20.Bölüm — Karanlığın İçindeki Işık

Gece, herkesin üzerine ağır bir sessizlik çökmüştü.

Eski deney merkezinden dönen ekip, Profesör Adrian'ın çalışma odasında toplanmıştı. Elena'nın son mesajı hâlâ ekranda duruyordu.

“Luna'nın gücü lanetin anahtarı. Ama Lucas'ın kanında Victor'un bile bilmediği bir sır var.”

Lucas kollarını göğsünde birleştirdi.

— Benim kanımda nasıl bir sır olabilir?

Profesör Adrian eski dosyaları masaya yaydı.

— Doğduğunuz gün hastanede yalnızca bir bebek kaçırılmadı. İkinizin de kan örnekleri alındı. Ancak Lucas'ın dosyasında sonradan eklenmiş bir kayıt var.

Marry merakla yaklaştı.

— Ne yazıyor?

Profesör Adrian ekrandaki satırı gösterdi.

“Lio Diaz — Mühür dengeleme yeteneği.”

Lucas kaşlarını çattı.

— Bu ne demek?

Luna'nın annesi ağır adımlarla içeri girdi.

— Senin gücün yalnızca karanlığı kontrol etmek değil, Lucas. Sen mühürlenmiş büyüyü dengeleyebiliyorsun.

Luna ona döndü.

— Yani Lucas benim gücümü kontrol edebilir mi?

— Hayır. Seni kontrol edemez. Ama lanetin iki taşıyıcı üzerindeki etkisini dengeleyebilir.

Lucas derin bir nefes aldı.

— Peki laneti nasıl kıracağız?

Kadın eski kitabı açtı.

— İkinizin de kendi gücünü kabul etmesi gerekiyor. Korkuyla değil, sevgiyle hareket etmelisiniz. Lanetin beslendiği şey korku ve nefrettir.

Luna sessizce Lucas'a baktı.

Lucas da onun elini tuttu.

— Bunu birlikte yapacağız.

Ertesi gün Victor Blackwood'un şirketinde...

Victor büyük ekranın karşısında duruyordu.

Yanındaki çalışan konuştu:

— İki taşıyıcının mühür üzerindeki etkisini öğrendik. Lucas'ın dengeleme gücü, planınızı bozabilir.

Victor'un yüzü sertleşti.

— O çocuk yıllardır benim kontrolümdeydi. Ne taşıdığını ben bile bilmiyordum.

— Ne yapmamızı emredersiniz?

Victor bir süre sessiz kaldı.

— Onları son kez buraya getirin.

— Ya reddederlerse?

Victor ekrandaki Luna'nın fotoğrafına baktı.

— Kızımın benimle konuşacağına eminim.

Akşam olduğunda ekip, Victor'un şirketine gitmeye karar verdi.

Profesör Adrian öne çıktı.

— Bu kez kimseyi geride bırakmayacağız.

Jack omuzlarını dikleştirdi.

— Sonunda şu işi bitireceğiz.

Stella onun koluna dokundu.

— Dikkatli ol. Kahramanlık yapmaya çalışma.

Jack gülümsedi.

— Sen yanımdayken mi?

Martin gülerek başını salladı.

— İkiniz de hiç değişmeyeceksiniz.

Marry, Lucas'ın yanına geldi.

— Korkuyor musun?

Lucas ona baktı.

— Biraz.

Marry elini tuttu.

— Ben de. Ama artık birbirimizi kaybetmeyeceğiz.

Lucas hafifçe gülümsedi.

— Bu kez değil.

Şirket binasının kapıları açıldığında Victor onları bekliyordu.

Bakışları doğrudan Luna'ya çevrildi.

— Geldin demek.

Luna dik durdu.

— Bu işi bitirmeye geldim.

Victor başını hafifçe eğdi.

— Bana çok benziyorsun.

— Bunu daha önce de söyledin.

— Çünkü doğru. İnatçısın, gururlusun. Öfkelendiğinde gözlerin benimkiler gibi parlıyor.

Luna bir adım öne çıktı.

— Ama ben senin gibi değilim. Ben insanları sevmeyi, korumayı ve onlara güvenmeyi biliyorum.

Victor'un yüzündeki ifade değişti.

— Bunlar seni zayıflatır.

Luna başını iki yana salladı.

— Hayır. Beni ben yapan şeyler bunlar.

Victor elini kaldırdı.

Binanın duvarlarında eski semboller belirmeye başladı. Luna'nın kolundaki işaret yandı. Lucas'ın bileğindeki sembol de aynı anda parladı.

Luna bir an sendeledi.

Lucas hemen yanına geçti.

— Luna, buradayım.

Victor'un sesi yükseldi:

— Mührü uyandırın!

Zemin titredi. Tavandaki ışıklar birer birer söndü. Luna'nın etrafında rüzgâr dönmeye başladı. Ardından su damlaları havada yükseldi ve ellerinin çevresinde küçük ışıklar belirdi.

Luna korkuyla ellerine baktı.

— Kontrol edemiyorum...

Lucas onun karşısına geçti.

— Bana bak. Nefes al.

— Lucas, ya sana zarar verirsem?

— Sana güveniyorum.

Luna gözlerini kapattı.

Lucas'ın gölgeleri yavaşça yayıldı. Ancak bu kez karanlık, Luna'nın gücünü bastırmak yerine onun etrafında dengeli bir halka oluşturdu.

İki sembol birleşerek havada tek bir işaret meydana getirdi.

Luna'nın annesi uzaktan bağırdı:

— Şimdi! Kendi gücünüzü kabul edin!

Luna gözlerini açtı.

— Ben korkmuyorum!

Lucas da sesini yükseltti:

— Ben de geçmişimin beni yönetmesine izin vermeyeceğim!

İkisi ellerini birbirine uzattı.

Bir anda odanın içi güçlü bir ışıkla doldu.

Victor geriye doğru birkaç adım attı.

— Hayır... Bu mümkün değil!

Luna'nın annesi eski büyü dilinde birkaç kelime söyledi. Semboller hızla dönmeye başladı.

Lucas'ın karanlık gücü mühür üzerindeki çatlakları dengeledi. Luna'nın içindeki hava, su, yıldırım ve kadim büyü ise lanetin düğümünü çözdü.

Victor kolunu tuttu.

Yıllardır taşıdığı sembol ışığını kaybediyordu.

— Durun! Ne yaptığınızı bilmiyorsunuz!

Luna ona baktı.

— Biliyorum. Senin yıllardır bize yaşattığın şey sona eriyor.

Victor öfkeyle bağırdı:

— Ben senin babanım!

Luna'nın gözleri doldu.

— Belki kanımdan gelen babamsın. Ama ben hayatım boyunca senin sevgin olmadan büyüdüm. Bana babalık yapan kişi Profesör Adrian'dı.

Victor cevap veremedi.

Son sembol de parçalanıp ışığa dönüştü.

Luna'nın kolundaki işaret kayboldu.

Lucas'ın bileğindeki mühür de söndü.

Lanet kırılmıştı.

Bir süre sonra şirket binasının kapıları açıldı.

Profesör Adrian'ın yardımıyla Elena da oraya getirildi.

Marry annesini görür görmez ona koştu.

— Anne!

Elena kızına sarıldı.

— Marry... Seni çok özledim.

Lucas birkaç adım geride durmuştu.

Elena gözlerini oğluna çevirdi.

— Lio...

Lucas'ın dudakları titredi.

— Ben artık Lucas diye çağrılıyorum.

Elena ona yaklaştı.

— Hangi isimle çağrılırsan çağrıl, sen benim oğlumsun.

Lucas annesine sarıldı.

Elena iki çocuğunu da kollarının arasına aldı.

Profesör Adrian onları izlerken gözleri doldu.

Yıllardır eksik olan ailesi yeniden bir aradaydı.

Marry başını kaldırdı.

— Artık hep birlikte olacağız, değil mi?

Profesör Adrian gülümsedi.

— Evet. Artık hiçbiriniz kaybolmayacaksınız.

Birkaç hafta sonra...

Merkez binanın bahçesinde herkes bir aradaydı.

Jack ve Stella yine tartışıyordu.

— Jack, çiçekleri ezme!

— Görmedim!

— Çünkü önüne bakmıyorsun!

Martin kahkahasını tutamadı.

Marry yanına oturdu.

— Bunlar hiç susmayacak, değil mi?

Martin ona gülümsedi.

— Sanırım hayır.

Marry başını omzuna yasladı.

Martin'in yüzünde sıcak bir gülümseme belirdi.

Biraz ileride Luna ve Lucas yürüyordu.

Luna gökyüzüne baktı.

— Biliyor musun, bazen hâlâ her şeyin bir rüya olduğunu düşünüyorum.

Lucas ona döndü.

— Neden?

— Birkaç ay önce tek bildiğim şey rüzgârı kontrol edebildiğimdi. Şimdi annemi buldum, gerçek babamla yüzleştim, senin de bir ailen olduğunu öğrendim...

Lucas gülümsedi.

— Hayatımız biraz karışık.

Luna güldü.

— Biraz mı?

Lucas durdu.

— Luna?

— Efendim?

— Artık karanlıktan korkuyor musun?

Luna ona baktı.

— Hayır. Çünkü karanlığın içinde de ışık olabileceğini öğrendim.

Lucas elini uzattı.

Luna onun elini tuttu.

— Peki sen? Gölgelere saklanmaya devam edecek misin?

Lucas başını iki yana salladı.

— Artık saklanmak istemiyorum.

Birbirlerine gülümsediler.
–Luna?
–Efendim Lucas?
–Ben birşey itiraf etmeliyim
Diz çöker ve yüzük kutusu çıkarır.Luna şaşırır.
–Luna sana aşık oldum seni ilk gördüğümde bunu kendime yediremedim çünkü o zaman düşmanıdın ama şimdi bahanemde yok ve çok mutluyum yani uzun lafın kısası luna benimle evlenir misin?
Luna'nın gözleri dolar.
–Lucas bende seni seviyorum.
–Bu evet mi demek?
–Evet.
Lucas luna'nın belinden kavrar ve kendine çeker sonra öper.
O akşam Profesör Adrian, Elena, Marry ve Lucas aynı masada yemek yiyordu.

Luna da onlara katılmıştı.

Profesör Adrian kadehini kaldırdı.

— Aileye...

Elena gülümsedi.

— Yeniden bir araya gelmeye...

Marry Lucas'ın elini tuttu.

— Ve yeni başlangıçlara.

Lucas da başını salladı.

Luna etrafındaki insanlara baktı.

Bir zamanlar kendisini yalnız hisseden kız artık nereden geldiğini biliyordu. Geçmişindeki acılar silinmemişti ama artık geleceğini onlar belirlemeyecekti.

Pencerenin dışından hafif bir rüzgâr geçti.

Luna gülümsedi.

Çünkü artık biliyordu:

Bazı insanlar karanlığın içinde kaybolurdu. Bazılarıysa kendi ışığını bulmak için karanlıktan geçerdi.

Ve Luna, karanlığın içindeki ışığını sonunda bulmuştu.

SON. 🌙⚡

Bazen insanı ailesi yapan şey aynı kandan gelmek değil, en karanlık anında yanında kalabilmektir.