14. Bölüm — Kayıp Annenin Sesi

Ormanın içindeki elektrik akımı yavaş yavaş kaybolurken Luna olduğu yerde donup kalmıştı.
Az önce duyduğu ses hâlâ kulaklarındaydı.
“Kızım...”
Luna etrafına baktı.
— Anne?
Cevap gelmedi.
Lucas hemen Luna'nın yanına geçti.
— Luna, sakin ol. Önce etrafa bakalım.
— Ama sesini duydum.
— Biliyorum.
Luna gözlerini kapattı.
— Onu buldum sanmıştım...
Lucas'ın sesi yumuşadı.
— Belki de gerçekten buldun.
Tam o sırada ormanın ilerisinden ayak sesleri geldi.
Luna ve Lucas aynı anda o yöne döndü.
Ağaçların arasından bir kadın çıktı.
Uzun, dalgalı kahverengi saçları vardı. Yüzünde yılların yorgunluğu, gözlerinde ise derin bir korku vardı.
Kadın Luna'yı gördüğü anda durdu.
Luna da olduğu yerde kaldı.
İkisi birkaç saniye boyunca birbirine baktı.
Kadının dudakları titredi.
— Luna...
Luna'nın gözleri doldu.
— Siz... kimsiniz?
Kadın bir adım attı.
— Ben...
Sesi kırıldı.
— Ben senin annenim.
Luna'nın nefesi kesildi.
Sanki bütün dünya bir anda sessizleşmişti.
— Annem...
Kadın gözyaşlarını tutamadı.
— Seni terk etmedim.
Luna'nın yüzündeki şaşkınlık yerini öfkeye bıraktı.
— O zaman neden gittin?
Kadın başını eğdi.
— Çünkü seni öldüğünü sanıyordum.
Luna'nın gözleri büyüdü.
— Ne?
Kadın yavaşça konuşmaya başladı.
— Çok erken doğmuştun. Doktorlar yaşama ihtimalinin çok düşük olduğunu söylediler. Baban...
Kadın bir an durdu.
— Baban seni görmek bile istemedi.
Luna'nın kalbi sıkıştı.
— Babam kim?
Kadın cevap vermedi.
Lucas dikkatle kadını izliyordu.
— Neden şimdi ortaya çıktınız?
Kadın Lucas'a baktı.
Bir anlığına yüzündeki ifade değişti.
Sanki Lucas'ta başka birini görmüş gibiydi.
— Çünkü artık saklanamam.
Luna bir adım yaklaştı.
— Neden?
Kadın Luna'nın ellerine baktı.
— Güçlerin uyandı.
Luna'nın yüzü gerildi.
— Bunu nereden biliyorsunuz?
Kadın cevap vermeden Luna'nın elini tuttu.
Luna'nın gözleri bir anda parladı.
Havanın içinde küçük ışık parçaları oluştu.
Kadın geri çekilmedi.
Aksine Luna'nın elini daha sıkı tuttu.
— Bu sadece başlangıç.
Lucas araya girdi.
— Luna'nın başka güçleri olduğunu biliyorsunuz.
Kadın başını salladı.
— Evet.
— Peki ne olduğunu biliyor musunuz?
Kadın gözlerini kapattı.
— Hava... yalnızca miras aldığın ilk güç.
Luna şaşkınlıkla baktı.
— Başka ne var?
Kadın cevap vermeden önce gökyüzüne baktı.
— Su. Yıldırım. Ve bizim dünyamızın çok eski bir gücü.
Luna'nın yüzü bembeyaz oldu.
— Bizim dünyamız?
Kadın ona baktı.
— Senin sandığın dünya, yaşadığın dünyadan daha büyük.
Lucas kaşlarını çattı.
— Cadı dünyası.
Kadın şaşırdı.
— Bunu nereden biliyorsun?
Lucas cebindeki metal parçayı çıkardı.
— Çünkü bu sembol beni de buldu.
Kadın sembolü görünce yüzündeki korku arttı.
— O sembol...
— Ne?
Kadın cevap vermedi.
Tam o sırada uzaktan motor sesleri duyuldu.
Kadın bir anda ciddileşti.
— Gitmeliyiz.
Luna şaşırdı.
— Nereye?
— Güvenli bir yere.
Lucas:
— Şirket mi?
Kadın başını salladı.
— Evet.
Luna'nın gözleri karardı.
— Babam mı gönderdi onları?
Kadın sessiz kaldı.
Bu sessizlik Luna'nın içine daha büyük bir şüphe düşürdü.
— Babam kim?
Kadın sonunda Luna'nın gözlerinin içine baktı.
— Bunu sana şimdi söyleyemem.
Luna öfkeyle:
— Neden?!
Kadın cevap vermeden önce Lucas'ın metal parçasına baktı.
— Çünkü önce onun gerçeğini öğrenmeniz gerekiyor.
Lucas şaşkınlıkla kendisini gösterdi.
— Benim mi?
Kadın başını salladı.
— Senin geçmişin, Luna'nın geçmişine bağlı.
Lucas'ın yüzü gerildi.
— Benim geçmişimde ne var?
Kadın gözlerini kaçırdı.
— Bunu sana söyleyen kişi ben olmayacağım.
Tam o anda ormanın dışından güçlü bir ışık göründü.
Kadın Luna'nın elini tuttu.
— Beni takip edin.
Üçü ormanın daha derinlerine doğru ilerledi.
Aynı saatlerde Marry, merkezde Professor'un bilgisayarının başında oturuyordu.
Eski kayıtları inceliyordu.
Ekranda 2009 yılına ait bir hastane dosyası vardı.
DOĞUM KAYDI: İKİZ BEBEK
Marry'nin nefesi kesildi.
— İkiz...
Dosyayı aşağı kaydırdı.
BEBEK 1: KIZ — YAŞIYOR
BEBEK 2: ERKEK — KAYIP
Marry'nin elleri titremeye başladı.
— Hayır...
Tam o sırada ekrana yeni bir mesaj geldi.
“Artık gerçeğe çok yaklaştın.”
Marry hızla cevap yazdı:
“Kimsin?”
Birkaç saniye sonra cevap geldi.
“Seni yıllardır koruyan kişi.”
Marry'nin kalbi hızlandı.
— Annem mi?
Fakat cevap gelmedi.
Ormanın derinliklerinde Luna, Lucas ve annesi eski bir kulübeye ulaştı.
Kadın kapıyı açtı.
İçeride eski kitaplar, semboller ve haritalar vardı.
Luna etrafına bakındı.
— Burası neresi?
— Geçmişimizin saklandığı yer.
Kadın masanın üzerindeki eski bir kitabı açtı.
Sayfalardan birinde Luna'nın kolundaki sembol vardı.
Altında tek bir cümle yazıyordu:
“Lanetli taşıyıcı, gerçek sevgiyi bulduğunda zincir kırılır.”
Luna yazıya bakakaldı.
Lucas da okudu.
Birbirlerine baktılar.
Kadın ise sessizce onları izledi.
Sonra kitabı kapattı.
— Ama laneti kırmadan önce Luna'nın gerçek gücüyle yüzleşmesi gerekecek.
Luna'nın sesi kısıldı.
— Ya kontrol edemezsem?
Kadın ona yaklaştı.
— O zaman korkun seni kontrol eder.
Luna başını kaldırdı.
Kadın gülümsedi.
— Ama yalnız değilsin.
Tam o anda kulübenin dışından bir ses duyuldu.
“Luna'yı bize teslim edin.”
Lucas pencereye yöneldi.
Dışarıda onlarca kişi vardı.
Luna'nın annesi gözlerini kapattı.
— Bizi buldular.
Lucas gölgelerin içine geçti.
Luna'nın etrafında rüzgâr dönmeye başladı.
Annesi ise eski kitabı kapatıp Luna'ya baktı.
— Artık kaçmak yok.
Luna derin bir nefes aldı.
— O zaman savaşacağız.
Ve kulübenin dışındaki karanlığın içinde, Luna'nın gerçek gücü ilk kez tamamen uyanmaya başladı.