Hayatımın Senaryosunu Kim Yazıyor? kitap kapağı

11. bölüm / 12

10. Bölüm: Kıskançlık Dediğin Şey

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 12Şu an: 10. Bölüm: Kıskançlık Dediğin Şey

BÖLÜM 10 — KISKANÇLIK DEDİĞİN ŞEY

Ertesi sabah uyandığımda aklımda tek bir düşünce vardı.

Mehmet Ayaz.

Hayır, yanlış anlaşılmasın. Onu düşünerek uyanmamıştım. Sadece gözlerimi açar açmaz aklıma gelmişti. Arada fark vardı ve ben bu farkı sonuna kadar savunmaya hazırdım.

En azından kendime karşı.

Yastığımı yüzüme bastırdım.

“Sus, Asya. Daha sabahın körü.”

Yastık cevap vermedi.

Zaten verseydi muhtemelen akıl sağlığımı sorgulamam gerekirdi.

Yataktan kalkıp üzerimi değiştirdim, saçlarımı taradım ve odadan çıktım. Leo mutfakta oturmuş kahvaltı ediyordu. Önündeki tabağa bakılırsa gece boyunca aç kalmış gibiydi.

“Günaydın,” dedim.

Başını kaldırdı.

“Günaydın, çiçeğim.”

Sandalyeye oturdum.

“Bütün bu yiyecekleri tek başına mı yiyeceksin?”

Leo tabağındaki ekmeği gösterdi.

“Bunlar benim. Seninkiler orada.”

“Ben daha bir şey demedim.”

“Yüzünden anladım.”

“Benim yüzümden hiçbir şey anlaşılmaz.”

Leo birkaç saniye yüzüme baktı.

Sonra sırıttı.

“Mehmet'i düşünüyordun, değil mi?”

Elimdeki bardağı masaya bıraktım.

“Seninle konuşmuyorum.”

“Günaydın sana da.”

“Leo!”

Kahkahasını tutamadı.

“Tamam, tamam. Bir şey demiyorum.”

Bu cümleye güvenmeyi ne zaman bırakacağımı bilmiyordum. Çünkü Leo bir şey demediğinde bile yüz ifadesiyle insanın bütün sırlarını ortaya çıkarabilecek bir yeteneğe sahipti.

Kahvaltımızı bitirip evden çıktık.

Saat henüz öğleye yaklaşıyordu. Okulumuzun öğleden sonra başlamasına alışmıştım ama yine de bazı sabahlar saatler hiç geçmiyormuş gibi hissediyordum.

Leo'yla yan yana yürürken aklıma dün yaşananlar geldi.

Mehmet'in kalemimi uzatırken bana bakışı…

Sonra vedalaşırken söylediği o saçma cümle…

Asya, kalemine dikkat et.

İnsan bir kalem yüzünden neden bu kadar düşünürdü ki?

Bilmiyordum.

Bilmek de istemiyordum.

---

Okula vardığımızda bahçede her zamankinden daha kalabalık bir grup vardı.

Atakan bir şey anlatıyor, Kadir sürekli sözünü kesiyor, Yavuz gülmekten konuşamıyor, Mert ikisinin arasına girip tartışmayı çözmeye çalışıyor, Toprak ise hepsini izleyerek sabrını korumaya çalışıyordu.

Mehmet duvara yaslanmış, onları dinliyordu.

Bizi görünce doğruldu.

“Sonunda geldiniz.”

Leo kaşlarını kaldırdı.

“Bizi mi bekliyordun?”

“Hayır. Bunların sesinden kurtulmayı bekliyordum.”

Atakan hemen döndü.

“Ne dedin sen?”

“Duydun.”

Kadir kahkaha attı.

“Mehmet bugün kendine güveniyor.”

Yavuz, Mehmet'in omzuna vurdu.

“Bence dün gece iyi uyumuş.”

Mert gözlerini kıstı.

“Yoksa birileriyle mi konuştu?”

Mehmet'in yüzündeki ifade değişmedi ama bakışları bir anlığına bana kaydı.

Çok kısa bir andı.

Yine de fark ettim.

“Saçmalamayın,” dedi.

Toprak sakin bir şekilde başını salladı.

“Biz daha bir şey söylemedik.”

“Yüzünüzden belli.”

Leo araya girdi.

“Ben bu gruba bayıldım.”

Atakan ona döndü.

“Sen artık bizdensin, kardeşim.”

Leo elini Atakan'ın omzuna attı.

“Bunu duymak güzel.”

“Yalnız bir şartımız var.”

“Ne?”

“Bir gün bizimle futbol oynarken Mehmet'in tarafını tutmayacaksın.”

Leo kahkaha attı.

“Ben kimin iyi oynadığına bakarım.”

Mehmet başını salladı.

“Güzel. En azından aramızda adaletli biri var.”

Kadir hemen itiraz etti.

“Senin adalet anlayışın, sana pas atan herkesin iyi oyuncu olması.”

“Çünkü bana pas atıyorlar.”

“İşte sorun da bu!”

Hepimiz gülmeye başladık.

Tam o sırada sınıfa girmemiz gerektiğini belirten zil çaldı.

Ve günün geri kalanında neler olacağından henüz hiçbirimizin haberi yoktu.

---

İlk dersler her zamanki gibi geçti.

Öğretmen anlatıyor, biz not alıyor, arada Atakan'ın fısıltıyla yaptığı yorumlar yüzünden Kadir gülmemek için kendini zorluyordu.

Mehmet birkaç sıra önümde oturuyordu.

Bazen öğretmenin sorduğu sorulara cevap veriyor, bazen arkadaşlarıyla kısa kısa konuşuyordu.

Ben ise kendime sürekli başka şeylerle ilgilenmem gerektiğini hatırlatıyordum.

Dersin ortasında öğretmen sınıfa yeni bir öğrencinin birkaç günlüğüne misafir olarak katılacağını söyledi. Kız, sınıfa girdiğinde çekingen bir şekilde etrafına baktı.

“Merhaba, ben İdil.”

Öğretmen ona boş bir yer gösterdi. İdil, Mehmet'in yakınındaki sıraya oturdu.

Ders boyunca birkaç kez Mehmet'e bir şey sordu. Mehmet de bildiği konuları açıklayarak yardımcı oldu.

Normal bir şeydi.

Bir sınıf arkadaşının diğerine yardım etmesinden daha doğal ne olabilirdi?

Hiçbir şey.

Ben de bunu gayet iyi biliyordum.

Sorun, teneffüste İdil'in Mehmet'in yanına tekrar gitmesiyle başladı.

“Mehmet, az önce anlattığın soruyu bir daha gösterebilir misin? Defterime tam geçiremedim.”

Mehmet defterini açtı.

“Tabii, bak. Önce buradan başlıyorsun.”

İdil onun yanına biraz daha yaklaştı ve gülümseyerek teşekkür etti.

Ben, Miray'la konuşmaya devam etmeye çalıştım.

Çalışmaya.

Çünkü Miray'ın anlattığı hiçbir şeyi doğru düzgün dinlemiyordum.

“Asya?”

“Efendim?”

“Beni dinliyor musun?”

“Evet.”

“Ne söyledim?”

Bir an durdum.

Miray kollarını bağladı.

“Biliyordum.”

“Özür dilerim. Ne anlatıyordun?”

Miray gözlerini benim baktığım yöne çevirdi.

Mehmet ve İdil'i gördü.

Sonra yavaşça bana döndü.

“Anladım.”

“Ne anladın?”

“Hiçbir şey.”

“Miray.”

“Tamam, tamam. Sadece matematik sorusunu konuşuyorlar.”

“Ben de onu diyorum zaten!”

Miray dudaklarını birbirine bastırdı.

“Ben daha bir şey demedim ki.”

Yüzümü ellerimin arasına almak istedim.

Neden herkes bugün beni sinir etmeye karar vermişti?

---

Teneffüsün sonuna doğru İdil, Mehmet'in yanından ayrılıp kendi sırasına döndü.

Mehmet arkadaşlarının yanına geldiğinde Atakan hemen konuşmaya başladı.

“Yeni arkadaş matematikte iyi değilmiş galiba.”

Mehmet omuz silkti.

“Anlamadığı yerleri sordı, ben de anlattım.”

Kadir gülümsedi.

“Sen de herkese özel ders vermeye başladın.”

“İki soru çözdük oğlum.”

Yavuz araya girdi.

“Bize de ver o zaman.”

“Senin sorularını çözmek için özel bir sabır gerekiyor.”

Mert güldü.

“Yavuz'un matematikle ilişkisi ayrı bir hikâye.”

Toprak başını salladı.

“Bence o hikâyenin sonu gelmeyecek.”

Grup yeniden kahkahaya boğuldu.

Ben de gülümsedim ama içimdeki tuhaf his bir türlü kaybolmuyordu.

Mehmet başını kaldırıp bana baktığında göz göze geldik.

Bu kez bakışlarımı kaçırmadım.

O da kaçırmadı.

Sonra kaşlarını hafifçe kaldırdı; sanki Bir sorun mu var? diye soruyordu.

Ben hemen önüme döndüm.

Çünkü bir sorun olup olmadığını kendim bile bilmiyordum.

---

Öğle arasından sonraki derslerden birinde öğretmenimiz sınıfa kısa bir etkinlik yaptırdı. Herkesin yerinden kalkıp sınıftaki farklı arkadaşlarıyla konuşmasını, ortak ilgi alanlarını öğrenmesini istedi.

İlk başta eğlenceli görünüyordu.

Ta ki Atakan, Kadir, Yavuz, Mert ve Toprak'ın bunu bir yarışmaya çevirmesine kadar.

“En çok ortak nokta bulan kazanır!” diye ilan etti Atakan.

Kadir hemen sordu:

“Ödül ne?”

Atakan düşündü.

“Bilmiyorum.”

Mert başını ellerinin arasına aldı.

“Yarışmayı başlatıp ödülü düşünmemiş.”

“Sen bir fikir ver o zaman.”

“Kaybedenler kazananlara kantinden bir şey alsın.”

Yavuz hemen elini kaldırdı.

“Ben kabul ediyorum.”

Toprak iç çekti.

“Daha başlamadan kaybedeceğinizden emin olmanız çok etkileyici.”

Leo gülerek onlara katıldı.

Ben de Miray'la birlikte sınıfta dolaşmaya başladım.

İdil yanıma geldiğinde gülümsedi.

“Asya, seninle biraz konuşabilir miyim?”

“Elbette.”

Birkaç dakika derslerden ve sevdiğimiz kitaplardan konuştuk. İdil aslında oldukça tatlı bir kızdı. Yeni bir sınıfa alışmaya çalıştığı belliydi ve kimseyi tanımadığı için biraz tedirgin görünüyordu.

Ona sınıftaki arkadaşlarımızı anlattım.

Atakan'ın şakalarını, Kadir'in bitmek bilmeyen yorumlarını, Yavuz'un rekabetçi tavrını, Mert'in her şeyi yarışmaya çevirmesini ve Toprak'ın bütün bu karmaşanın ortasında sakin kalmasını…

İdil gülerek dinledi.

“Mehmet de çok yardımcı oldu. İlk günüm olduğu için çekiniyordum.”

Başımı salladım.

“Mehmet öyledir. Birinin yardıma ihtiyacı varsa yardımcı olur.”

Bunu söylerken sesimin neden normalden daha ciddi çıktığını anlayamadım.

İdil fark etmedi.

“Evet, gerçekten iyi biri.”

Ona gülümsedim.

“Evet.”

Ve o anda içimdeki tuhaf hissin adını ilk kez düşünmeye başladım.

Kıskançlık mıydı bu?

Hayır.

Olmazdı.

Mehmet benim sevgilim değildi. Bana herhangi bir söz vermemişti. Ben de ona hiçbir şey söylememiştim.

Bir insanın hoşlandığı çocuk başka bir kızla konuştu diye rahatsız olması…

Belki de kıskançlıktı.

Ama bunu kabul etmek istemiyordum.

Çünkü kabul edersem bir sonraki soruyla da yüzleşmem gerekecekti.

Ben gerçekten Mehmet'ten hoşlanıyor muydum?

---

Okulun sonuna doğru, sınıf yavaş yavaş boşalmaya hazırlanırken çantamı topladım.

Miray, Melike, Melisa, Emine ve Elif Sena kapının yanında beni bekliyordu. Leo ise Mehmet ve arkadaşlarıyla birlikte bahçeye çıkmıştı.

Tam kapıya yönelirken Mehmet yanıma geldi.

“Asya, bir dakika.”

Durdum.

“Ne oldu?”

Bugün ilk kez benimle konuşurken şaka yapmıyordu.

“Bugün biraz sessizdin.”

Şaşırdım.

“Ben mi?”

“Evet.”

“Her zamanki gibiydim.”

Mehmet başını hafifçe yana eğdi.

“Bence değildin.”

Bir an ne söyleyeceğimi bilemedim.

Sonra omuz silktim.

“Biraz yorgundum.”

Mehmet birkaç saniye yüzüme baktı.

“Peki. Ama bir şey olursa söyleyebilirsin.”

O kadar basit söylemişti ki içimdeki bütün savunmalar bir anlığına anlamsızlaştı.

Çünkü o, neden sessiz olduğumu gerçekten merak ediyordu.

En azından öyle görünüyordu.

“Tamam,” dedim yavaşça.

Mehmet gülümsedi.

“Görüşürüz, Asya.”

“Görüşürüz.”

Yanımdan ayrılıp arkadaşlarının yanına gitti.

Atakan daha o ulaşır ulaşmaz bir şey sordu. Kadir konuşmaya katıldı. Yavuz ve Mert gülmeye başladı. Toprak başını iki yana salladı. Leo ise Mehmet'in omzuna vurup bir şeyler söyledi.

Hepsi yine eski neşelerine dönmüştü.

Ben de kızların yanına gittim.

Miray koluma girdi.

“Ne konuşuyordunuz?”

“Bir şey yok.”

Miray bana uzun uzun baktı.

“Peki.”

Bu kez üstelemedi.

Belki de bazen insanın kendi duygularını anlaması için biraz zamana ihtiyacı vardı.

Eve giderken Leo bütün yol boyunca Atakan'ın yaptığı bir şakayı anlatıp durdu. Ben de güldüm, ona karşılık verdim ve her zamanki gibi davrandım.

Ama aklımın bir köşesinde gün boyunca yaşananlar dönüp duruyordu.

Mehmet'in İdil'e yardım etmesi…

Benim bundan rahatsız olmam…

Ve Mehmet'in günün sonunda sessizliğimi fark etmesi.

O gece yatağıma uzandığımda gerçeği kendime itiraf etmek zorunda kaldım.

Mehmet Ayaz'dan hoşlanıyordum.

Hem de sandığımdan biraz daha fazla.

Fakat asıl sorun bu değildi.

Asıl sorun, onun benden hoşlanıp hoşlanmadığını hâlâ bilmiyor olmamdı.

Ve ben, hayatım boyunca cevabını merak ettiğim en zor sorulardan birinin karşısında duruyordum.

Ya ben onu herkesten farklı görüyorsam ama o beni yalnızca bir arkadaşı olarak görüyorsa?

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

19okunma 4beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…