15. Bölüm — Gerçeğin Kapısı

Kulübenin dışındaki ayak sesleri gittikçe yaklaşıyordu.
Luna pencerenin önünde duruyor, dışarıdaki gölgeleri izliyordu. Ellerinin çevresinde hafif bir rüzgâr dolaşıyordu.
Annesi onun yanına geldi.
— Korkuyorsun.
Luna başını salladı.
— Evet.
— Korkman kötü bir şey değil.
— Ya gücümü kaybedersem?
Annesi Luna'nın ellerini tuttu.
— Gücünü kaybetmekten değil, kendini kaybetmekten korkmalısın.
Lucas kapının yanında duruyordu.
— Kaç kişi var?
Annesi gözlerini kapattı.
— On beşten fazla.
Lucas kaşlarını çattı.
— Hepsi şirketten mi?
— Evet.
Tam o sırada kapıya sertçe vuruldu.
GÜM!
Luna irkildi.
Dışarıdan bir ses yükseldi:
— Luna! Baban seni istiyor!
Luna'nın yüzü bir anda değişti.
— Babam...
Annesi başını eğdi.
Lucas ona döndü.
— Artık söylemeniz gerekiyor.
Kadın sessiz kaldı.
Lucas'ın sesi sertleşti.
— Luna'nın babası kim?
Kadın cevap vermeden önce dışarıdan ikinci bir ses duyuldu.
— Kızım!
Luna dondu.
Bu ses...
Daha önce duymuştu.
Gözetleme ekranındaki kayıtta.
O adamın sesi.
Luna annesine baktı.
— O mu?
Annesinin gözleri doldu.
— Evet.
Luna'nın nefesi kesildi.
— Babam...
Annesi başını salladı.
— Şirketin sahibi.
Lucas'ın gözleri büyüdü.
— Demek...
Luna'nın elleri titremeye başladı.
— Beni neden denek yaptı?
Annesi gözlerini kapattı.
— Çünkü senin gücünden korktu. Sonra da o güce sahip olmak istedi.
Luna'nın etrafındaki hava bir anda hızlandı.
— Kendi kızını mı?
— Luna...
— Kendi kızını denek yaptı!
Rüzgâr kulübenin içindeki eşyaları havalandırdı.
Lucas Luna'ya yaklaşmaya çalıştı.
— Luna, sakin ol.
— Bana yaklaşma!
Bir anda yıldırım benzeri bir ışık Luna'nın elinden çıktı.
Lucas geri çekildi.
Luna kendi ellerine baktı.
— Ben bunu yapmak istemedim...
Annesi hemen yanına geldi.
— İşte lanet bu.
Luna ona baktı.
— Ne demek?
— İçindeki güç, korku ve öfkeyle besleniyor.
Luna'nın sesi titredi.
— Peki nasıl durduracağım?
Annesi cevap veremeden kapı büyük bir gürültüyle açıldı.
İçeri birkaç kişi girdi.
Lucas gölgelerin arasına karıştı.
Luna'nın annesi eski kitabı kapattı.
— Geri çekilin.
Dışarıdaki kişilerden biri Luna'ya doğru ilerledi.
— Seni babanın yanına götüreceğiz.
Luna başını kaldırdı.
— Hayır.
Hava bir anda durdu.
Sonra kulübenin çevresinde güçlü bir rüzgâr oluştu.
Adamlar geri çekildi.
Luna'nın gözleri ışıkla parladı.
— Ben artık kimsenin deneği değilim.
Lucas gölgelerden çıktı.
— İşte şimdi oldu.
Luna ona baktı.
İlk kez gücünden korkmak yerine onu kontrol etmeye çalışıyordu.
Birlikte kulübeden çıktılar.
Aynı sırada Professor, Martin, Jack ve Stella kuzey ormanına ulaşmıştı.
Martin endişeyle etrafa baktı.
— Luna burada.
Professor başını salladı.
— Biliyorum.
Jack:
— Peki neden onu durdurmadınız?
Professor'un yüzü ciddileşti.
— Çünkü artık onu durdurmak değil, gerçeği anlatmak zorundayım.
Stella şaşkınlıkla:
— Hangi gerçek?
Professor cevap vermedi.
Tam o sırada Marry de ormana geldi.
— Professor!
Herkes ona döndü.
Marry'nin elinde eski bir dosya vardı.
— Bir şey buldum.
Professor dosyayı aldı.
İlk sayfayı görünce dondu.
2009 — İKİZ DOĞUM KAYDI
Martin'in yüzü değişti.
— İkiz mi?
Marry başını salladı.
— Bir kız ve bir erkek.
Professor sayfayı çevirdi.
İkinci sayfada şu yazıyordu:
Kız bebek: Marry Diaz.
Professor'un eli titredi.
Altındaki satırda ise:
Erkek bebek: Lio Diaz.
Martin nefesini tuttu.
— Lio...
Marry'nin gözleri doldu.
— Benim bir ikizim varmış.
Professor birkaç saniye hiçbir şey söylemedi.
Sonra fısıldadı:
— Bu mümkün değil.
Marry ona baktı.
— Neden?
Professor'un yüzü bembeyazdı.
— Çünkü bu kayıt bana hiç gösterilmedi.
Tam o sırada telefonuna bir mesaj geldi.
“İkizini bulmak istiyorsan kuzey ormanına gel.”
Professor mesajı okudu.
Sonra yavaşça başını kaldırdı.
Ormanın diğer tarafında gölgelerin arasında bir siluet vardı.
Lucas.
Marry onu görünce olduğu yerde kaldı.
Lucas da Marry'ye baktı.
İkisinin de nedenini anlayamadığı garip bir his oluştu.
Sanki birbirlerini daha önce görmüşlerdi.
Ama ikisi de bunun nedenini bilmiyordu.
Marry fısıldadı:
— Sen...
Lucas cevap vermedi.
Professor ise elindeki dosyaya baktı.
Lio Diaz.
Sonra Lucas'a.
Yüzündeki şaşkınlık giderek büyüdü.
— Bu... olamaz.
Lucas kaşlarını çattı.
— Ne olamaz?
Professor cevap veremedi.
Çünkü artık önünde yıllardır aradığı kayıp çocuğun adı duruyordu.
Ve o çocuk...
Karşısında duruyordu.
Ormanın daha derinlerinde Luna, annesi ve Lucas ilerliyordu.
Luna bir anda durdu.
— Bir dakika.
Lucas ona baktı.
— Ne oldu?
Luna gözlerini kapattı.
Uzakta bir şey hissediyordu.
— Birileri burada.
Annesi şaşkınlıkla ona baktı.
— Bunu nasıl yaptın?
— Bilmiyorum.
Luna gözlerini açtı.
— Ama artık sadece rüzgârı hissetmiyorum.
Elini havaya kaldırdı.
Uzakta duran bir ağacın yaprakları hafifçe hareket etti.
Sonra havada küçük su damlaları oluştu.
Lucas şaşkınlıkla baktı.
— Su...
Luna'nın gözleri büyüdü.
Bir anda gökyüzünde ince bir yıldırım çaktı.
Annesi fısıldadı:
— Gerçek gücün uyanıyor.
Luna korkuyla ellerine baktı.
— Peki ya onu kontrol edemezsem?
Lucas onun yanına geldi.
— O zaman birlikte öğreniriz.
Luna ona baktı.
Lucas'ın sesi sakindi.
— Sana artık yalnız olmadığını söylemiştim.
Luna'nın yüzünde küçük bir gülümseme oluştu.
Fakat birkaç metre ötede, karanlığın içinde bir adam onları izliyordu.
Luna'nın babası.
Elinde eski bir fotoğraf vardı.
Fotoğrafta Luna'nın annesi ve bebek Luna bulunuyordu.
Adam fotoğrafa baktı.
— Yıllarca senden nefret ettim.
Sonra gözlerini Luna'ya çevirdi.
— Ama şimdi kızımı senden geri alacağım.
Telefonunu çıkardı.
— Planı başlatın.
Karanlığın içinden tek bir cevap geldi:
— Peki, efendim.
Ve o gece, hem Luna'nın hem de Lucas'ın geçmişini değiştirecek büyük gerçeklerin kapısı tamamen açıldı.