Bölümler 12Şu an: 8. Bölüm: Bazı Şeyler Tesadüf Değildir
- 1 Giriş92 kelime
- 2 1. Bölüm: O Sabah1.467 kelime
- 3 2. Bölüm: 7 Yıl Sonra772 kelime
- 4 3. Bölüm: Tesadüfler635 kelime
- 5 4. Bölüm: Bir Şeyler Değişiyor994 kelime
- 6 5. Bölüm: Küçük Ayrıntılar847 kelime
- 7 6. Bölüm: Aynı Bahçede1.058 kelime
- 8 7. Bölüm: Altı Kişilik Gürültü795 kelime
- 9 8. Bölüm: Bazı Şeyler Tesadüf Değildir1.169 kelime · Okuduğun bölüm
- 10 9. Bölüm: Bir Saniye Daha Baksaydın1.318 kelime
- 11 10. Bölüm: Kıskançlık Dediğin Şey1.395 kelime
- 12 11. Bölüm: Saklı Kalanlar1.664 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
BÖLÜM 8 — BAZI ŞEYLER TESADÜF DEĞİLDİR
Bazı günler vardır, sıradan başlayıp insanın aklında hiç beklemediği bir şekilde yer eder.
O günün de öyle olacağını sabah uyandığımda bilmiyordum.
Aslında son zamanlarda hayatımın sıradan kalması için elimden gelen her şeyi yapıyordum. Her sabah aynı apartman dairesinde uyanıyor, okul formamı giyiyor, Leo'yla kahvaltı ediyor ve saat on üçte başlayan derslerimize yetişiyordum.
Dışarıdan bakıldığında hayatımda olağanüstü hiçbir şey yoktu.
Kimse benim gerçekte kim olduğumu bilmiyordu. Kimse Vourn ailesinin bir parçası olduğumu, ailemin dünyanın en zengin ve güçlü ailelerinden biri sayıldığını tahmin etmiyordu.
Ve açıkçası böyle kalmasını istiyordum.
En azından şimdilik.
Çünkü bir insanın yanında otururken onun sana paran, soyadın ya da ailene duyduğu hayranlık yüzünden mi davrandığını düşünmek istemiyordum.
Ben sadece Asya olmak istiyordum.
Arkadaşlarıyla gülen, derslerinden yakınan, bazen saçma şeylere saatlerce gülebilen sıradan bir kız.
Bir de tabii…
Mehmet Ayaz gibi insanın huzurunu gereksiz yere kaçıran biriyle aynı sınıfta okuyan bir kız.
Evet, onu da unutmayalım.
---
Okula vardığımızda Leo kapının önünde durup bana baktı.
“Çiçeğim, bugün çıkışta ne yapıyoruz?”
“Eve gidiyoruz.”
“Vay canına. Ne kadar heyecanlı bir plan.”
“İstersen evin yolunu tek başına bulabilirsin.”
Leo elini kalbine götürdü.
“Beni daha yeni buldun, hemen terk ediyorsun.”
Gülerek koluna vurdum.
“Abartma.”
“Ben mi? Asla.”
Tam cevap verecektim ki arkamızdan tanıdık bir ses duyuldu.
“Günaydın, aile terapisi ne zaman bitiyor?”
Döndüğümde Mehmet'i gördüm. Yanında Atakan, Kadir, Yavuz, Mert ve Toprak vardı.
Atakan'ın yüzünde her zamanki muzip ifade bulunuyordu.
Kadir ise bizi izleyip başını iki yana salladı.
“Sabah sabah bu kadar romantizm fazla değil mi?”
Leo hiç düşünmeden cevap verdi.
“Senin hayatında romantizm olmadığı için bize sarıyorsun.”
Mert kahkahayı bastı.
“Daha ilk haftadan Kadir'i bitirdi!”
“Ben gayet iyiyim,” diye itiraz etti Kadir. “Siz kendi hayatınıza bakın.”
Yavuz, Mehmet'in omzuna kolunu attı.
“Mehmet'in hayatına mı bakalım mesela?”
Mehmet kaşlarını çattı.
“Ne alaka oğlum?”
“Hiçbir şey demedik.”
“Daha demeden yüzünüzden belli oluyor.”
Toprak sakin sakin araya girdi.
“Bence derse girelim. Bunlar birazdan birbirini sorguya çekecek.”
Atakan başını salladı.
“Ben sorguya hazırım.”
“Sen önce kendi matematik notlarını sorgula,” dedi Mehmet.
Bu kez gülme sırası bendeydi.
Mehmet bana baktı.
“Sen de mi gülüyorsun?”
Omuz silktim.
“Komikti.”
“Peki. Not ettim.”
“Neyi not ettin?”
“Beni desteklemediğini.”
“Ben senin avukatın mıyım?”
“Olabilirsin.”
Bir saniyeliğine bakışlarımız karşılaştı.
Mehmet'in dudaklarının kenarı kıvrıldı.
Ben ise bakışlarımı ondan kaçırıp sınıfa doğru yürüdüm.
Arkamdan Atakan'ın sesi geldi.
“MEHMET, BİZİ BEKLE!”
Ardından Kadir'in kahkahası duyuldu.
“Bırak oğlum, avukatını yakalıyor!”
“Kes sesini, Kadir!”
Sınıfa girerken kendi kendime gülüyordum.
Bu grubun içinde bir gün bile sessiz geçmeyeceği artık kesindi.
---
İlk ders başladığında öğretmenimiz sınıfa yeni bir duyuru yaptı.
“Arkadaşlar, önümüzdeki hafta grup çalışması yapacağız. Her grupta dört öğrenci olacak. Konularınızı birazdan dağıtacağım.”
Sınıfta hafif bir uğultu başladı.
Grup çalışması demek, kimin kiminle çalışacağı konusunda küçük çaplı bir savaş demekti.
Melisa hemen bana doğru eğildi.
“Asya, biz birlikte olalım.”
“Daha grupları açıklamadı.”
“Önceden anlaşmamız lazım.”
Emine de başını salladı.
“Bence de. Sonra bizi birbirimizden ayırmasın.”
Elif Sena gülümseyerek ekledi:
“Öğretmen bizi duyarsa kesin ayırır.”
Miray sıranın diğer tarafından bize katıldı.
“Ben de sizinleyim.”
“Tamam, tamam,” dedim. “Ama beş kişiyiz. Dört kişilik grup dedi.”
Bir anda hepimiz sustuk.
Melike parmağını kaldırdı.
“İşte şimdi sorun çıktı.”
Ön tarafta öğretmen grupları belirlemeye devam ediyordu. Ben de kiminle çalışacağımızı merak ederek tahtaya baktım.
Sonunda sıra bize geldi.
“Asya, Mehmet, Miray ve Alex.”
Başımı yavaşça öğretmene çevirdim.
Bir saniye.
Ne?
Miray'ın gözleri büyüdü. Alex başını kaldırıp bize baktı. Mehmet ise arkasına yaslanarak bana döndü.
“Görünüşe göre yine birlikte çalışıyoruz.”
“Belli ki öğretmen bizi çok seviyor,” dedim.
“Bence de.”
“Bu kadar kendinden emin olma. Belki de öğretmen bizi cezalandırıyordur.”
Mehmet güldü.
“Seninle çalışmak ceza mı?”
Soruyu öyle rahat sormuştu ki ne cevap vereceğimi bir an bilemedim.
Neyse ki Miray yetişti.
“Tamam, çalışmaya başlayınca görürüz. Belki ikiniz de birbirinizi sınıftan attırırsınız.”
Alex gülümseyerek ona döndü.
“Sen de mi bu kadar kötümser oldun?”
Miray saçını omzunun arkasına attı.
“Ben gerçekçiyim.”
“Anladım.”
“Anlamadın.”
“Peki, bir gün anlarsam sana haber veririm.”
Miray cevap vermek için ağzını açtı ama sonra vazgeçti.
Ben her şeyi gördüm.
Alex'in gülümsemesini de…
Miray'ın yüzündeki o küçücük değişikliği de…
Ve tabii ki ikisinin de bunu belli etmemek için gösterdiği çabayı da.
İçimden gülümsemekle yetindim.
Bu grup çalışması düşündüğümden daha eğlenceli olabilirdi.
---
Öğle sonrası derslerin geri kalanında konuyu kafamda evirip çevirdim. Öğretmenimiz, çalışmamız için bir hafta süre vermişti. Konu da yaşadığımız çevrede insanların birlikte hareket ederek çözebileceği bir sorunu belirlemek ve çözüm önerileri hazırlamaktı.
Ders bitiminde dört kişilik grubumuz sıraları birleştirdi.
Alex defterini açtı.
“Önce konuyu seçelim.”
Miray hemen cevap verdi.
“Okul çevresindeki çevre kirliliği olabilir.”
Mehmet başını salladı.
“Olabilir ama çok genel. Daha belirli bir şey seçsek daha iyi.”
Ben düşündüm.
“Mahalledeki geri dönüşüm kutularının kullanımı olabilir. İnsanların neden kullanmadığını araştırabilir, sonra çözüm önerebiliriz.”
Mehmet bana baktı.
“Bu iyi fikir.”
“Gerçekten mi?”
“Evet. Neden şaşırdın?”
“Çünkü bazen iyi fikirlerim olduğunu fark etmiyorsun.”
“Ben fark ediyorum.”
Cevabı beklediğimden hızlı gelmişti.
Mehmet kalemini parmaklarının arasında çevirdi.
“Yani… fark etmemek mümkün değil.”
Bakışlarımı defterime indirdim.
Kalbimin neden böyle saçma bir tepki verdiğini sorgulamamaya karar verdim.
Miray ise bizi izliyordu.
Bunu göz ucuyla fark ettim ama hiçbir şey söylemedim.
Alex, Miray'ın defterine eğildi.
“Sen de araştırma kısmını üstlenebilirsin. Yazın güzel, düzenli not tutuyorsun.”
Miray bir an duraksadı.
“Benim yazımı nereden biliyorsun?”
Alex başını kaldırdı.
“Geçen gün notlarını düşürmüştün ya. Sana yardım ederken gördüm.”
“Ha… evet.”
Miray'ın yüzünde beliren gülümseme, bir saniye sonra kaybolmaya çalıştı.
Ama çok geçti.
Görmüştüm.
Mehmet de görmüş olmalıydı. Çünkü göz göze geldiğimizde ikimiz de hafifçe gülümsedik.
“Ne?” diye sordu Miray şüpheyle.
“Hiçbir şey,” dedim.
Alex de aynı anda konuştu:
“Bir şey demedik.”
Miray ikimize birden baktı.
“Hiç inandırıcı değilsiniz.”
Haklıydı.
Kesinlikle değildik.
---
Derslerin sonuna doğru grup çalışmamız için görevleri paylaştırmıştık. Mehmet ve ben sunumun ana metnini hazırlayacaktık. Alex çevredeki geri dönüşüm kutularını araştıracak, Miray da bulguları düzenleyecekti.
Çıkış zili çaldığında herkes çantasını toplarken Mehmet sıramın yanına geldi.
“Yarın metne başlayalım mı?”
“Olur. Ama okulda telefon kullanamayız, biliyorsun.”
“Biliyorum. Zaten teneffüste öğretmenden izin alıp kütüphanede çalışabiliriz ya da defterlerimize not alırız.”
Başımı salladım.
“Tamam.”
“Güzel.”
Bir an durdu, sonra ekledi:
“Bu arada bugün iyi fikirdi.”
Kaşlarımı kaldırdım.
“Bunu ikinci kez söylüyorsun.”
“İstersen üçüncü kez de söylerim.”
“Gerek yok.”
“Emin misin?”
“Mehmet!”
Güldü.
“Tamam, tamam. Görüşürüz, Asya.”
Adımı söylerken sesinin neden kulağıma diğerlerinden farklı geldiğini bilmiyordum.
Belki de hiçbir anlamı yoktu.
Belki de ben gereğinden fazla düşünüyordum.
Onun arkasından bakarken Miray yanıma geldi.
“Bence Mehmet senden hoşlanıyor.”
Dünyanın en normal cümlesini söylemiş gibi konuşmuştu.
Ben hemen ona döndüm.
“Ne?”
“Duydun.”
“Miray, saçmalama.”
“Peki.”
“Gerçekten saçmalıyorsun.”
“Tamam, Asya.”
Bana öyle bir gülümsedi ki söylediklerine kendisinin bile inanmadığı belliydi.
Sonra koluma girdi ve birlikte kapıya yöneldik.
Bahçede bizi bekleyen Leo, Mehmet ve diğerleriyle konuşuyordu. Atakan bir şey anlatıyor, Kadir araya giriyor, Yavuz gülüyor, Mert itiraz ediyor, Toprak ise bütün bu karmaşanın ortasında sakinliğini korumaya çalışıyordu.
Alex de grubun yanındaydı.
Miray onu görünce konuşmayı kesti.
Ben bunu fark ettim.
Ve bir kez daha içimden güldüm.
Belki de herkesin hayatında, daha adını koyamadığı bir şeyler vardı.
Benimki henüz yalnızca birkaç bakıştan, küçük konuşmalardan ve gereksiz yere hızlanan bir kalpten ibaretti.
Ama o akşam eve Leo'yla yürürken aklıma tek bir soru takıldı:
Ya bazı tesadüfler, hayatımızın en önemli hikâyelerinin başlangıcıysa?
Bölüm etkileşimi
