17.Bölüm — İkizlerin Sırrı

Sabahın ilk ışıkları merkez binanın pencerelerinden içeri süzülüyordu.

Luna, gece boyunca doğru düzgün uyuyamamıştı. Bir yandan Victor Blackwood'un kim olduğunu öğrenmiş, diğer yandan annesinin anlattığı lanet gerçeğiyle yüzleşmişti.

Kendisini hiç görmediği bir adam, yıllardır hayatını uzaktan kontrol ediyordu.

Kahvaltı salonundan gelen sesler üzerine odasından çıktı.

İçeride Jack, Stella'nın tabağından bir şey almaya çalışıyordu.

— Jack, kendi tabağında da var!

— Seninkiler daha güzel görünüyor.

— Çünkü benim tabağımda ne olduğunu biliyorum!

Martin gülerek araya girdi.

— Siz ikiniz hiç normal bir kahvaltı yapabilecek misiniz?

Marry ise Lucas'ın yanında oturuyordu.

— Günaydın, kardeşim.

Lucas ona baktı.

— Günaydın.

Marry heyecanlı bir ifadeyle sordu:

— Sana bir şey soracağım.

— Sor.

— Çocukken en sevdiğin yemek neydi?

Lucas şaşırdı.

— Bilmiyorum. Neden?

— Belki aynı şeyleri seviyorduruz diye düşündüm.

Lucas hafifçe gülümsedi.

— Belki.

Luna bu manzarayı izlerken gülümsedi. Marry'nin Lucas'la kardeş olduğunu öğrenmesi, ikisinin arasındaki ilişkiyi tamamen değiştirmişti.

Tam o sırada kapı açıldı.

Profesör Adrian içeri girdi.

Elinde birkaç dosya vardı.

— Herkesin dikkatini çekebilir miyim?

Herkes ona döndü.

Profesör Adrian dosyaları masaya bıraktı.

— Dün gece bazı kayıtları tekrar inceledim. Lucas'ın doğumuyla ilgili yeni bir bilgi buldum.

Lucas sandalyesinde doğruldu.

— Ne buldunuz?

Profesör Adrian dosyayı açtı.

— 2009 yılında eşim ikiz bebek bekliyordu. Doğum gerçekleştiğinde bir kızımız ve bir oğlumuz oldu. Ancak hastaneden bize yalnızca kız bebeğin sağ kaldığı söylendi.

Marry'nin gözleri doldu.

— Yani benim bir ikizim var mı?

Profesör Adrian başını salladı.

— Evet. Senin bir erkek ikizin var.

Marry'nin bakışları Lucas'a çevrildi.

— O sen misin?

Lucas cevap veremedi.

Yıllardır kendisine anlatılan geçmişin bir yalandan ibaret olabileceğini kabullenmek kolay değildi.

— Benim ailem olduğunu nereden biliyorsunuz?

Profesör Adrian'ın gözleri doldu.

— Çünkü senin doğduğun hastaneyi, tarihi ve kayıp bebek kaydını araştırdım. Ama seni bulamadım.

Lucas acı bir şekilde güldü.

— Ben de yıllarca ailemin beni istemediğini düşündüm.

Marry kardeşinin elini tuttu.

— Artık yalnız değilsin.

Lucas ona baktı.

— Biliyorum.

Bir süre sonra Luna, Profesör Adrian'ın çalışma odasına girdi.

Profesör Adrian bilgisayarın başında belgeleri inceliyordu.

— Profesör Adrian?

Başını kaldırdı.

— Gel Luna.

Luna karşısındaki sandalyeye oturdu.

— Victor Blackwood hakkında daha fazla şey öğrenmek istiyorum.

Profesör Adrian'ın yüzü ciddileşti.

— Tahmin ettiğim gibi.

— Onu hiç görmedim. Ama o beni yıllardır izliyor. Neden?

Profesör Adrian dosyayı kapattı.

— Victor, senin gücünün sıradan olmadığını biliyor. Sahip olduğu şirketin asıl amacı da bu güçleri araştırmak ve kontrol etmek.

— Peki beni neden denek yaptı?

Profesör Adrian bir süre düşündü.

— Çünkü seni kendi çıkarları için kullanmak istedi.

Luna'nın gözleri doldu.

— Ben onun kızıyım.

Profesör Adrian masanın üzerinden uzanıp Luna'nın elini tuttu.

— Kan bağı, bir insanı baba yapmaya yetmez. Seni büyüten, koruyan ve yanında olan insanlar da ailendir.

Luna başını eğdi.

— Bazen keşke hiçbir şey öğrenmeseydim diyorum.

Profesör Adrian hafifçe gülümsedi.

— Gerçekler bazen can yakar. Ama artık onlardan kaçmak zorunda değilsin.

Luna başını kaldırdı.

— Teşekkür ederim, Profesör Adrian.

Profesör Adrian onun elini sıktı.

— Her zaman yanındayım.

Öğleden sonra Lucas, Marry ve Martin eski kayıtları incelemek için laboratuvara geçti.

Marry bilgisayardaki hastane kayıtlarını açtı.

— Burada annemin imzası var.

Lucas ekrana yaklaştı.

— Nerede?

Marry satırı gösterdi.

ANNE: ELENA DIAZ

Lucas ismi dikkatle okudu.

— Elena Diaz...

Marry gülümsedi.

— Annemizin adı.

Lucas uzun süre ekrana baktı.

— Onu hatırlamıyorum.

Marry'nin yüzü düştü.

— Ben de çok az hatırlıyorum. Küçükken yanımdaydı ama sonra gitti.

Martin araya girdi.

— Belki de gitmek zorunda kalmıştır.

Marry ona baktı.

— Bunu düşünmek istiyorum.

Tam o sırada bilgisayarda yeni bir belge açıldı.

Belgenin üzerinde şu yazıyordu:

İKİZLERİN DOĞUMUNDAN SONRAKİ GİZLİ KAYIT

Lucas belgeyi açtı.

İlk satırda şu cümle vardı:

“Erkek bebeğin kaçırılması, Victor Blackwood'un talimatıyla gerçekleştirilmiştir.”

Lucas'ın yüzü değişti.

— Victor...

Martin şaşkınlıkla ekrana baktı.

— Demek seni kaçıran kişi oydu.

Marry'nin gözleri büyüdü.

— Ama neden?

Lucas'ın elleri yumruk oldu.

— Çünkü beni bir deney malzemesi olarak kullanmak istedi.

Akşam olduğunda Luna, Lucas'ı bahçede tek başına otururken buldu.

Yanına yaklaştı.

— Burada ne yapıyorsun?

Lucas başını kaldırdı.

— Düşünüyorum.

Luna yanına oturdu.

— İyi misin?

— Birkaç saat içinde hem ailemi hem de ikizim olduğunu öğrendim. Ne hissetmem gerektiğini bilmiyorum.

Luna bir süre sustu.

— Marry seni bulduğu için mutlu görünüyor.

— Evet. Ama yıllarımı geri getiremiyor.

— Biliyorum.

Lucas ona baktı.

— Peki sen? Babanın kim olduğunu öğrendikten sonra nasılsın?

Luna gözlerini gökyüzüne çevirdi.

— Kötü. Onu hiç görmedim. Ama hayatımın en önemli kararlarını o vermiş.

Lucas başını salladı.

— Artık onun istediği gibi yaşamayacağız.

Luna hafifçe gülümsedi.

— Kesinlikle.

Lucas bir süre Luna'yı izledi.

— Bu arada güçlerini denedin mi?

— Biraz.

— Nasıl geçti?

— Masadaki su bardağını havaya kaldırmayı başardım.

Lucas kaşlarını kaldırdı.

— Sadece hava ve su mu?

Luna omuz silkti.

— Şimdilik.

İkisi de gülümsedi.

Ancak Luna'nın kolundaki sembol bir kez daha parladı.

Lucas'ın bileğindeki işaret de aynı anda ışık verdi.

Luna şaşkınlıkla ona baktı.

— Yine başladı.

Lucas metal parçayı cebinden çıkardı.

Parça kendi kendine titriyordu.

Tam o sırada kulübenin içindeki eski kitaplardan biri kendiliğinden açıldı.

Luna'nın annesi hızla yanlarına geldi.

— Hayır...

Luna ona döndü.

— Ne oldu?

Kadın kitabın sayfasına baktı.

Orada iki sembol yan yana çizilmişti.

Birinin altında L-01, diğerinin altında L-17 yazıyordu.

Kadın fısıldadı:

— İki taşıyıcı...

Luna kaşlarını çattı.

— Ne demek bu?

Kadın gözlerini Lucas'a çevirdi.

— Sizin güçleriniz birbirinden bağımsız değil.

Lucas ayağa kalktı.

— Yani?

Kadın kitabı kapattı.

— Biri karanlığı, diğeri ışığı taşıyor. Ama ikinizin de içinde aynı eski mühür var.

Luna ve Lucas birbirlerine baktılar.

Kadın son bir cümle söyledi:

— Victor Blackwood'un asıl amacı yalnızca Luna değildi. Lucas'ı da yıllardır bu yüzden arıyordu.

Tam o anda Profesör Adrian'ın telefonu çaldı.

Ekranda Elena Diaz yazıyordu.

Profesör Adrian hızla telefonu açtı.

— Elena?

Karşıdan bir kadın sesi duyuldu.

— Profesör Adrian... Çocukları buldun mu?

Profesör Adrian'ın gözleri doldu.

— Evet. İkisini de buldum.

Telefonun diğer ucunda kısa bir sessizlik oldu.

Sonra Elena ağlamaklı bir sesle konuştu:

— Oğlumu görebilecek miyim?

Profesör Adrian gözlerini kapattı.

— Evet. Artık çok yakınsın.

Telefon kapandığında Profesör Adrian'ın elinde tek bir fotoğraf vardı.

Fotoğrafta Marry ve Lucas'ın bebeklik hâlleri yan yana duruyordu.

Fotoğrafın arkasında Elena'nın el yazısıyla şu cümle bulunuyordu:

“Bir gün dört kişilik ailemiz yeniden bir araya gelecek.”

Profesör Adrian fotoğrafı dikkatlice dosyanın içine koydu.

Ancak odadan çıkmadan önce bilgisayarına yeni bir mesaj düştü.

GÖNDEREN: VICTOR BLACKWOOD

“Çocukları bulmuş olabilirsin, Profesör. Ama onları koruyabileceğini sanma. Özellikle de Luna'yı...”

Profesör Adrian'ın yüzü sertleşti.

— Bu kez izin vermeyeceğim Victor.

Çünkü artık savaş yalnızca geçmişin sırları için değil, sevdikleri insanları korumak içindi.