Parti

Kayra ve Mert'in kavgalarının ardından bir hafta geçti. Nil ve Elif birbirleri ile konuşmuyor, aynı ortamda bulunmamaya çalışıyorlardı. Fakat Kayra ve Mert için bunu söyleyemezdik, ikiside kavgadan bir gün sonra dostluklarına devam etmişlerdi. Hatta en son hatırladığım kadarıyla Mert, Kayra'yı sırtında taşıyordu.
Biz ise Uras ile bu hafta içerisinde sadece okulda buluşabildik. Ve şuanda eevimize gelecekleri için duştan yeni çıkmış ve üstümü giyinmiştim, saçlarım nemli ile kuru arasındaydı. Üstümde abimin bol bordo rengindeki kısa kolu altımda ise beyaz bir eşofman vardı.
Gümüş bilekliklerimi ve kolyelerimi taktıktan sonra salonda öküz gibi yayılan abimin yanına geçtim. Kendisi insa'da reels kaydırmakla meşkuldü, yanına oturup sordum:
--Ne zaman gelirler?
--Ne bileyim kızım. Birkaç dakikaya burada olurlar herhalde.
Tam o sırada telefonum çaldı arayan Uras'tı;
Kumsal:
--Alo, aşkım.
--Aşkım diyen ağzına kurban olayım.
--Ne oldu? Neredesiniz?
--Nerede olduğumuzu bizde bilmiyoruz.
--Ne demek bilmiyoruz.
--Bizim salak Mert yanlış yoldan girdi araba ile, bir daha konum atarmısın canım.
--Atıyorum hızlı olun, yoksa kapıda kalırsınız!
Kayra:
--Ayıp ettin yenge!
--Önüne bak lan!
--Sen varsın önümde!
Uras'dan ses çıkmadı, biraz sönmüş gibiydi. Telefonu kapatıp konum attım.
Aradan bir kaç dakika geçti ve şuan zil çaldı. Ayaklarım her zaman ki gibi heyecandan yerinde duramıyordu. Sanki ilk defa görüyorsun Kumsal, kız istemeye gelmediler.
''İnşallah bir gün o da olur be iç ses!'' diye iç sesim ile konuşmaya başladım. Evin dış kapısını açıp bekledim ve istediğim görüntü karşımdaydı artık; sevdiğim adam ve arkadaşlarım. Hepsi benim gibi vatan gülüşü ile bana bakıyorlardı;
Kumsal:
--Hoş geldiniz!
Kayra:
--Hoş bulduk yenge!
--Buyrun geçin içeri.
O an bir şey fark ettim, Uras'ın yanında bir kız vardı. Dış görünüşünü boş verin kız olması yeterliydi benim için. Uras ile aynı anda içeri girdiler yollarını kesip sordum kınayıcı bakışlarımla:
--Siz kimdiniz çıkaramadım?
--Görümceni ben.
Tabi yaa, Uras'ın ablası vardı. Aslında geleceğinden haberim yoktu ama olsun. Artı bir kişiden zarar gelmez, o sırada abim hızla merdivenlerden aşağı indi. Esin ablayı görürü görmez dudaklarında bir tebessüm belirdi. O Esin'e bakarken Uras bana bakmakla meşkuldü. Parmaklarını parmaklarıma bağlayım çoktan salona kurulmuş ekibe doğru ilerledik. Bu gün delicesine eğlenecektik, buna emindim. Nil söze girdi:
--Ee... Böyle oturacakmıyız bütün gece.
Hemen kendime gelip cevap verdim:
--Tabiki de hayır! Her şeyi hazırladım; cipsler, içecekler, müzikler, flimler ve en önemlisi oyunlar!
Her bir etkinlikte yüzlerindeki gülümseme artıyordu. Her birine bakıp:
--Hangisinden başlayalım?
Hepsi bir ağızdan ''Müzik!'' diyince listemde en sev diği şarkılardan bire olan Madem'i açtım. (Yazarın notu:Bu şarkı gerçektende en sevdiğim şarkı. Dolu kadehi ters tut- Madem)
____________________________________________________________________________
Bir süredir dans ediyoruz. Ve hepimiz baya yorulduğumuz için şuan ayrı terlerdeyiz diyebilirim. En azından biz Uras ile benim odamdayız. Kendisi saçlarımı örüyor o kadar narin bir şekilde tutuyor ki saçlarımı, ben bile böyle tutmadığıma yemin edebilirim. Örme işi bittikten sonra, elimdedi siyah lastiği ona verdim. Bağlatıp ördüğü örgüyü omzumdan aşağıya saldı:
--Beğedindin mi?
--Hemde çok!
--Beni mi? Örgüyü mü?
Dedi dalga geçer bir tebessüm ile, cevapladım:
--Tabiki de seni.
Kafamın arkasından nazikçe kendine çekti beni. İlk başta hala daha nemli ve sabun kokan saçlarımı sonrada avuç içimi öptü. Yatağın başlığına yaslanıp oturmasını istedim, yaptı. Başımı, bağdaş kurduğu ayaklarına verdim. İlk defa kendimi bu kadar rahat ve huzurlu hissediyordum, İkimizinde yaslandığı yerde gözleri kapanırken Kayra içeriye girdi. İkimizde onun girişi ile ayaklandık;
Kayra:
--Yanlış zamanda mı geldim?
Uras:
--En doğru zamanda geldin, çünkü şuan dayak yiyeceksin.
Gülmemek için dudaklarımı birbirine bastırdım. Arkadan Nil kafasını çıkardı:
--Hadi şişe çevirmece oynayacağız!
İkimizinde elleri birbirine bağlı bir şekilde yataktan kaltık. Herkes odadan çıktıktan sonra kapıyı kapatıp salona geçtim Uras nedense elimi bırakmış ve mutfağa gitmişti. Salondaki küçük sehpanın üstünde bir pet şişe vardı. Abim ile Esin abla konuşuyo ve birbirlerine gülüyorlardı.
Nil:
--Bak sana şimdiden söylüyorum, bunlardan olur.
Ani bir şekilde gelmesi korkmama neden olmuştu. Sinsi bakışlarım ile cevapladım:
--Doğru söylüyorsun merkez bir, tekra-
Uras:
--Hadi başlamıyormuyuz?
Elindeki metal soğuk kahve şişesini bana uzatıp:
--Al bir tanem.
İç sesim erkek yaa! diyordu o anda. Evet iç sesimde bende biraz gerizekalı olabiliriz. Ama ben alıştım sizde alışırsınız. İç sesimin böyle bir şey söylemesinin nedeni ise kahvenin kapağını açıp bana vermesiydi.
Herkesin bir anda sehpaya yaklaşması ile bu düşüncelerden sıyrıldım.Mert sanki sunucu gibi konuşmaya başladı:
--Evet, değerli konuklar! Bir kuralımız var sadece o da doğrulukta doğruyu söyleyin!
Mert elindeki pet şişeyi sehpanın üzerine koyup döndürdü. Şişenin kapağı Uras'ı gösterdi;
Mert:
--''D'' mi? ''C'' mi?
--Doğruluk.
--İrem'i Kumsal ile sevgili olduktan sonra hiç özledin mi?
Bir şey hatırlamaya çalışır gibi kaşlarını çattı. Sonradan bize bakıp:
--Aklıma bile gelmedi diyebilirim.
İç sesim yine erkek yaa! diye bağırırken tekrar dönen şişenin ucunu beni gösterdiğini fark ettim, Abim hemen atladı:
--''D'' mi? ''C'' mi?
--''D''
--Uras mı? Ben mi?
Şaşkın bakışlarım ile abime döndüm sonra ise Uras'a baktım. Masadan ''Ooooo!'' diye sesler yükseliyordu. Ne diyecektim şimdi! Abim benim babam gibydi, ama Uras'da ilk aşkımdı! Benim yine stresten tansiyonum düşüor galiba:
--Abi, buna cevap vermesem.
--Olmaz söyle.
O sırada Uras elimi çaktırmadan tuttu. Sanki abimi söylemesini istiyordu. Derin bir nefes alıp cevapladım:
--Seni.
Nil:
--Yeme bizi, hani doğru cevap vermek zorudaydık.
Mutsuz bakışlar atarak abime döndüm:
--Abi yani... İlk aşk.
--Uras'ı mı seçiyorsun yani.
--Evet...
Yüzünde vatan gülüşü oluştu kendisinin, neden böyle bir tepki vermişti:
--Allah'ım şükürler olsun sana ya Rabbim!
Ayağa kalkıp halay çekmeye başladı. Ardından Mert ve Kayra'da kalkıp ona eşlik etti ve beni şaşırtan şey ise şu oldu Uras kalktığı anda bir mendil alıp halay başı oldu. Yemin ederim bizim gurubun erkekleri salak, çok içten ve ciddi söylüyorum.
_______________________________________________________________________________
Bayağıdır oynuyoruz, birbirimize yaptırmadığımız şey kalmadı. En ağırı ise Nil'in Elif'i yanağından öpmesi oldu. Ve şu an şişenin ucu abimi göstermekte;
Elif:
--Esin abla ile ilgili ilk düşüncen neydi?
Abim hiç beklemeden cevap verdi:
--Şımarık ve çok konuşan biri olduğunu düşünmüştüm.
Esin:
--NE! Asla öyle değilim!
Ben:
--Düşünmüştün, peki şuan ne düşünüyorsun?
--Sevgilim olduğunu.
Hep bir ağızdan:
--NEEE!!!
Esin abla şaşırmamıştı bu duruma. Ne ara böyle bir hisse kapılmıştı abim. Ah ben nerelere gidem! Esin abla ve abim ayğa kalkıp elele tutuştular;
Esin:
--Biz çıkıyoruz!
Herkesin yüzünde ayrı bir mutluluk vardı. Aslında bende mutluydum ama rahat edememiştim. Hepimiz ikisinede hayırlı olsun deyip yine şarkıya geçtik. Aslında onlar geçti çünkü ben yine Uras ile odamdaydım. Ve gözlerim kapanmaya başlıyordu. Uras bunu fark edip beni yatırdı, kendiside yanıma yattı. Yorganı üstümüze çekip gözlerimin kapanmasını sağladı...

Sabah uyandığımda ev dağnık ve misafirlerimiz gitmişti. Uras yanımda değildi ama komidinimin üstünde bir not ve yanında da termosun içinde hala sıcak olan bir kahve vardı. Notda şu yazıyordu:
(Lütfen bu notu okumadan geçmeyin)
Kumsal,
Sana bu mektubu yazarken kaç kere başlayıp sildiğimi bilmiyorum. Çünkü sana karşı hissettiklerimi birkaç cümleye sığdırmak gerçekten zor. Ne yazarsam yazayım, eksik kalacakmış gibi geliyor.
Seni seviyorum.
Ama bu iki kelimenin, içimde sana karşı olanları anlatmaya yetmediğini biliyorum.
Seni gördüğümde içimde oluşan o garip mutluluğu seviyorum. Sesini duyduğumda istemsizce gülümsemeyi, bir şey anlatırken seni izlemeyi, en saçma şeylere beraber gülmemizi seviyorum. Senin yanında zamanın nasıl geçtiğini anlamıyorum.
Bazen sana bakıyorum ve içimden sadece “İyi ki.” diyorum.
İyi ki seni tanımışım. İyi ki hayatımın bir yerinde yollarımız kesişmiş. İyi ki bütün o tartışmaların, saçma atışmaların ve birbirimizi sinir ettiğimiz anların arasında birbirimizi bulmuşuz.
Sana kızdığım zamanlar da oluyor. Senin bana kızdığın zamanlar da... Ama hiçbir tartışma seni sevmemi değiştirmiyor. Çünkü ben seni yalnızca her şey güzelken sevmiyorum. Kızgın olduğunda da, sustuğunda da, üzgün olduğunda da, kahkahalarla güldüğünde de seviyorum.
Hatta bazen seni izlerken, sana ne kadar alıştığımı fark ediyorum.
Günün içinde başıma güzel bir şey geldiğinde ilk sana anlatmak istiyorum. Canım sıkıldığında sesini duymak istiyorum. Bir yere gittiğimde yanımda olmanı, bir şey gördüğümde senin de görmeni istiyorum.
Çünkü sen benim hayatımın sadece bir parçası olmadın.
Sen, hayatımın en güzel taraflarından biri oldun.
Gelecekte ne olacağını bilmiyorum. Her şeyin hep kolay olacağını da söyleyemem. Belki yine tartışacağız, belki birbirimizi anlamadığımız günler olacak. Ama ben ne olursa olsun seni kaybetmek istemiyorum.
Çünkü seni tanıdıktan sonra şunu anladım:
Bazı insanlar hayatına girer ve sadece bir süre kalır. Bazılarıysa hayatına öyle bir yerleşir ki, artık onları düşünmeden geleceğini hayal edemezsin.
Sen benim için ikincisisin.
Eğer bana tekrar seçim hakkı verilseydi, seni tanımadığım bir hayatı seçmezdim. Yine seni seçerdim. Yine seninle tartışır, yine sana kızar, yine seninle gülerdim.
Çünkü bütün o karmaşanın içinde bile seni sevmeye değer bir şey buluyorum.
Seni.
İyi ki varsın Kumsal.
İyi ki benim hayatımdasın.
Ve umarım bir gün bu mektubu okuduğunda, sana söylemek istediğim tek şeyi gerçekten anlarsın:
Seni, anlatabileceğimden çok daha fazla seviyorum.
Sevgilerimle Uras...
______________________________________________________________________________
Bu bölümde böyleydi sevgili okurlarım, umarım beğenmişsinizdir.
Seviliyorsunuz...💙💙❤️❤️🤍🤍