- 9. Bölüm: Tevekkül Hırkası-

İstifasının ve dijital dünyadan tamamen elini eteğini çekmesinin üzerinden haftalar geçmişti. Kerem'in o eski şaşaalı hayatından kalan maddi birikimleri, faturalar ve yaşam masrafları yüzünden yavaş yavaş azalmaya başlamıştı. Geleceğe dair o insani kaygılar, "Yarın ne olacağım, nasıl geçineceğim?" korkuları kalbine ufak ufak şüpheler fısıldamaya başladığında, Kerem bu kez korkuya teslim olmak yerine onu tevekkülle karşılamaya karar verdi. İlk radikal adımı atarak Boğaz'a bakan, o lüks ama içi sahtelikle dolu devasa dairesini sattı. Oradan gelen paranın büyük kısmını ihtiyacı olanlara dağıttı ve çocukluğunun geçtiği o eski mahalleye, Ahmet Amca’nın sahaf dükkanına sadece birkaç sokak mesafede olan küçük, mütevazı, ahşap pencereli bir eve taşındı. Dünyevi eşyalarından, o markalı mobilyalarından ve gösterişten arındıkça, ruhunun daha da hafiflediğini, adeta kuş gibi özgürleştiğini fark etti.
Mahallenin o samimi havasında, Ahmet Amca bir akşam dükkanda ona taze demlenmiş bir çay uzatırken yüzündeki endişeyi sezdi ve o babacan sesiyle konuştu: "Bak güzel evladım, rızkı veren yalnızca Allah'tır. Kuşları, karıncaları aç bırakmayan Zat, Kendine yönelen bir kalbi hiç ummadığı kapılardan rızıklandırır. Sen yeter ki O'na teslim ol." Kerem, o günden sonra zihnine üşüşen tüm gelecek kaygılarını bir kenara itti ve üzerine görünmez, kırılmaz bir tevekkül hırkası giydi. İçindeki o dünyevi korkular, yerini her şeyi hakkıyla yöneten Yaratıcı'ya duyulan derin bir güvene bıraktı. Yirmi yaşında, kariyerinin zirvesindeyken her şeyini kaybeden ama aslında her şeyi kazanan bu genç, geleceğini tamamen Allah'ın takdirine bırakmanın o muazzam, tarifsiz hafifliğini iliklerine kadar yaşıyordu.