Nil

Nefes çektiNil'de bu hafta içerisinde benim kadar tükenmişti. Biz Uras ile sevgili rolü yaparken, Nil ve Kayra aşklarının ilk adımlarını çoktan atmışlardı. Benden daha güçlü bir karakteri vardı Nil'in. Asla pes etmez ve kolay kolay düşmezdi. Bu süreçte içten içe ne kadar yıprandığını bir tek ben biliyordum.
Bu gün okula gelmemişti ve biz üçümüz Nil'e attığım konumda buluşmaya gidiyoduk. Mert ve Kayra'dan haberi yoktu kendisinin, biz bize dolaşacağımızı sanıyordu. Konumunu attığımız yer manzarası güzel, tatlı bir cafeydi. Boş bir masa bulup oturduk;
Kayra:
--Çok ağladı mı?
--Nil kolay kolay ağlamaz. Ama çok üzüldü, benim kadar yıprandı.
Bakışlarında endişe ve mutsuzluktan başka bir şey yoktu Kayra'nın. Birkaç dakika sonra mekana giren Nil ile ayaklandı hemen, içten bir tebessüm belirdi dudaklarında. Nil bileğine takmaya çalıştığı bilekliğe odaklanmıştı. Beni görmüştü bir yandan bilekiğe bakıyor bir yandan da oturduğumuz masaya doğru yürüyordu. Nasıl olduysa Kayra ve Mert'i görmemişti, yanıma geldiğinde kolunu bana doğru uzattı:
--Şunu taksana, yol boyunca uğraştım beceremedim.
--Sevgilin taksın.
Kayra'ya doğru çevirdi vücudunu ve kolunu uzattı. Ne yapıyor lan bu, diyecektim ki çok şükür fark etti:
--Kayra!
--Nil, nasıl fark etmedin beni ya!
--Halüsnasyon sandım!!!
Boynuna atladı hemen, birkaç dakika boyunca sıkı sıkı sarıldılar birbirlerine. Sarılmaları biter bitmez Mert'e çevirdi gözlerini. Onada sarılıp Kayra'nın yanına geçti:
--Ee... Uras nerede?
Kayra:
--Şuan iyi, ama bura da değil.
--Nerede?
Ne olup bitti, benim için bitmiş. Her şeyi anlattık, her cümlemiz de ayrı bir şaşkınlık belirdi yüzünde. Anlatımımız bittikten sinirli bakışlar ile cevap verdi bütün bu olanlara:
--Neden polise gitmediniz?(!)
Ben:
--Orada da devreye ben giriyorum. Bu İrem denecek yellozu tuvalette sıkıştırdım.
--Oh iyi yaptın!
--Dedim ki ''Ara babanı, evlenmeyeceğim bırak Uras'ı'' de, dedim. Bu da bir korktu i hemen aradı. Dediğimi yaptı, bende bıraktım.
--Ya bırakmazlarsa!
--Zorundalar, polis işe girer dedim. Ama haberleri olmayan bir durum var.
--Ne?
--Uras'ı verseler bile şikayetçi olacağız.
Masadaki herkesin gülüşü büyüdü. Ben ise ayrı mutluydum çünkü yarın Uras'ı görecektim.Erdem itinin söylediğine göre yüzünde çizikler vardı. O çiziklerin her birinin acısını çıkarmazsam bana da Kumsal demesinler. Düşüncelerime Mert'de ortak oldu:
--Ben yarın benim minnakı getireyim mi? Cümbür cemead gezelim sokakta yarın olmaz mı?
Parmağımı ona doğrutarak:
--Senin minnak?
--Erkek kardeşim.
--Senin kardeşin mi var!(?)
Nil söze girdi:
--Aynı Mert, şimdiden söylüyorum.
Şaşkın bakışlarımı tuttamayarak cevapladım:
--Benden habersiz buluştunuzmu siz!
Hepsi aynı anda ''Hayır!''
Kayra:
--Fotoğrafını gsterdim sadece Nil'e.
--İyi hadi inandım.
O an yine aklıma düştü Uras, biz böyle eğlenirken ve beraberken çok büyük haksızlık yapıyormuş gibi hissediyordum. Bu duyguyu içimde tutamayıp dışa aktardım:
--Sizce Uras'a haksızlık mı yapıyoruz?
Masada en derininden sessizlik oluştu. Mekandaki herkes kahkaha ile gülerken bizim yüzümüzden düşen bin parçaydı. Bu sessizliği Mert bozdu:
--Emin değilim ama... Bence o da böyle olmasını isterdi.
Ben:
--Bunu neye dayanarak söylüyosun?
İçimdeki acı yine gösterdi kendini, ve bn tam şuan da anladım acı ile nefes almanın beni neden bu süreçte zorladığını. Çünkü ben Uras'ın nerede olduğunu merak etmiyordum artık. Ben onu bir daha görememekten korkuyordum.
O gitmeden önce yapması gereken en mantıklı şeyi yapmıştı, aşkını itiraf edip gitmişti. Benim cevabımı beklememişti, çünkü ne cevap vereceğimi bilmiyordu. Eğer ben o gün ki Kumsal olsaydım, şoktan çıkamaz ve bağırarak hesap sorardım. Bunu yapacağımı bildiği için beklememişti cevabımı.
İtiraf edip gitmişti...
Ağlamamak ve hıçkırıklarımı içimde tutmak için dudaklarımı birbirine bastırdım. Sanki beni duyacakmış gibi içime konuştum;
''Uras... Ben sana aşık olduğumu, sen gittikten sonra anladım.''
Bogazımda oluşan ve acı veren yumruyu önemsemeden devam ettim;
“Keşke bunu sen yanımdayken anlayabilseydim. Keşke bana baktığın o son gece, gözlerindeki o umudu görebilseydim. Sen bana kalbini açarken ben neden kendi kalbimi susturdum, bilmiyorum.”
Gözlerimden yaşlar süzülürken sesim daha da titredi.
“Şimdi senden geriye bir sürü yarım cümle kaldı. Bir de benim sana söyleyemediğim tek bir cümle...”
Nefesimi tuttum.
“Ben de seni seviyorum.”
Elimi boğazımın arkasına atıp avuşturdum. Göz yaşlarım beni gittikçe zorluyordu, ve dayanmayıp bu büyük sessizliği bozdum:
--Ben bir halt ettim.
Masadaki bütün bakışlar bana döndü, aralarından ise sadece Nil sordu:
--Ne yaptın?
Boncuk gözlerine baktım, bakmamla tekrar soru sorması bir oldu. Elleri ile omuzlarıma dokundu:
--Ne oldu sana, yüzün bembeyaz?
Daha fazla dayanamadım ve göz yaşlarım içinde söyledim:
--Ben... Aşık oldum.
Üçüde aynı anda ''Ne?'' dedi. Bu sefer Mert sordu:
--Kime?
Boşluğa bakarak cevapladım:
--Uras Yıldırım'a
Masadan çıt sesi bile gelmiyordu, hepsi şaşkın gözler ile bana bakıyordu. Ağlamam şiddetlenince, ynımda bana üzgün bakışlar ile bakal Nil'e döndüm. Kollarını aralayıp gel hareketi yaptı, omzuna yaklaşıp sıkıca sarıldım. O da bana sarıldı, gözümden akan yaşlar kıyafetini sırılsıklam etmişti. Bir yandan sarılırken diğer yandanda bana baktı:
--Hadi gel lavaboya gidelim. Yüzünü yıka.
Yavaşça kalktık masadan. Lavabo benim şansıma bomboştu, Nil benim için musluğu açtı. Hafif soğuk olan suyu bağlanmış ellerime doldurdum. Birkaç kere yüzüme ve boyuma su tuttuktan sonra musluğu kapatıp Nil'in uzattığı peçete ile kuruladım yüzümü. Göz yaşlarım ile ıslanmış beyaz bluzüne baktım Nil'in. Aynısını Kayra'da da yaşamanın verdiği utançla:
--Özür dilerim, mahfoldu bluzün.
Ellerini saçlarıma daldırırken:
--Sen iyi ol yeter.
Dostça bir gülümseme belirdi ikimizinde dudağında. Lavabodan çıktığımızda Kayra ve Mert cafenin kapısında ellerinde sigara ile bizi bekliyorlardı.(Uyarı: Bu sahnede sigara kullanımı yalnızca karakterlerin davranışlarını yansıtmak amacıyla yer almaktadır. Sigara kullanımı teşvik edilmemektedir.) Yanlarına hızlı adımlar ile ilerledik, geldiğimizde ikiside bize baktı. Kayra elindeki sigaradan derin bir duman çekti içine. Mert Nil ile bana bakıp:
--Dolaşalım mı?
Ben:
--Olur.
Nil:
--Onun için olursa benim içide olur.
Bayağdır yürüyoruz, bu yoludan sağa dönecek ve ayrılacaktık. Kayra ve Mert sigara işlerini çoktan bitirmişlerdi. Sokağın köşesini döndüğümüz an da ikiside birbirine baktı çünkü gürdüğümüz görüntü şuydu; Bir çocuğu (muhtemelen 14-15 yaşlarında) iki adam duvara sıkıştırmıştı. İkisininde kavgayı ne kadar sevdiğini Nil'de bende biliyorduk. Nil hemen öne atıldı:
--Sakın.
--Böyle bir olayı geri çeviremem.
Sert ve emin adımlarla kavgaya doğru ilerlediler.
Kayra:
--Ne oluyor gençler?
Adam1:
--Sana ne?(!)
--Ayıp olyor ama.
Mert:
--Kayra.
--He!
--Sus!
İki saniye sonra:
--Ama gerçekten ayıp oluyor!
En içten şekilde ofladı Mert. Ve bir anda adam Mert'i itti.
Mert iki adım geriledi.
Kayra hemen öne çıktı.
—Ona dokunma!
Nil uzaktan:
—KAYRA, GERİ GEL!
Kayra:
—Geliyorum!
Bir adım geri attı.
Sonra tekrar öne çıktı.
—Ama önce şunu halledelim.
Nil başını iki elinin arasına aldı.
—Ben birazdan aklımı kaybedeceğim.
Mert adamın elini kendinden uzaklaştırmaya çalışırken Kayra da diğerinin önüne geçti.
Adam Kayra'yı itti. Kayra sendeledi.
—Ben bunu kişisel algıladım.
Mert:
—Kişisel algılama!
—Geç kaldın.
Kayra adamın üzerine yürümeye çalışırken ayağı kaldırıma takıldı.
Mert onu yakaladı.
—Düşüyordun!
—Düşmüyordum.
—Az önce yere gidiyordun.
—Stratejik olarak eğildim.
Nil artık gülmekten kendini tutamıyordu.
—Siz... siz gerçekten...
Tam o sırada adamlardan biri tekrar Mert'e doğru hamle yaptı.
Mert geri çekilirken Kayra'ya çarptı.
Kayra da bana çarptı.
Ben Nil'e çarptım.
Nil'in elindeki içecek havaya fırladı.
Hepimiz aynı anda içeceğin yere düşmesini izledik.
Sessizlik.
Nil yavaşça başını kaldırdı.
—Benim içeceğim.
Kimse konuşmadı.
Nil:
—Siz benim içeceğimi döktünüz.
Kayra:
—Nil, şu an kavganın ortasındayız.
—Umurumda değil.
Mert:
—Nil...
—YENİSİNİ ALACAKSINIZ.
Kayra başını salladı.
—Tamam.
Mert:
—İki tane alırız.
Nil:
—Üç.
Mert:
—Neden üç?
Nil gözlerini kıstı.
—Çünkü sinirlendim.
Kayra başını salladı.
—Haklı.
Mert ona döndü.
—Sen niye destekliyorsun?
—Korkuyorum.
Ben gülmeye başladım.
Nil bana baktı.
—Sen de gülme!
Dörtümüz kavganın ortasında birbirimize bakıp gülmeye başladık.
Karşıdaki iki adam ise ne yapacağını şaşırmış halde bize bakıyordu.
Sonunda içlerinden biri:
—Siz... normal misiniz?
Mert hiç düşünmeden cevap verdi:
—Hayır.
Kayra:
—Kesinlikle değiliz.
Nil:
—Ama içeceğimi geri istiyorum.
Ben kahkahamı tutamadım.
Ve günlerdir ilk kez, Uras'ın yokluğunun ağırlığını birkaç dakikalığına unutabildim...
_______________________________________________________________________________
Bu bölüm hakkında söyleyebileceğim pek bir şey yok. Fakat şunu söyleyeyim bu bölümde biraz yardım aldım. (Kavga sahnesi için)
Seviliyorsunuz...💙💙🤍🤍❤️❤️