31. bölüm · Gonca Lal
Kızım
Medya: Narin
🐥🍊
"Gonca..."
"...kızım."
Telefon elimden kayıp yere düştü.
Kulaklarım uğuluyordu.
Nefes alamıyordum.
Kalbim göğsümün içinde delirmiş gibi atıyordu.
Ne demişti o kadın?
Kızım mı?
Kızım?
KIZIM MI?
Ben birkaç saniye boyunca hareketsiz kaldım.
Yere düşen telefona bakıyordum.
Sanki telefon değil de bomba düşmüştü.
Çünkü hayatımın içine bırakılmıştı resmen.
Tam o sırada annem kapıyı açtı.
"Gonca?"
dedi.
Ben kafamı kaldırdım.
Yüzüme baktığı an rengi attı.
Çünkü ağlıyordum.
Farkında bile değildim.
Ama ağlıyordum.
"Ne oldu?"
dedi hemen.
Yanıma geldi.
Omuzlarımdan tuttu.
"Kim aradı?"
Ben cevap veremedim.
Sadece telefonu gösterdim.
Annem telefonu aldı.
Ekrana baktı.
Ve...
Yüzü değişti.
İlk kez.
Hayatım boyunca ilk kez.
Annemin korktuğunu gördüm.
Gerçek anlamda korktuğunu.
Eli titredi.
Dudakları titredi.
Ve o an anladım.
O numarayı tanıyordu.
"Anne."
dedim.
Sessizlik.
"Kimdi o?"
Sessizlik.
"Anne."
Bu kez sesim yükselmişti.
"Kimdi o kadın?"
Annem gözlerini kapattı.
Sanki yıllardır kaçtığı bir şey sonunda onu yakalamıştı.
"Şu an konuşamayız."
dedi.
Ben ayağa kalktım.
"Dalgamı geçiyorsun?"
"Hayır."
"Bir kadın beni arıyor."
"Kızım diyor."
"Sen tanıyorsun."
"Ve bana konuşamayız mı diyorsun?"
Annem ağlamaya başladı.
Ben donup kaldım.
Çünkü annem kolay kolay ağlayan biri değildi.
Özellikle benim yanımda.
Ama şimdi gözlerinden yaşlar akıyordu.
Tam o sırada kapı açıldı.
Babam içeri girdi.
Ali Meşe.
Beni büyüten adam.
Bana ilk bisikleti alan adam.
İlk kez okulun önünde bekleyen adam.
İlk kez hastanede elimden tutan adam.
Babam.
Ya da...
Ben öyle sanıyordum.
İçeri girer girmez ortamı anladı.
Annemi gördü.
Beni gördü.
Yerdeki telefonu gördü.
Ve yüzü düştü.
"Bitti."
dedi annem.
Babam gözlerini kapattı.
"Serpil..."
"Bitti Ali."
dedi.
"Artık saklayamayız."
Ben artık hiçbir şey anlamıyordum.
Sanki herkes aynı filmi izlemişti.
Bir ben kaçırmıştım.
"NEYİ SAKLAYAMIYORSUNUZ?"
diye bağırdım.
İkisi de sustu.
"Ben neyi bilmiyorum?"
"Kimdi o kadın?"
"Demir kim?"
"Aras kim?"
"O bileklik ne?"
"Niye herkes bana garip davranıyor?"
"Niye herkes benden bir şey saklıyor?"
Oda sessizleşti.
Ben nefes nefese kalmıştım.
Kalbim ağrımaya başlamıştı.
Ama umurumda değildi.
İlk kez.
Gerçekten umurumda değildi.
Babam yavaşça yanıma geldi.
Ellerimi tuttu.
Ellerinin titrediğini hissedebiliyordum.
"Gonca..."
dedi.
Sesi çatladı.
Benim güçlü babamın sesi çatladı.
"Biz seni çok sevdik."
dedi.
Ve o an...
Kalbim duracak gibi oldu.
Çünkü o cümle...
Bir veda gibiydi.
Bir açıklama gibiydi.
Bir son gibiydi.
"Gonca."
dedi tekrar.
"Biz..."
Tam konuşacağı sırada telefonum tekrar çaldı.
Hepimiz ekrana baktık.
Bir mesaj gelmişti.
Bilinmeyen numaradan.
Mesajı açtım.
Ve dünyam durdu.
Çünkü mesajda tek bir fotoğraf vardı.
Küçük bir kız çocuğu.
Elinde sarı oyuncak ördek.
Dağınık saçlar.
Kocaman bir gülümseme.
Ve yanında...
Genç bir kadın.
Bir adam.
Ve on tane erkek çocuk.
Fotoğrafın altında ise tek cümle yazıyordu.
"Yuvana hoş geldin Gonca Karahanlı."
Telefon elimden düştü.
Bir kez daha.
Bu kez gerçekten.
Çünkü artık kaçabileceğim hiçbir yer kalmamıştı.
🐥🍊
**************************************************
🐥🍊
Selammm milletttttt 💙💙💙
BÖLÜM NASILDIĞĞĞ 😭😭😭
GONCA KARAHANLI GERÇEĞİ RESMEN KAPIYA DAYANDIII 👀🔥
Ve o fotoğraftaki 10 erkek çocuk kimmm???
Demir'in kardeşleri???
Yoksa başka biri mi???
Bir sonraki bölümde sırlar yavaş yavaş açılmaya başlayacakkk 😭💔
Teorilerinizi yorumlara bırakmayı unutmayınnn 💙🌷
Yazım hatalarım varsa kusura bakmayınnn 💙
Şimdilik benden bu kadarr.
Seviliyorsunuzzz milleettttttt 💙
clap clap clapp 👏👏👏
🐥🍊
