Hayatımın Senaryosunu Kim Yazıyor? kitap kapağı

12. bölüm / 12

11. Bölüm: Saklı Kalanlar

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 12Şu an: 11. Bölüm: Saklı Kalanlar

BÖLÜM 11 — SAKLI KALANLAR

Bazı sırları saklamak kolaydır.

Özellikle de kimsenin varlığından haberdar olmadığı sırları.

Mesela gerçek soyadımı, ailemin kim olduğunu, dünyanın en güçlü ailelerinden birine mensup olduğumu…

Bunları saklamakta oldukça başarılıydım.

Yıllardır hayatımın iki ayrı tarafı vardı. Birinde Vourn ailesinin kızıydım; kararların, sorumlulukların ve insanların benden beklentilerinin ortasında büyümüştüm. Diğerindeyse okul formasını giyip arkadaşlarıyla şakalaşan, sınavlardan önce stres olan, akşam eve dönünce kardeşiyle tartışan sıradan bir öğrenciydim.

İkinci hayatımı seviyordum.

Çünkü orada kimse benden kusursuz olmamı beklemiyordu.

Ama son zamanlarda saklamaya çalıştığım başka bir şey daha vardı.

Mehmet Ayaz.

Daha doğrusu, ona karşı hissettiklerim.

İnsan kendi duygularını bile kendisinden saklamaya çalışabilir miydi?

Ben çalışıyordum.

Başarı oranım ise giderek düşüyordu.

“ASYA!”

Yorganın altından başımı çıkardım.

Kapımda duran Leo, kollarını göğsünde birleştirmişti.

“Beş dakikadır sana sesleniyorum.”

“Duydum.”

“Peki neden cevap vermiyorsun?”

“İç sesimle tartışıyordum.”

Leo'nun kaşları havalandı.

“Ve kim kazandı?”

“İç sesim.”

“Şaşırmadım.”

Yastığımı ona fırlattım. Leo kolayca yakalayıp yatağımın üzerine bıraktı.

“Haydi, hazırlan. Kahvaltı hazır.”

Kapıya yöneldi, sonra sanki aklına yeni bir şey gelmiş gibi durdu.

“Bu arada…”

Gözlerimi kıstım.

“Ne?”

“Bugün Mehmet'le görüşeceksiniz, değil mi?”

Yastığımı yeniden elime aldım.

“Leo, o yastığı kafana geçiririm.”

Kahkahası koridorda yankılandı.

“Tamam, tamam! Hiçbir şey sormadım, çiçeğim!”

Kapıyı kapatıp gitti.

Ben ise birkaç saniye yatağımda öylece oturdum.

Sonra yüzümü ellerimin arasına aldım.

Harika.

Güne daha başlamadan kardeşim tarafından sorguya çekilmiştim.

Üstelik haklı bir sebebi de vardı.

Dün Mehmet'le proje üzerinde çalışmak için anlaşmıştık. Bugün yine birlikte vakit geçirecektik.

Bunun beni neden bu kadar heyecanlandırdığını anlamak için artık fazla çaba harcamıyordum.

Mehmet'ten hoşlanıyordum.

Sorun, onun da benden hoşlanıp hoşlanmadığını bilmememdi.

Ve bu belirsizlik, bazen bütün sırlarımdan daha zor geliyordu.

---

Okula vardığımızda bahçenin girişinde tanıdık bir kalabalık gördük.

Atakan, Kadir, Yavuz, Mert ve Toprak her zamanki gibi Mehmet'in etrafında toplanmıştı. Leo da artık grubun ayrılmaz bir parçası olmuştu.

Atakan bir şey anlatıyor, Kadir sürekli sözünü kesiyor, Yavuz gülmekten konuşamıyordu.

“Bakın, ben size gerçeği anlatıyorum!” diye itiraz etti Atakan.

Mert başını salladı.

“Gerçeği mi? Senin anlattığın olayda üç farklı son var.”

“Çünkü olay gelişti!”

Toprak sakin bir şekilde cevap verdi.

“Sen anlattıkça olayın kendisi değişiyor.”

Leo kahkaha attı.

“Ben bu çocuğu sevdim.”

Atakan gururla göğsünü kabarttı.

“Teşekkür ederim, kardeşim.”

“Öyle demek istemedim.”

Bu kez Mehmet de gülmeye başladı.

Tam o sırada bizi fark etti.

“Asya! Leo! Günaydın.”

Leo elini kaldırdı.

“Günaydın.”

Ben de gülümsedim.

“Günaydın, millet.”

Kadir bana döndü.

“Asya, sana bir sorum var.”

Şüpheyle baktım.

“Yine ne oldu?”

“Hiçbir şey olmadı. Neden herkes bize suçluymuşuz gibi davranıyor?”

Yavuz hemen cevap verdi.

“Çünkü genellikle suçluyuz.”

Mert başını salladı.

“Bu konuda sana katılıyorum.”

Kadir iç çekti.

“Benim çevremde neden normal insanlar yok?”

Toprak hiç düşünmeden konuştu.

“Sen de bu çevrenin içindesin.”

Bir anlık sessizliğin ardından hepimiz gülmeye başladık.

Mehmet yanıma geldi.

“Bugün proje için hazır mısın?”

“Hazırım. Notlarımı da getirdim.”

“Güzel. Ben de birkaç fikir düşündüm.”

Atakan'ın başı anında bize döndü.

“Proje mi?”

“Evet,” dedim.

“Birlikte mi çalışacaksınız?”

Mehmet ona baktı.

“Atakan, öğretmen bizi aynı gruba koydu. Başka ne yapacağız?”

Atakan sırıttı.

“Ben yalnızca sordum.”

Kadir kollarını bağladı.

“Tabii. Sen her şeyi yalnızca soruyorsun.”

Yavuz da gülerek başını salladı.

“Bir gün bu sorular yüzünden başımız belaya girecek.”

“Bence şimdiden girdi,” dedi Toprak.

Mehmet elini yüzüne kapattı.

“Daha sabahın başında başladınız.”

Leo omzuna vurdu.

“Alışırsın, kardeşim.”

Onlara bakarken gülümsedim.

Bu grubun içinde olmak gerçekten eğlenceliydi. Kimse bir şeyleri fazla ciddiye almıyor, en sıradan olaydan bile eğlenecek bir şey çıkarıyordu.

Ve Mehmet'in bu grubun içinde nasıl davrandığını görmek hoşuma gidiyordu.

Arkadaşlarıyla şakalaşan, gülen, gerektiğinde hepsine karşılık veren biriydi.

Onun yalnızca benimle konuşurken nasıl biri olduğunu düşünmeyi bıraktım.

Çünkü bunu düşündüğüm her seferinde kalbim bana karşı iş birliği yapmayı reddediyordu.

---

İlk derslerimizden sonra grup çalışması için bir araya geldik.

Sınıfın diğer tarafında Miray, Alex'le konuşuyordu. Önlerindeki deftere bakıp fikir alışverişinde bulunuyorlardı.

Miray bir şey anlatırken ellerini hareket ettiriyor, Alex de onu dikkatle dinliyordu.

Bir ara Alex gülümsediğinde Miray'ın yüzünde beliren ifadeyi gördüm.

İşte buydu.

Bir insanın hoşlandığı kişinin kendisini dinlediğini fark ettiği an yüzüne yerleşen o istemsiz mutluluk…

Miray henüz bunu kendine bile itiraf etmiş olmayabilirdi.

Ama ben fark etmiştim.

Üstelik kendi hislerimi saklamakta bu kadar zorlanırken başkalarınınkini anlamak oldukça ironikti.

“Asya?”

Mehmet'in sesiyle düşüncelerimden sıyrıldım.

“Efendim?”

“Bir şey soruyorum. Sence bu bölümü nasıl yazalım?”

Önümdeki deftere baktım.

“Özür dilerim, dalmışım.”

Mehmet kalemini masaya bıraktı.

“Fark ettim.”

“Ne yazıyordun?”

Konuyu yeniden anlatmaya başladı. Bu kez gerçekten dikkatimi verdim. Fikirlerimizi birleştirerek metni düzenledik. Bazen aynı şeyi düşünüyor, bazen farklı öneriler sunuyorduk.

En sevdiğim yanı, fikirlerimi dinlemesiydi.

Ben konuşurken sözümü kesmiyor, bir şeye katılmadığında nedenini açıklıyordu. Şakalaşmayı sevse de konu ciddileştiğinde ciddileşebiliyordu.

Bir süre sonra yazdığımız metni bitirdik.

Mehmet kâğıdı inceledi.

“Bence gayet iyi oldu.”

“Ben de beğendim.”

“Demek ki birlikte çalışınca iyi anlaşıyoruz.”

Başımı kaldırdım.

“Bazen.”

“Bazen mi?”

“Bazen sinir bozucu oluyorsun.”

Mehmet güldü.

“Sen de az değilsin.”

“Ben gayet iyiyim.”

“Tabii, Asya. Sen her zaman haklısın.”

“Güzel, sonunda anladın.”

İkimiz de güldük.

Sonra Mehmet bir an durdu ve bana baktı.

Bakışlarında alışık olduğum o eğlenceli ifade vardı ama bu kez sanki söylemek istediği başka bir şey de bulunuyordu.

Yine de bir şey söylemedi.

Ben de sormadım.

Çünkü bazen insan, bir anın bozulmaması için merakını kendisine saklardı.

---

Öğle arasından sonraki teneffüste kızlarla bahçeye çıktık.

Melike, Melisa ve Emine bir sonraki voleybol maçını konuşuyor, Elif Sena da takımların nasıl oluşturulacağını anlatıyordu.

Miray yanımıza geldiğinde yüzünde tuhaf bir gülümseme vardı.

“Ne oldu?” diye sordum.

“Hiçbir şey.”

Ona baktım.

“Bu cevabı senden o kadar çok duydum ki artık inanmıyorum.”

Melisa hemen araya girdi.

“Bence Alex'le ilgisi var.”

Miray'ın yüzü kızardı.

“Ne alakası var?”

Elif Sena gülerek konuştu.

“Demek ki Alex'le ilgisi var.”

“Yeter ama!”

Kahkahalarımız bahçeye yayıldı.

Tam o sırada erkek grubu yanımızdan geçiyordu.

Atakan bizi duyup durdu.

“Ne oluyor burada? Bizim hakkımızda mı konuşuyorsunuz?”

“Hayır,” dedi Miray hemen.

Kadir gülümseyerek başını salladı.

“Bu kadar hızlı cevap vermen şüpheli.”

Yavuz kollarını bağladı.

“Bence kesin bizim hakkımızda konuşuyorlardı.”

Mert güldü.

“Dünyanın merkezinde siz varsınız zaten.”

Toprak başını salladı.

“Bırakın insanları rahat.”

Leo yanıma geldi.

“Ne konuşuyorsunuz, çiçeğim?”

“Hiç.”

Leo bir an durdu.

Sonra Mehmet'e baktı.

Mehmet de aynı anda bana bakıyordu.

Atakan'ın yüzüne kocaman bir gülümseme yayıldı.

“İlginç. Bugün herkesin hiç konuşmadığı bir şey var.”

Mehmet gözlerini devirdi.

“Atakan, yürü.”

“Yürüyorum zaten.”

“Daha hızlı yürü.”

Grup kahkahalarla uzaklaşırken ben de gülüyordum.

Fakat Mehmet birkaç adım sonra arkasını dönüp bana yeniden baktı.

Bu kez göz göze geldiğimizde hemen bakışlarımı kaçırmadım.

Bir saniye…

İki saniye…

Sonra Mehmet hafifçe gülümsedi ve arkadaşlarının yanına döndü.

İçimdeki heyecanı tarif etmek zordu.

Ama sanırım artık onun yanındayken yaşadığım bu küçük anları yalnızca tesadüf olarak görmek istemiyordum.

---

Son dersin bitmesine yakın öğretmenimiz sınıfa bir sonraki hafta yapılacak etkinlik hakkında bilgi verdi. Herkes defterlerini toplarken ben çantama yöneldim.

Leo, Mehmet ve diğerleri kapının önünde bekliyordu.

Miray ise Alex'le konuşuyordu. İkisi bir konuda anlaşamamış gibi görünüyordu.

“Bence bu fikir daha iyi,” dedi Alex.

Miray başını salladı.

“Hayır, benimki daha mantıklı.”

“Peki, sen kazandın.”

Miray şaşırdı.

“Bu kadar kolay mı?”

Alex gülümsedi.

“Seninle tartışmanın sonu gelmeyecek. Bazen kazanmış gibi hissetmene izin vermek gerekiyor.”

Miray'ın ağzı açık kaldı.

Ben kahkahamı tutamadım.

“Alex, sen gerçekten cesursun.”

Alex bana döndü.

“Teşekkür ederim, Asya.”

Miray ise yüzünü bana çevirdi.

“Sen de hiç yardımcı olmuyorsun!”

“Ben yalnızca gerçekleri söylüyorum.”

Bu kez hepimiz güldük.

Okuldan çıkarken kızlarla vedalaştım ve Leo'nun yanına gittim. Mehmet ile arkadaşları da oradaydı.

Atakan, Kadir ve Yavuz yine bir futbol tartışmasının ortasındaydı. Mert, maçta hangi takımın daha iyi olduğunu açıklamaya çalışıyor, Toprak ise eve gitmek istediğini söylüyordu.

Leo beni görünce yanıma geldi.

“Hazır mısın?”

“Hazırım.”

Mehmet de bize yaklaştı.

“Asya, bir dakika konuşabilir miyiz?”

Şaşırdım ama başımı salladım.

“Tabii.”

Leo bize baktı.

“Ben şunlarla gideyim. Kapıda beklerim, çiçeğim.”

Mehmet'in arkadaşlarının yanına yürüdü.

Atakan uzaktan bağırdı:

“MEHMET, ÇOK GEÇ KALMA!”

Mehmet arkasını dönmeden cevap verdi:

“YÜRÜ GİT, ATAKAN!”

Kadir'in kahkahası duyuldu.

“Bence bir şey saklıyor!”

Mehmet derin bir nefes aldı.

Sonra bana döndü.

“Bunlara aldırma.”

Gülümsedim.

“Alıştım artık.”

Bir süre sessiz kaldı.

Mehmet ellerini cebine koydu ve yüzüme dikkatle baktı.

“Son zamanlarda bir şey fark ettim.”

Kalbim hızlandı.

“Ne?”

“Bazen bir şey söyleyecekmişsin gibi bakıyorsun. Sonra vazgeçiyorsun.”

Nefesimi tuttum.

Mehmet devam etti.

“Bazen de benimle konuşurken bir anda dalıyorsun. Bir şey soruyorum, başka bir şey düşünüyormuşsun gibi oluyor.”

Gözlerimi ondan ayıramıyordum.

“Belki yorgunumdur.”

Mehmet hafifçe başını salladı.

“Olabilir.”

Sonra kısa bir sessizlik oldu.

Ardından yüzünde küçük, meraklı bir gülümseme belirdi.

“Son zamanlarda aklını meşgul eden bir şey mi var?”

İşte o an dünya birkaç saniyeliğine durdu.

Çünkü gerçekten sakladığım şeyler vardı.

Ailemi…

Gerçek hayatımı…

Ve kalbimin ona karşı hissettiklerini.

Ama bunlardan hangisini sorduğunu bilmiyordum.

Belki yalnızca son günlerdeki dalgınlığımı merak ediyordu.

Belki benden bir açıklama beklemiyordu bile.

Yine de o soru, bütün düşüncelerimi birbirine karıştırmaya yetmişti.

Gülümsemeye çalıştım.

“Ben mi? Hayır. Neden saklayayım ki?”

Mehmet gözlerimin içine baktı.

“Bilmiyorum. Belki söylemek istemediğin bir şey vardır.”

Bir an cevap veremedim.

Sonra başımı hafifçe yana eğdim.

“Peki ya sen? Sen bana bir şey saklıyor musun?”

Mehmet'in yüzündeki gülümseme değişti.

Bu kez hemen cevap vermedi.

Bakışlarını birkaç saniyeliğine yere indirdi, ardından yeniden bana baktı.

“Belki.”

Kalbim sanki göğsümün içinde yer değiştirdi.

“Ne demek belki?”

Mehmet gülümsedi.

“Her şeyi hemen öğrenemezsin, Asya.”

Sonra arkasını dönüp arkadaşlarının yanına yürüdü.

Ben olduğum yerde kaldım.

Bu ne demekti şimdi?

Gerçekten bir şey mi saklıyordu?

Yoksa yalnızca benimle uğraşıyor muydu?

Uzaktan Atakan'ın sesi geldi.

“OĞLUM, NE KONUŞTUNUZ?”

Mehmet cevap verdi.

“SANANE!”

Kadir kahkahaya boğuldu.

Yavuz bir şeyler söylüyor, Mert gülüyor, Toprak hepsini susturmaya çalışıyordu. Leo ise gruba katılmış, Mehmet'in omzuna kolunu atmıştı.

Mehmet bir anlığına bana baktı.

Gülümsedi.

Ben de istemsizce gülümsedim.

Sonra Leo yanıma geldi.

“Ne oldu, gülüm?”

Başımı iki yana salladım.

“Hiçbir şey.”

Leo yüzüme dikkatle baktı.

“Bu cevabı senden daha önce de duydum.”

İç çektim.

“Leo…”

“Tamam, tamam. Sormuyorum.”

Koluma girdi ve birlikte eve doğru yürümeye başladık.

Ama aklım hâlâ okulun bahçesinde, Mehmet'in karşısındaydı.

“Belki.”

Tek bir kelimeydi.

Ama o kelime, zihnimde onlarca yeni soru yaratmıştı.

Ve ilk kez yalnızca benim bir şeyler saklıyor olmam ihtimaliyle ilgilenmiyordum.

Belki Mehmet'in de bana söyleyemediği bir şey vardı.

Belki o da benim gibi bazı cümleleri içinde tutuyordu.

Belki…

Başımı kaldırıp gökyüzüne baktım.

Bu hikâye giderek karmaşıklaşıyordu.

Ve ben, bütün hayatımı sırlar üzerine kurmuş biri olarak, ilk kez başka birinin sırrını öğrenmeyi bu kadar çok istiyordum.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

14okunma 4beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…