1.8

Yiğit sabah erkenden kalktı. Saat daha sekizi bile geçmiyordu. Aynaya baktı, saçını düzeltti, sonra vazgeçti. Bugün Ceren'e çıkma teklifi edecekti. Ama öyle herkesin yaptığı gibi lüks bir restoranda, kocaman bir yüzükle falan değil. O Yiğit Karaca'ya göre değildi. Ceren'e özel, sürpriz bir şey yapacaktı. En sevdiği oyuncağı alacaktı. Akşam yemeğe çıkacaklardı, sonra da teklif edecekti.

Okulun yolunu tuttu. Yolda bir çiçekçinin önünden geçti ama durmadı. Mavi gül alacaktı ama sonra vazgeçti, oyuncağı daha çok severdi.

Okula vardığında onu gördü. Bahçede bir erkekle konuşuyordu. Yanındaki çocuk Berk'ti. Okul basketbol takımının kaptanı. Yiğit olduğu yerde kaldı. Berk'in nasıl biri olduğunu bilirdi, hep kızların peşinde koşardı. Ceren'e bakıyordu. Ama Ceren hiç gülmüyordu. Yüzünde o "konuşma bir an önce bitsin" ifadesi vardı.

Sonra Ceren başını kaldırdı, Yiğit'i gördü. Yüzü aydınlandı. Gülümsedi.

Berk bu gülümsemeyi kendisi için sandı. Sırtını dikleştirdi, hemen oracıkta, tüm okulun önünde çıkma teklif etti.

"Seninle çıkmak istiyorum."

Okul bahçesindeki bütün gözler onlara dönmüştü. Kalabalıktan sesler yükselmeye başladı. "Kabul et! Kabul et!" diye tempo tutuyorlardı.

Yiğit hâlâ olduğu yerde duruyordu. Şok içindeydi. Ne yapacağını bilemiyordu. İçinden "Yapma Ceren, lütfen yapma" diye geçirdi.

Ceren'e baktı. Ceren gözlerini Berk'e dikti.

"Hayır" dedi. Sesi çok netti. "Başkasına aşığım ve istemiyorum."

Berk bir an neye uğradığını şaşırdı. "Ne? Kim o?"

Ceren arkasını döndü, direkt Yiğit'i gösterdi. "Yiğit. Ben Yiğit'i seviyorum."

Berk güldü, alaycı bir sesle. "Derslerden başka bir şey bilmeyen Yiğit mi?"

"Evet" dedi Ceren. "Ve bu onu daha ilgili ve yakışıklı yapıyor."

Berk yüzünü ekşitti. "Yakışıklı mı? Yiğit mi?"

"Evet."

O an Ceren yerinden fırladı. Yiğit'e doğru koştu. Yiğit daha ne olduğunu anlayamadan Ceren yanağından öptü onu. Okul bahçesindeki bütün sesler kesildi. Herkes şok içinde onlara bakıyordu. Berk de öyle.

"Bu derskolik Yiğit mi?" dedi Berk, inanamıyormuş gibi. "Aşıksın yani?"

"Evet" dedi Ceren, Yiğit'in yanında durdu.

Yiğit sonunda kendine geldi. Berk'e doğru bir adım attı. "Ceren'den uzak dur Berk Korkmaz."

Berk kaşlarını çattı. "Bırakmıyorum. Ne yapacaksın?"

Neredeyse burun buruna gelmişlerdi. Kavga çıkacağı her halinden belliydi. Ceren hemen araya girdi. "Yapmayın, yeter!"

Ama kalabalık büyümüştü. Bir anda Doruk, Kuzey, Emir, Aras ve Kaan da gelip araya girdiler.

"Berk, sakin ol!" dedi Aras, onu geri iterken.

Berk öfkeyle "Sakın ne!" diye bağırdı.

Doruk "Berk sen bittin oğlum" dedi.

Kuzey ellerini kaldırdı. "Aras, Berk, Doruk sakin olun ya!"

Emir de araya girmeye çalışıyordu. "Evet, sakin olun!"

Kaan bağırdı. "Oğlum rahat durun ya!"

Kalabalık ikiye bölünmüştü. Bir tarafta Yiğit'in arkadaşları, diğer tarafta Berk'in basketbolcu arkadaşları. Tam ortalık karışacaktı ki Buse, Yıldız ve Eylül de koşarak geldiler.

Yıldız "Kızım ne oldu burada?" diye sordu.

Buse gözlerini devirdi. "Aman aman, bu erkekler ne yaşıyor ya?"

Ceren "Berk saçmalıyor" dedi.

Buse "Her zamanki gibi" dedi.

Yıldız "Eee, sonra ne oldu?" diye sordu.

Ceren tam konuşacaktı ki Yiğit'in sesi yükseldi.

"Berk, kavgalar bana göre değil. Sen de etme."

Berk alaycı bir şekilde güldü. "Öyle mi? Haha, çok komik."

Tam laf dalaşına girmişlerdi ki okul müdürü Remzi Bey çıkageldi. Kalabalığı yararak aralarına girdi. "Yeter! Herkes dağılsın! Siz ikiniz, benim odama!"

Herkes dağıldı. Müdür, Berk ve Yiğit'i odasına götürdü. Ceren, Yıldız, Eylül, Buse, Doruk, Emir, Kuzey, Aras ve Kaan hemen onların peşinden gittiler.