Bölümler 12Şu an: 9. Bölüm: Bir Saniye Daha Baksaydın
- 1 Giriş92 kelime
- 2 1. Bölüm: O Sabah1.467 kelime
- 3 2. Bölüm: 7 Yıl Sonra772 kelime
- 4 3. Bölüm: Tesadüfler635 kelime
- 5 4. Bölüm: Bir Şeyler Değişiyor994 kelime
- 6 5. Bölüm: Küçük Ayrıntılar847 kelime
- 7 6. Bölüm: Aynı Bahçede1.058 kelime
- 8 7. Bölüm: Altı Kişilik Gürültü795 kelime
- 9 8. Bölüm: Bazı Şeyler Tesadüf Değildir1.169 kelime
- 10 9. Bölüm: Bir Saniye Daha Baksaydın1.318 kelime · Okuduğun bölüm
- 11 10. Bölüm: Kıskançlık Dediğin Şey1.395 kelime
- 12 11. Bölüm: Saklı Kalanlar1.664 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
BÖLÜM 9 — BİR SANİYE DAHA BAKSAYDIN
Bazı insanları tanımak için yıllar gerekir.
Bazılarını anlamak içinse tek bir bakış yeterli olur.
Mehmet Ayaz'ı hangi kategoriye koyacağımı henüz bilmiyordum.
Çünkü bir gün dünyanın en rahat insanı gibi davranıp benimle uğraşıyor, ertesi gün hiç beklemediğim bir anda öyle bir şey söylüyordu ki bütün gün aklımda kalıyordu.
Üstelik bunun farkında bile değilmiş gibi davranıyordu.
Belki de gerçekten farkında değildi.
Ama ben farkındaydım.
Ne yazık ki.
---
Eve döndüğümüzde Leo ayakkabılarını çıkarıp kendini koltuğa bıraktı.
“Çiçeğim, bugün çok yoruldum.”
Çantamı masanın üzerine koydum.
“Bütün gün okuldaydın. Ne bekliyordun?”
“Biraz anlayış.”
“Benden mi?”
“Evet. Dünyadaki en sevdiğim insandan.”
İstemeden gülümsedim.
“Duygulandırdın beni.”
“Biliyorum.”
Yanına oturdum. Evimiz sessizdi. Dışarıdan ara sıra araba sesleri geliyor, karşı apartmanın pencerelerinden akşam ışıkları görünüyordu.
Burası küçük, sade ve sıradan bir daireydi. Koridordaki ayakkabılığımızın üzerinde duran anahtarlar, salondaki kitaplar, mutfaktan gelen hafif yemek kokusu…
Bütün bunları seviyordum.
Çünkü burada kimsenin benden bir şey beklemesine gerek yoktu.
Burada Vourn ailesinin kızı değildim.
Burada yalnızca Asya'ydım.
Leo başını koltuğun arkasına yasladı.
“Bu arada Mehmet iyi çocuk.”
Ona döndüm.
“Ne alaka?”
“Ne ne alaka?”
“Bir anda Mehmet'i neden konuşuyoruz?”
Leo sırıttı.
“Konuşamaz mıyım?”
“Konuşabilirsin ama neden?”
“Arkadaşım olduğu için olabilir mi?”
“Senin arkadaşların hakkında konuşmamı istemediğin zamanlar oluyor.”
“Ben öyle bir şey yapmam.”
“Geçen gün Alex'in saçını beğenmediğimi söylediğimde on dakika boyunca bana konferans verdin.”
Leo kahkaha attı.
“Çünkü Alex'in saçı gayet güzel!”
“İşte tam olarak bundan bahsediyorum.”
Bir süre birbirimize bakıp güldük.
Sonra Leo'nun yüzündeki ifade biraz değişti.
“Şaka bir yana, Mehmet'le iyi anlaşıyorum. Atakan, Kadir, Yavuz, Mert ve Toprak da eğlenceli çocuklar. Sanki uzun zamandır tanıyormuşum gibi hissediyorum.”
Başımı salladım.
“Onlar gerçekten iyi arkadaşlar.”
“Sen de onlarla iyi anlaşıyorsun.”
“Evet.”
Leo gözlerini kıstı.
“Özellikle biriyle.”
Yüzümdeki gülümseme anında kayboldu.
“Leo.”
“Ne?”
“Başlama.”
“Ben daha bir şey söylemedim.”
“Söyleyeceğini biliyorum.”
Leo ellerini kaldırdı.
“Peki, peki. Bir şey demiyorum.”
Birkaç saniye sessiz kaldıktan sonra yeniden konuştu.
“Ama bir şey soracağım.”
“Hayır.”
“Daha sormadım!”
“Cevap yine hayır.”
Leo kahkahaya boğuldu.
Yedi yıldır ayrı kalmıştık ama bazı şeyler hiç değişmemişti.
Beni kızdırmak onun en sevdiği hobilerinden biriydi.
Ve beni güldürmek de.
---
Ertesi gün okula gittiğimde sınıfın kapısında beklenmedik bir manzarayla karşılaştım.
Atakan, Kadir ve Yavuz bir şey tartışıyordu. Mert elindeki defterle onları dinliyor, Toprak ise pencerenin önünde sessizce duruyordu.
Mehmet de aralarındaydı.
“Günaydın,” dedim.
Atakan hemen döndü.
“Asya! Bir dakika, sana bir şey soracağız.”
Şüpheyle baktım.
“Ne yaptınız?”
Kadir güldü.
“Niye hemen suçlu olduk?”
“Çünkü Atakan beni adımla çağırıp bir şey soracağını söylüyorsa kesin bir şey olmuştur.”
Yavuz başını salladı.
“Bence bizi tanımaya başladı.”
Mert defterini kaldırdı.
“Şu matematik ödevini yaptın mı?”
Bir an durdum.
“Hangisini?”
Mert'in yüzü düştü.
“İşte şimdi bittik.”
Toprak nihayet konuştu.
“Dün verilen ödev.”
“Onu yaptım.”
Mert derin bir nefes aldı.
“Hayatım kurtuldu.”
“Daha ödevi öğretmene göstermedin,” dedi Kadir.
“Detaylara takılma.”
Mehmet gülerek yanıma geldi.
“Bunlarla her gün uğraşmak zorundayım.”
“Benim de kız arkadaşlarım var, merak etme. Bizim taraf da çok farklı değil.”
“Eminim.”
Atakan hemen araya girdi.
“Bir dakika, konu dağıldı. Asıl sorumuzu soracağız.”
Kaşlarımı kaldırdım.
“Dinliyorum.”
Atakan ciddi görünmeye çalışarak ellerini birleştirdi.
“Leo gerçekten senden iki dakika otuz yedi saniye küçük mü?”
Bir an ona baktım.
Sonra Mehmet'e.
Mehmet başını öne eğmiş, gülmemek için dudaklarını sıkıyordu.
“Bunu mu soracaktınız?”
Kadir başını salladı.
“Evet. Dün tartıştık.”
“Ne tartıştınız?”
Yavuz cevap verdi.
“Atakan, Leo'nun senden daha büyük olduğunu iddia etti. Biz de yaş farkını hesaplamaya çalıştık.”
“Nasıl hesaplayamadınız?”
Mert omuz silkti.
“Matematikle aramız biraz bozuk.”
Toprak sakince ekledi:
“Biraz değil.”
Hepimiz gülmeye başladık.
“Evet,” dedim sonunda. “Leo benden iki dakika otuz yedi saniye küçük.”
Atakan iki elini havaya kaldırdı.
“HA! BEN DEMİŞTİM!”
Kadir hemen itiraz etti.
“Sen dün iki dakika olduğunu söyledin!”
“İki dakika otuz yedi saniye de iki dakikaya yakın!”
Mehmet kahkaha attı.
“Senin mantığını seveyim.”
Ben de gülmekten kendimi alamadım.
Daha ilk derse girmeden bütün sınıfın dikkatini üzerimize çekmeyi başarmıştık.
Ve bir şekilde, bu grubun içinde kendimi rahat hissediyordum.
Kimsenin bana farklı davranmasına gerek yoktu.
Kimsenin gerçek soyadımı bilmesine de.
---
İlk iki dersin ardından teneffüse çıktığımızda Miray yanıma geldi.
“Asya, sana bir şey anlatmam lazım.”
Sesindeki heyecanı fark edince ona döndüm.
“Ne oldu?”
“Hiçbir şey olmadı.”
“Miray.”
“Tamam! Ama gülmek yok.”
“Gülmem.”
Bana şüpheyle baktı.
“Söz ver.”
“Söz.”
Derin bir nefes aldı.
“Alex bugün bana günaydın dedi.”
Birkaç saniye yüzüne baktım.
Sonra kaşlarımı kaldırdım.
“Miray, çocuk her günaydın dediğinde olay mı oluyor?”
“Bana farklı söyledi.”
“Nasıl farklı?”
“Bilmiyorum!”
Gülmemek için dudaklarımı ısırdım.
Miray koluma vurdu.
“Gülmeyecektin!”
“Gülmüyorum!”
“Gülüyorsun!”
Sonunda ikimiz de kahkahaya boğulduk.
Bir süre sonra Miray ciddileşti.
“Bilmiyorum Asya. Onunla konuşurken garip hissediyorum. Normalde birisiyle konuşurken ne söyleyeceğimi bilirim. Ama Alex bana bakınca bazen aklımdaki her şey uçup gidiyor.”
Bu kez gülmedim.
Çünkü Miray'ı tanıyordum.
O, kolay kolay heyecanlanan biri değildi.
“Belki onu tanıdıkça geçer,” dedim.
“Ya geçmezse?”
“Belki de geçmesi gerekmiyordur.”
Miray bana baktı.
“Sen ne zamandan beri böyle şeyler söylüyorsun?”
Omuz silktim.
“Bilmiyorum. Belki ben de bir şeyler öğreniyorumdur.”
Bakışları bir anda değişti.
“Mehmet'ten mi?”
“Miray!”
Kahkahası koridorda yankılandı.
“Tamam, tamam! Bir şey demiyorum.”
“Bunu bugün ikinci kez duyuyorum.”
“Çünkü ikiniz de çok kolay sinirleniyorsunuz.”
“Biz ikimiz değiliz!”
Miray yalnızca gülümsedi.
Bazen en yakın arkadaşların, senin kendine itiraf etmek istemediğin şeyleri senden önce fark ederdi.
Ve bu, insanın başına gelebilecek en sinir bozucu şeylerden biriydi.
---
Öğleden sonraki derslerden birinde öğretmenimiz grup çalışmasıyla ilgili gelişmeleri sordu.
Mehmet'le hazırladığımız notları çıkardım. Alex de araştırdığı bilgileri getirmişti. Miray ise hepsini düzenli bir şekilde defterine yazmıştı.
Öğretmen çalışmalarımıza baktığında memnuniyetle başını salladı.
“Güzel ilerliyorsunuz. Böyle devam edin.”
Mehmet bana dönüp alçak sesle konuştu.
“Gördün mü? İyi bir ekibiz.”
“Daha sunumu yapmadık.”
“Şimdiden moralimi bozmaya çalışma.”
“Gerçekleri söylüyorum.”
“Seninle tartışmak imkânsız.”
“Teşekkür ederim.”
“Bu bir iltifat değildi.”
“Ben iltifat kabul ettim.”
Mehmet gülerek başını iki yana salladı.
Tam o sırada kalemim masadan düşüp yere yuvarlandı.
İkimiz de aynı anda eğildik.
Parmaklarımız kalemin üzerinde birbirine değdi.
Çok kısa bir andı.
Belki bir saniye bile sürmemişti.
Ama Mehmet başını kaldırdığında göz göze geldik.
İlk kez, ne söyleyeceğimi gerçekten bilemedim.
Mehmet de hemen konuşmadı.
Sonra kalemi bana uzattı.
“Buyur.”
“Sağ ol.”
Sesim normal çıkmıştı.
En azından umarım öyleydi.
O sırada Alex'in sesi duyuldu.
“Arkadaşlar, kalem için tören mi düzenliyoruz?”
Miray kahkaha attı.
Mehmet hemen doğruldu.
“Sen kendi işine bak.”
Alex masumca ellerini kaldırdı.
“Ben bir şey demedim.”
“Az önce dedin.”
“Düşüncelerimi ifade etme özgürlüğüm var.”
“Keşke bazen kendine saklasan.”
Alex güldü.
Ben de gülümseyerek defterime döndüm.
Ama kalemi tutan parmaklarımı neden hâlâ o küçücük ana takmıştım?
Bilmiyordum.
Belki de bazı anlar, bittikten sonra bile insanın içinde devam ediyordu.
---
Okul çıkışında hepimiz bahçede toplandık.
Leo, Mehmet ve diğerleri futbol maçı yapmayı planlıyordu. Biz kızlar da ertesi gün voleybol oynamak için kendi aramızda anlaşmıştık.
Atakan çantasını omzuna attı.
“Yarın maçı biz kazanıyoruz.”
Melisa hemen karşılık verdi.
“Yarın kızlarla oynayacağız, bugün değil.”
“Şimdiden söylüyorum.”
“Şimdiden söylüyorum, kaybederseniz ağlamak yok.”
Kadir güldü.
“Bence bu tartışmayı yarına bırakalım.”
Yavuz başını salladı.
“Katılıyorum. Atakan'ın bahanesini dinlemek istemiyorum.”
“Benim bahanem yok!”
Mert araya girdi.
“Daha maç başlamadı ama savunmaya geçti.”
Toprak sakin bir sesle konuştu.
“Bence hepimiz eve gitsek daha iyi olacak.”
Leo yanıma geldi.
“Hazır mısın, gülüm?”
Başımı salladım.
“Hazırım.”
Mehmet de arkadaşlarının yanından ayrılıp bize yaklaştı.
“Yarın görüşürüz, Asya.”
“Görüşürüz.”
Bir an durdu.
Sonra gülümsedi.
“Bu arada… kalemine dikkat et.”
Gözlerimi kıstım.
“Mehmet!”
Kahkahasını bastırmaya çalışarak arkadaşlarının yanına döndü.
Atakan hemen koluna girdi.
“Oğlum, ne dedin kıza?”
“Hiçbir şey.”
Kadir sırıttı.
“Tabii. Biz de hiçbir şey duymadık.”
Yavuz başını salladı.
“Bence Mehmet'in bize anlatacağı şeyler var.”
“Yok,” dedi Mehmet.
Mert güldü.
“Daha sormadık bile!”
Onların sesleri bahçede yankılanırken Leo'yla kapıya doğru yürüdük.
Ben gülüyordum.
Her şey normal görünüyordu.
Ama içimde, adını henüz koyamadığım küçücük bir heyecan vardı.
Mehmet'in bana baktığı o birkaç saniye…
Söylediği o saçma cümle…
Ve vedalaşırken yüzündeki gülümseme…
Bunların hepsi çok küçük şeylerdi.
Önemsiz bile sayılabilirlerdi.
Yine de o akşam yatağıma uzandığımda aklıma ilk gelen şeylerden biri Mehmet oldu.
Tavana bakıp kendi kendime söylendim.
Asya, kendine gel. Alt tarafı bir çocuk.
Sonra durdum.
Bir çocuktu, evet.
Ama nedense, diğerlerinden biraz farklıydı.
Ve en kötüsü…
Bunun yalnızca benim başıma gelmediğinden şüphelenmeye başlamıştım.
Bölüm etkileşimi
