0.6

Sabah gözlerimi açtığımda ilk işim telefona uzanmak oldu. Yorganın altından çıkardım, ekranı parmağımla kaydırdım. Fark etmez_2. Engel kalkmış mı diye baktım.

Yok.

İçimden bir şey düştü, ama belli etmedim kendime. Ne olacaktı ki? Kız engelledi işte. Ben de yapmıştım aynısını. Ödeşmiştik.

Yine de sinir oldum. Telefonu yüzüstü yatağa attım. Tavanı izledim bir süre. Sonra tekrar aldım elime, yazdım.

"Nazlı kız işte."

Sildim. Tekrar yazdım.

"Ah Yiğit ah. İlk kez bir kız sana yazdı, sen ne yaptın?"

Bu sefer silmedim. Ama göndermedim de. Kendi kendime konuşuyordum işte. Mal gibi.

Kalktım, mutfağa gittim. Annem çay koymuş, babam gazetesini okuyordu. "Günaydın" dedim, kimse duymadı bile. Ablam Yeşim telefonuyla oynuyordu, kardeşim Eda çizgi film izliyordu. Mert zaten yoktu, erken çıkmıştı.

Ben de oturdum, bir bardak çay aldım. Ama kafam hâlâ orada.

"Bana aşık olma" demiştim. Ne demekti bu ya? Kız bana aşık olduğunu söyledi, ben de ona "aşık olma" dedim. Sanki kızın duygularını kontrol edebiliyormuşum gibi. Mal.

Sonra düşündüm. Belki de yeni bir hesap açıp yazsam? Hani ben de fake hesap açayım, "merhaba ben Yiğit" diyeyim. Kız da anlasın, konuşalım.

Ama sonra kendime güldüm. "Aptal olma Yiğit" dedim. Sen fake hesap açacak adam mısın? Sen ders çalışacak adamsın. Üniversite sınavı yaklaşıyor, sen kalkmış kız peşinde koşuyorsun.

Telefonu tekrar aldım. Fark etmez_2'yi açtım. Profil fotoğrafı yok. Gönderi yok. Sadece bir isim.

"Fark etmez."

İçimden tekrar okudum. Fark etmez. Fark etmek. Benim adımı da çağrıştırıyor. Yiğit Karaca. Fark etmek. Belki de kız bu yüzden koymuştu.

Kapatmadan önce son bir kez baktım. Sonra telefonu cebime attım.

Dershaneye gidiyordum. Yolda hep aynı şeyi düşündüm. Kız 11. sınıftaymış. Yani benim okulumda mı? "Okulda mı okuyorsun" diye sormuştum, "belki" demişti. Belki de aynı koridorda yürüyoruz, belki de aynı kantinde çay içiyoruz. Belki de bir kere bile göz göze geldik ama ben fark etmedim.

Fark etmedim. İşte yine aynı kelime.

Dershaneye vardığımda Kaan'la karşılaştım. "Ne var lan yüzünde?" dedi. "Bir şey yok" dedim. Ama belliydi. Kaan gözlerini kıstı.

"Kız mı?"

"Saçmalama."

"Kız."

"Yok dedim ya."

Kaan güldü, omzuma vurdu. "Yiğit, senin yüzün her şeyi anlatıyor. Kim bu kız?"

Anlatmadım. Anlatsam ne diyecektim? "Fake hesaptan bana yazan bir kız var, ben onu engelledim, o da beni engelledi, şimdi ne yapacağımı bilmiyorum." Kaan bunu duysa kahkahayı basar.

Derse girdim. Hoca bir şeyler anlattı, ben deftere bir şeyler yazdım. Ama aklımda hâlâ o "Fark etmez_2" yazısı vardı.

Tenefüste kantinde oturuyordum. Doruk geldi, yanıma oturdu. "Sen bugün bir tuhafın" dedi. "Neyim var?" dedim. "Bilmem. Dalgınsın."

Emir de geldi, Kuzey de. Hepsi bir şeyler konuşuyordu ama ben dinlemiyordum. Sonra Emir bana döndü.

"Yiğit, sen bu aralar telefona çok bakıyorsun. Bir şey mi var?"

"Yok."

"Yalan."

"Yok lan."

Kuzey güldü. "Kız oğlum bu, kız. Yiğit aşık."

Hepsi güldü. Ben de güldüm ama içimden gülmedim. Çünkü aşık değildim. Sadece merak ediyordum. Merak da aşkın ilk adımıydı, bunu biliyordum ama kimseye söylemedim.

Dershaneden çıkarken telefonuma baktım. Hiçbir şey yok. Zaten olacağını da beklemiyordum. Ama yine de baktım.

Eve döndüm. Odama çıktım, kapıyı kapattım. Telefonu şarja taktım, yatağa uzandım. Tavana baktım.

"Ah Yiğit ah" dedim kendi kendime. "İlk kez bir kız sana yazdı. Sen ne yaptın? Mal gibi 'bana aşık olma' dedin."

Sonra düşündüm. Acaba yeni bir hesap açıp kıza mı yazsam? "Merhaba, ben Yiğit. Kusura bakma, o gün biraz sert çıktım."

Ama sonra başımı salladım. "Aptal olma Yiğit" dedim. "Sen o kızı bulacaksın. Fake hesapla değil, gerçekten bulacaksın."

Çünkü biliyordum. O kız aynı okuldaydı. 11. sınıftaydı. Ve ben onu bulacaktım.

Telefonu elime aldım. Fark etmez_2'yi açtım. Bir şey yazdım, sildim. Bir daha yazdım, yine sildim. Sonunda kapattım.

Uyudum.

Ama rüyamda o "Fark etmez" yazısını gördüm. Ve bir kızın gülüşünü duydum. Yüzünü göremedim.

Uyandığımda hâlâ göremiyordum.