1.9

Remzi Bey, Berk ve Yiğit'i odasına götürdüğünde kapıyı sertçe kapattı. Dışarıda kalan kalabalık, koridorun ortasında toplanmış, ne olacağını merak ediyordu. Ceren kapının hemen yanına yaslanmış, ellerini ovuşturuyordu.

Buse yanına yaklaştı, omzuna dokundu. "Sakin ol, Yiğit suçlu değil ki."

"Biliyorum ama yine de içim rahat değil" dedi Ceren. "Ya müdür onu da cezalandırırsa?"

Yıldız, Ceren'in diğer yanında duruyordu. "Berk başlattı kavga çıkarmaya çalışan oydu."

Tam o sırada koridorun diğer ucundan bir kalabalık geldi. Berk'in ekibi: Demir, Poyraz, Karan ve... Gözde. Berk'in peşinden ayrılmayan, ona sırılsıklam aşık olan kız. Gözde, grubu görür görmez hızla yürüdü, direkt Ceren'in karşısına dikildi.

"Seni salak!" diye bağırdı Gözde, parmağını Ceren'in suratına doğru sallayarak. "Senin yüzünden Berk içeride!"

Ceren kaşlarını çattı, sakinliğini korumaya çalıştı. "Benim yüzümden değil. Kendisi Yiğit'e saldırdı."

Gözde bir an durdu, yüzü şaşkınlıkla buruştu. "Ne? Ne oldu, bunlar ne için içeride?"

Demir arkadan konuştu. "Berk, Ceren'e çıkma teklif etti. Ceren de reddedip Yiğit'i seçti. Sonra da olay çıktı."

Gözde'nin gözleri kocaman açıldı, çenesi düştü. "Ne!"

Poyraz, elleri cebinde, sırıtarak Ceren'e baktı. "Berk'in zevki çok iyidir ama Ceren'in Berk'e bakması... anlamıyorum. Kızın gözü Yiğit'ten başkasını görmüyor."

Yıldız, Poyraz'ın o kendini beğenmiş tavrına dayanamadı. "Aman aman, sen de çok yakışıklısın sanki."

Poyraz kafasını çevirdi, Yıldız'a baktı. Sırıtışı daha da genişledi. "Tabii güzelim, ne sandın?"

Yıldız'ın yüzü kızardı, hemen gözlerini kaçırdı. "Ben senin güzelin değilim."

Aras, koridorda yükselen seslerden rahatsız olmuştu. "Susun ya, iki dakika susun!"

Eylül de arkadan destek verdi. "Evet ya, müdür duyacak şimdi."

Poyraz, Yıldız'a bakmaya devam ediyordu. Gözlerini üzerinden ayırmıyordu. Ceren bu bakışı fark etti, gözlerini devirdi. "Poyraz, gözlerini kızın üzerinden çek."

Poyraz omuz silkti, umursamaz bir tavırla. "Başka emrin var mı?"

Ceren "Ekibini al ve git" dedi, sesi sertleşmişti.

Yıldız'ın yüzü hâlâ kıpkırmızıydı. Eylül ve Buse bu durumu fark etmişti, birbirlerine bakıp kıs kıs güldüler. Yıldız onlara sinirli bir bakış attı. İkisi de hemen sustu, ama gülümsemeleri yüzlerinden silinmemişti.

O sırada müdürün kapısı açıldı. Berk ve Yiğit dışarı çıktı. Yiğit'in yüzü asıktı, Berk ise hâlâ sinirli görünüyordu.

Ceren hemen Yiğit'e koştu, kollarını boynuna doladı. Berk de tam yanlarından geçerken Gözde ona sarıldı ama Berk hiçbir tepki vermedi. Gözde'nin kolları havada kaldı, yüzünde kırgın bir ifade belirdi. Berk onu ittirmedi ama sarılmadı da. Sadece gözlerini devirip yoluna devam etti. Gözde arkasından bakakaldı, elleri yavaşça yanına düştü.

Yiğit de Ceren'e sıkıca sarıldı. Yüzünü Ceren'in saçlarına gömdü, kokusunu içine çekti. Çok güzel kokuyordu. Saçlarındaki o hafif meyveli koku, Yiğit'in bütün sinirini almıştı.

Ceren, Yiğit'in göğsüne yaslanmıştı. "Üzgün müsün?" diye sordu, sesi fısıltı gibiydi.

Yiğit başını hafifçe geri çekti, Ceren'in gözlerine baktı. "Üzgünüm Ceylan Gözlüm."

Ceren'in kaşları çatıldı. "Ne oldu? Müdür ne dedi?"

Yiğit derin bir nefes aldı. "Bir hafta uzaklaştırma."

Ceren bir an dondu. "Ne? Bir hafta uzaklaştırma mı?"

"Evet."

Ceren, Yiğit'in yüzüne baktı. Onun bu kadar üzgün olmasına dayanamıyordu. Elini Yiğit'in yanağına koydu. "Tamam, tamam. Üzgünlük yok."

Yiğit'in dudaklarının kenarı hafifçe kıvrıldı. "Evet, yok."

Ceren gülümsedi, gözleri parladı. "Çünkü acıktım ve şu köşede bir köfteci var. Oraya gidelim."

Yiğit şaşkınlıkla baktı, sonra güldü. "Bir hafta uzaklaştırma aldım, sen köfte mi diyorsun?"

"Ee, ne yapayım? Üzülsem mi? Karnım aç, Yiğit. Hem köfteci senin üzüntünü unutturur."

Yiğit başını salladı, gülümsemesi büyüdü. "Olur, gidelim."

Ceren elini tuttu, koridorun diğer ucuna doğru yürümeye başladılar. Arkalarında kalan kalabalık onları izliyordu. Buse, Eylül'e döndü. "Bu kız gerçekten başka bir şey."

Eylül güldü. "Kesinlikle."

Yıldız hâlâ kızarık bir yüzle Poyraz'a bakmamaya çalışıyordu. Poyraz ise hâlâ sırıtıyordu. Aras, arkadaşlarına döndü, "Hadi dağılalım. Gösteri bitti."

Kalabalık yavaş yavaş dağıldı. Ceren ve Yiğit koridorun sonundaki kapıdan çıkıp okul bahçesine adım attılar. Güneş tam tepedeydi, hava ılıktı. Ceren, Yiğit'in elini sıkıca tutuyordu, hiç bırakmak niyetinde değildi.

"Yiğit," dedi Ceren, yürürken.

"Efendim."

"Bir hafta uzaklaştırma aldın diye üzülme. Ben zaten seninle her gün konuşurum. Okula gelmesen de olur."

Yiğit ona baktı. "Ciddi misin?"

"Tabii ki. Hem sen o bir haftayı ders çalışarak geçirirsin. Bense seni beklerim."

Yiğit güldü. "Sen mi beni bekleyeceksin?"

"Evet. İki yıl bekledim, bir hafta ne ki?"

Yiğit'in içi ısındı. Ceren'in elini daha sıkı tuttu. Köfteciye doğru yürürlerken, Yiğit o an hayatında ilk defa bir hafta uzaklaştırma aldığı için mutlu oldu. Çünkü bu ceza, ona Ceren'i kazandırmıştı.