3 BÖLÜM. Kızımı kardeşinin yanına götürdüm

3 BÖLÜM
YEDİNCİ KISIM
Kızımı Kardeşinin Yanına Götürdüm
Hîfa artık bizimleydi ve günlerimiz güzel geçiyordu.
Her geçen gün biraz daha büyüyordu. Onun büyüdüğünü görmek bizi çok mutlu ediyordu.
Artık dışarı çıkabiliyorduk. Hîfa’yı bebek arabasına koyup birlikte gezmeye gidiyorduk. Bazen onun için kıyafet bakıyor, ihtiyaçlarını alıyorduk.
Dışarı çıktığımız zaman bazen eşimle birbirimize bakıyorduk.
Bir zamanlar çocuk sahibi olmayı çok istemiştik. Bunun için çok beklemiştik. Şimdi ise kendi kızımızı bebek arabasında gezdiriyorduk.
Bu bizim için çok güzel bir şeydi.
Bir gün hava güzeldi. Çok soğuk değildi.
Eşimle konuştuk ve mezarlığa gitmeye karar verdik.
Hîfa’yı da götürmek istedik.
Kardeşinin yanına...
Arabaya bindik ve Çorlu’daki mezarlığa gittik.
Hüma’nın mezarının yanına geldiğimizde eşim Hîfa’yı kucağına aldı. Onu Hüma’nın mezarına doğru götürdü.
Ben de mezarın başında durdum.
Sonra:
“Selamün aleyküm kızım, biz geldik.”
dedim.
Ardından Hîfa’ya baktım.
“Bak Hîfa da geldi. Onu da getirdik yanına.”
dedim.
Hîfa daha çok küçüktü. Ne olduğunu anlamıyordu tabii.
Ama biz yine de ona kardeşini göstermek istiyorduk.
“Bak kızım, kardeşin bu.”
dedik.
Belki anlamıyordu ama biz yine de anlatıyorduk.
Çünkü Hüma onun kardeşiydi.
İkiziydi.
Eşimle birlikte mezarın başında durduk. Fatiha okuduk, dua ettik.
Hüma’yı yine özlemiştim.
Her mezarına geldiğimizde aynı şey oluyordu. Kızımı hatırlıyordum, onu düşünüyordum.
Bir yandan da Hîfa yanımızdaydı.
Onu kucağımızda görmek güzel geliyordu.
Bir süre mezarın başında kaldıktan sonra eve döndük.
O akşam yine Hîfa ile ilgilendik.
Onunla konuşmaya çalışıyorduk.
“Baba de kızım.”
“Anne de.”
diye söylüyorduk.
Daha konuşacak yaşta değildi ama biz yine de söylüyorduk.
Bazen gülüyorduk.
Sonra Hîfa’nın mamasını verdik ve onu uyuttuk.
O günlerden sonra Hüma ile ilgili gördüğüm rüyalar da aklıma geldi.
Hüma hakkında iki tane rüya görmüştüm.
İlk rüyamda Hüma’yı yaklaşık beş, altı yaşlarında görmüştüm.
Bir sandalyede oturuyordu.
Saçları uzundu.
Ben onu yandan görüyordum. Yüzünü tam olarak göremiyordum.
Ama onun Hüma olduğunu biliyordum.
“Kızım Hüma.”
diye seslenmiştim.
Sonra uyandım.
Rüya çok kısa sürmüştü ama aklımda kalmıştı.
Hüma’yı küçücükken kaybetmiştik. Rüyamda ise büyümüş hâlini görmüştüm.
İkinci rüyam ise daha farklıydı.
Rüyamda Zehranur’un kucağında iki kızımız da vardı.
Hîfa ve Hüma...
İkisi de yanımızdaydı.
Zehranur bana:
“Uğur bak, kızlarımızın ikisi de yanımızda.”
diyordu.
Ben rüyanın içinde Hüma’nın öldüğünü biliyordum.
Ama yine de iki kızımı yan yana görmek beni çok mutlu etmişti.
Ağlıyordum.
Ama bu sefer üzüntüden değil, sevinçten ağlıyordum.
Çünkü ikisini bir arada görüyordum.
Hîfa yanımızdaydı.
Hüma da yanımızdaydı.
Sonra uyandım.
Uyandığımda yine gerçek hayatla karşılaştım.
Hîfa yanımızdaydı ama Hüma yoktu.
Ama Hüma'yı unutmadık.
Onu hep konuşuyorduk.
Mezarına gidiyorduk.
Hîfa'yı da kardeşinin yanına götürüyorduk.
O gün Hîfa daha hiçbir şey anlayamıyordu.
Ama biz onun kardeşini bilmesini istiyorduk.
Bir gün büyüyecekti.
Ve biz ona Hüma'yı anlatacaktık.
“Kardeşin Hüma.”
diyecektik.
O günleri düşünürken Hîfa yanımızda uyuyordu.
Bir zamanlar çocuk sahibi olmayı bekleyen biz, şimdi kendi kızımızın başında duruyorduk.
Hîfa artık evimizdeydi.
Onu büyütmeye başlamıştık.
Ve Hüma da her zaman bizim bir parçamız olarak kalacaktı.