iyi anlıyordum artık.
Bu kitabı okumak bana annem hala baş ucumdaymış da bana kitabı o okuyormuş gibi hissettiriyordu. O yüzden belki bana deli diyeceksiniz ama bu kitabı yanımdan genelde hiç ayırmıyordum. Her zaman çantamda duruyordu.
Çok üzüldüğümde, çok öfkelendiğimde, çok mutlu olduğumda ve hemen hemen diğer her duygumda kitabın ilk sayfasına döner ve okumaya başlardım. İşte bu yüzden yanımdan da hiç ayırmazdım.
Eskimiş, sayfaları sararıp solmuş kitabı bir kez daha açtım ve sırtımı prenses tacı şeklindeki yatak başlığına dayayıp tekrar ilk defa okuyormuşum gibi keyifle okumaya başladım.
♡ㅤ♡ㅤ♡
Akşama doğru yemek saati geldiğinde kitabı bitirmiştim. Evet, bu evde her şeyin bir saati var. Ruh hastası, kontrol manyağı babam her şeyin bir saati olmasına çok önem verir. Kıymetlimi burada unutmamak için onu çantama koydum ve odamdan çıktım.
Yaz olduğu için hava henüz tam kararmamıştı ama benim içim kararmıştı. Şu pastayı kesip gitmek için dakika sayıyordum.
Alt kata inip salona yöneldim. Kız kardeşim İpek ve babamın eşi Pınar Hanım koltukta oturmuş komedi filmi izliyorlardı. Annemin vefatından bir süre sonra babam ve Pınar Hanım evlenmişti. Onlar evlenince de evdeki tüm mobilyalar değişmişti. Salon da eskisi gibi renkli değildi artık, krem rengi koltuklar ve açık renk mobilyalarla döşenmişti. Annem varken renkler vardı hayatımızda, oysa şimdi hiç renk yokmuş gibi hissediyordum. Tüm renkler solmuştu benim için. Evde değişmeyen tek oda benim odamdı. Babam bana genç odası almayı teklif etse de annemin ben küçükken hazırladığı prenses temalı pembe odamı değiştirmemiştim. Bu eve geldiğimde ve o odada kaldığımda hala eskiden olduğu gibi annemin bana masal okuyarak beni uyuttuğunu hayal eder öyle uykuya dalardım.
Pınar Hanım ve İpek anne-kız pijama takımı kombini yapmışlardı ve limonata içiyorlardı.
Bu görüntü beni içten içe rahatsız etti. Annemin ölümünün üzerinden neredeyse on yıl geçmiş olmasına rağmen hala bu kadını kabul edememiştim. Bunu inkar edecek halim yok. Açıkçası Pınar Hanım kötü biri değildi, İpek'in ihtiyacı olan anneliği de yapıyordu. Öz kızı olmamasına rağmen öz kızı gibi seviyordu kardeşimi ama yine de bir türlü kabullenememiştim onu. Pınar Hanım da bir yerden sonra benim onu sevmediğimi ve sevmeyeceğimi kabullenmiş, bu doğrultuda hareket etmişti. Birbirimizle minimum etkileşimde bulunarak hayatımıza devam ediyoruz o yüzden.
Yanlarından geçip salonun bir ucundaki yemek masasına yöneldim. Birazdan babam gelirdi ve şu siktiğimin pastasını keserdik. Ben de özgürlüğüme kavuşurdum.
Çok geçmeden Batuhan karşımdaki sandalyeye oturdu. Sabah kahvaltısından kalan kinimi görmezden gelmeye çalışsam da ona laf atmadan duramadım.
"Şimdi ne konuda ispiyonlayacaksın beni?"
Batuhan gözlerini devirdi.
"Sen hala orada mısın İnci?" diye sordu bıkkınlıkla.
"Belki bu sefer de ben seni patlatırım." dedim keyifle. İçimden gelmiyor da değildi. Şöyle kaosu masaya bırakıp kalkıp gitmek.
"Boş tehditler savurup durma." derken sesini kontrol edememişti, sesi bir miktar yükselmişti.
Masaya yaklaşan Pınar Hanım ve İpek'i görünce gülümsememi takındım hiçbir şey yokmuş gibi. Çok geçmeden de babam geldi ve masanın başköşesine oturdu. Babamın yemekte iş konuşmamak gibi kuralları vardı buna rağmen tabağımdaki patates püresiyle oynarken konuyu açtım. Umurumda olduğundan değil de maksat Batuhan gerilsin.
"İhaleler ne durumda baba? Beceriksiz abim hala kaybediyor mu?" alaylı sorum Batuhan'ı fazlasıyla rahatsız etti ben de doğal olarak keyiflendim.
"Her şey yolunda İnci, sen kafanı böyle şeylere yorma." dedi Batuhan dayanamayarak. Bayılıyordum ona kontrolünü kaybettirmeye.
"Neden yormayayım canım? Bende mezun olunca babamın şirketinde çalışacağım sonuçta, ben mezun olana kadar şirketi batırmandan korkuyorum." dediğimde artık Batuhan'ın gözlerindeki öfke kırıntılarını görüyordum.
Babam bıçağını sertçe masaya bıraktığında metalik bir ses yankılandı.
"Yemekte iş konuşmayı sevmediğimi biliyorsunuz." dedi net bir şekilde. "Kapatın artık bu konuyu."
"Aşk konuşalım o zaman." dedim neşeli bir şekilde.
Batuhan karşımdaki sandalyede kasılmaya başladı, her an onu ispiyonlayacağımı düşünüyor olmalıydı. Benim istediğim de buydu. Babam ise ne dediğime anlam verememiş bir halde bana bakıyordu.
"Behçet amcanın büyük kızı evleniyormuş, davetiyesi gelir yakında." dediğimde Pınar Hanım gerginliği dağıtmak için lafa girdi.
"Hayırlısı olsun." dedi suyundan bir yudum almadan önce. "Çok mutlu olur umarım."
"Darısı Batuhan'ın başına." dedim imalı imalı. "Yaşı geldi de geçiyor, başımıza kalacak bu gidişle."
"Daha 26 yaşındayım İnci." dediğinde sesini kontrol etmek için üstün bir çaba harcadığını hissettim. Bu tahmin ettiğimden daha güzel bir doğum günü kutlaması oluyordu şu an.
"Hadi ya! Bazen unutuyorum yaşını, yaşından daha olgun gösteriyorsun hem. Yakında saçların filan da beyazlar senin, sen yine de elini çabuk tut."
"Ya sabır..." diye mırıldandı Batuhan.
Benim için fazla keyifli geçen bir yemeğin ardından nihayet çikolatalı pasta masaya geldi ve Nermin abla pastayı önüme bıraktıktan sonra saçlarıma bir öpücük kondurdu.
"Nice güzel yıllara kuzum." dedi geri çekildikten sonra.
"Hep birlikte." diye yanıtladım samimiyetle.
Nermin abla ve eşi Süleyman abi de masaya oturarak bize katıldı. İkisi de bu ailenin bir parçası gibiydi. Beni onlar büyüttü desem yeridir, hepimizin üzerinde emekleri büyüktü.
Formaliteden mutlu ve sağlıklı olmayı diledim pastayı üflemeden önce ve mumları söndürdüm.
Pasta faslından sonra babam çalışmak için çalışma odasına çekildi. Pınar Hanım ve İpek salondaki koltuklara döndü ve izledikleri filme devam ettiler.
Nermin abla sofrayı toplarken Batuhan da ters ters bana bakıyordu.
Bir şey demeden masadan kalktım ve odama çıktım. Çantamı zaten toplamıştım o yüzden çantamı alıp odamdan çıktım ve aşağı indim.
"Abla, gidiyor musun?" diye sordu İpek filmi durdurduktan sonra üzgün bir şekilde.
"Evet İpek böceğim. Çıkmam lazım artık." Dedim.
İpek ayağa kalkıp bana yaklaştı ve sıkı sıkı sarılıp yanaklarıma büyük, sulu öpücükler kondurdu.
"Karne hediyen yatağının üzerinde prenses, şimdiden tebrik edeyim." kardeşimin uzun sarı saçlarını okşadıktan sonra evden çıktım. İpek'e pamuklu bir pijama takımı almıştım, İpek'in cicili bicili pijamaları çok sevdiğini herkes biliyordu. Ama babam benim hangi parfümü kullandığımı bilmiyordu. İşte bütün mesele buydu.
Babamla vedalaşmaya gerek görmemiştim, hala çok kızgınım kendilerine. Babam, beni açıkça kırmızı BMW'm, okul masraflarım hatta tüm hayatımla tehdit etmişti. "O tekinsiz insanlarla tekinsiz ortamlarda vakit harcamak istiyorsan kendi başının çaresine bak." Diye de eklemişti. Bu tehditlere cevap verecektim elbet ama bu gün değil. Bu gece evime gidip kızlarla takılacak sonra da babama unuttuğu şeyleri hatırlatacaktım. Mesela İnci Akel'i tehdit edemeyeceğini hatırlatacaktım.
Kırmızı BMW 218'ime baktım, bu arabayı bu kadar çok sevmesem kesinlikle evin bahçe duvarına çarpar, babamın pek kıymetli cücelerini çiğner ve arabayı hurdaya çıkarıp şovumu yapardım. Ama neyse ki kızıl bebeğimi çok seviyorum.
♡ㅤ♡ㅤ♡
Tikltok:Beggbegg7
İnstagram:Begbeg270
♥︎İlk bölümü nasıl buldunuz?
♥︎Bölümü beğendiniz mi?
♥︎Sizce ilerleyen bölümlerde neler olacak?
Bölüm etkileşimi
