-1. Bölüm: Ekranların Arkasındaki karanlık-

Kerem, yirmi yıllık ömrüne sığdırdığı o hızlı başarı merdivenlerinin en üst basamağında duruyordu. Akranları henüz ne yapacağını bilemezken, o dijital dünyanın dâhilerinden biri olarak kabul edilmiş, parıltılı plazaların aranan yüzü olmuştu. Ama kimsenin bilmediği bir şey vardı: Dışarıdan parıl parıl süzülen bu hayatın içi, Kerem için buz gibi bir yalnızlıktan ibaretti.

O gece, yine gece yarısını çoktan geçmişti. İstanbul’un ışıkları penceresinden birer yıldız gibi görünüyordon ama odanın içindeki o mavi ekran ışığı, Kerem'in gözlerini ve ruhunu yakıyordu. Sosyal medyadaki binlerce beğeni, altına yazılan övgü dolu yorumlar, banka hesabındaki rakamlar... Hiçbiri, göğsünün tam ortasındaki o amansız sıkışmayı hafifletmiyordu.

Klavyeden elini çekti. Derin bir sessizlik kapladı odayı. Başını arkaya yaslayıp gözlerini kapattığında, zihninde yankılanan o ayet-i kerimeyi düşündü: "Yoksa ahiret hayatını dünya hayatına mı tercih ettiniz?"

Bu soru, o ana kadar inşa ettiği tüm o sahte kaleleri yerle bir edecek güçteydi. Henüz yirmi yaşındaydı ama sanki asırlardır yaşıyormuş ve asırlardır yoruluyormuş gibi hissetti. Kendine söylediği tüm yalanlar, o tek bir sorunun karşısında eriyip gitti.

Ayağa kalktı, masanın üzerindeki o çok güvendiği teknolojiyi, telefonunu, bilgisayarını tek bir hamleyle tamamen kapattı. Oda zifiri karanlığa büründü. Ama Kerem, ilk defa o karanlığın içinde ruhunun aydınlanmaya başladığını hissetti. Pencereye doğru yürüdü, İstanbul'un serin esintisini yüzünde hissederken kalbine fısıldadı:

"Yoruldum Allah'ım. Bu sahte aydınlıktan, bu gürültüden çok yoruldum. Beni asıl uyanışa, sana döndür."