- 12. Bölüm: Sınanan Bağlar-

Muhammed’in dükkandan ayrılışının üzerinden iki gün geçmişti ki bu kez sahafın kapısını grubun en rasyonel ve hırslı ismi olan Adem çaldı. Adem, Kerem’in aldığı bu radikal kararı mantığına sığdıramıyor, onun gibi bir dijital dâhinin her şeyi bırakıp bir mahalle sahafına sığınmasını büyük bir "zayıflık" olarak görüyordu. Dükkana adım atar atmaz, masanın üzerindeki eski kitaplara ve Kerem’in mütevazı kıyafetlerine tepeden bir bakış fırlattı. "Kerem, burası senin yeteneklerini çürüteceğin bir zindan değil," diyerek söze girdi. "Biz seninle dünyayı değiştirecek projeler kuruyorduk, şimdi ise burada zamanı durdurmuş gibisin. Bu yaptığın kaçıştan başka bir şey değil."
Kerem, Adem’in bu sert ve rasyonel çıkışını sükunetle karşıladı. Ahmet Amca’dan öğrendiği o sabır terbiyesi, eski hayatında olsa hemen parlayacağı bu eleştirilere karşı ona bir zırh olmuştu. Adem’in gözlerindeki o bitmek bilmeyen dünyevi koşuşturmayı ve hırsı gördükçe, kendi eski halini hatırlar gibi oldu. Sakince çayından bir yudum aldı ve, "Ben dünyayı değiştirmekten vazgeçmedim Adem," dedi. "Sadece dünyayı değiştirmeye çalışırken kendi içimdeki dünyayı yıktığımı fark ettim. Şimdi önce o yıkıntıları topluyorum. Bu bir kaçış değil, asıl mücadeleye, kendime doğru bir dönüştür."
Adem, Kerem’in bu sarsılmaz ve derin duruşu karşısında aradığı o zayıflığı bulamadı. Onun bu kararlılığı, Adem’in içindeki o kusursuz mantık silsilesini ilk kez sarsmıştı. Tartışmayı büyütemeyeceğini anlayarak, "Senin adına üzülüyorum, umarım bu hatadan erken dönersin," diyerek dükkanı terk etti. Ahmet Amca, arkasından kapının kapanma sesini duyduğunda Kerem’e bakıp hafifçe gülümsedi: "Her insan kendi kalbinin genişliği kadar görür dünyayı evladım. Adem’in imtihanı da kendi aklıyladır, ona da sabretmek düşer." Kerem, ikinci dost yüzleşmesini de geride bırakırken, içindeki o tevekkül hırkasının daha da sıkılaştığını hissetti.