- 13. Bölüm: Yarım Kalan Hikaye-

Muhammed'in öfkesi ve Adem'in mantık dolu eleştirilerinden sonra Kerem, ekibin en hassas ve duygusal halkası olan Nuh'un geleceğini biliyordu. Beklenen buluşma çok gecikmedi; Nuh, bir akşamüstü sahaf dükkanına girdiğinde gözlerinde öfke değil, derin bir kırgınlık vardı. Diğerleri gibi hesap sormak yerine, Kerem’in yanına sessizce oturdu ve uzun süre sadece yüzüne baktı. "Bizi öylece arkanda bırakıp gitmen canımı acıttı Kerem," dedi sesi titreyerek. "Biz sadece iş ortağı değildik, bir hayali paylaşıyorduk. Sen gemiyi ilk terk eden oldun ve arkanda nasıl bir enkaz bıraktığını hiç düşünmedin."
Nuh’un bu samimi kırgınlığı, Kerem’in kalbini diğer tüm sert eleştirilerden daha fazla sızlattı. Eski dostunun ellerini tuttu ve gözlerinin içine bakarak konuşmaya başladı. "Nuh, ben gemiyi terk etmedim; sadece hepimizin içinde boğulduğu o sahte okyanustan kıyıya çıkmaya çalıştım," dedi içtenlikle. "Eğer o parıltılı dünyanın içinde kalmaya devam etseydim, ne size bir hayrım dokunacaktı ne de kendime. Ben sizden vazgeçmedim, sadece asıl olmam gereken yeri, seccadenin sükunetini seçtim. Benim hikayem yarım kalmadı, aksine asıl şimdi doğru kelimelerle yazılmaya başladı."
Ahmet Amca, iki gencin bu sessiz ve duygu dolu helalleşmesini demlenen çayın buğusu arkasından süzüyordu. Nuh, Kerem’in gözlerindeki o bencilce olmayan, aksine derin bir şefkat barındıran huzuru görünce içindeki kırgınlığın yavaşça dağıldığını hissetti. Kalkıp Kerem’e sarılırken, "Seni anlamıyorum ama kalbindeki bu sükunete saygı duyuyorum dostum," diyerek kapıya yöneldi. Ahmet Amca, Nuh dükkandan çıktıktan sonra Kerem’e döndü: "En zor imtihan, sevdiğin kalpleri kırarak doğru yolda kalma imtihanıdır evladım. Nuh’un kalbine bıraktığın bu samimiyet, gün gelir onun da yolunu aydınlatır."