15. bölüm · Gonca Lal

Karşı Kaldırımdaki Çocuk

... ...

Bölümler
1 🍊🐥Karakterlerler(1)🐥🍊 2 🍊🐥 Karakterlerler(2)🐥🍊 3 Beklenmedik An 4 Yavaş lan 5 Doktor Civanımm 6 Bulduk Seni 7 O Çocuk Kim? 8 Adres 9 Arkanı Dönme 10 13 Temmuz 11 Aras 12 Hazır Mısın? 13 Annen Yalan Söylüyor 14 Arasmış 15 Karşı Kaldırımdaki Çocuk 16 Tek Başına Gel 17 Nihayet 18 Yakalayın Şunu! 19 Hatırladım 20 Bir Kalbin Sessizliği 21 Kalbi Durdu 22 Bu Sefer Farklı 23 Uyandı 24 Bir Daha Korkutma Beni 25 Benim Bilmediğim Ne Var? 26 Kimin Kızıyım Ben? 27 Fotoğraf 28 O Bileklik 29 Şüphe 30 Cevapsız Sorular 31 Kızım 32 Nefes 33 Sesler 34 Uyanış 35 Kızım Benim 36 Gerçekler 37 Güvenme 38 Çığlık 39 Karanlık 40 Karahanlı 41 Kayıp 42 Ölü Adam 43 Onu Geri Verin 44 Oyun 45 İsim 46 Kapının Ardındaki 47 Güney'in Sırrı 48 Neden 49 Kamera Kayıtları 50 Eve Dönüyorsun 51 Emanet 52 Yalanlar 53 Kaçış 54 Mektup 55 İhanet 56 Savaş Alanı 57 Alp Bey'in Kızı 58 Gelen Misafirler 59 Şüphe 60 Saklanan Gerçekler 61 Teslim Edilen Bebek 62 Kaçırılan Gerçek 63 Kime Güveneceğim? 64 İkizim 65 Hatırlamıyor 66 Kimden Korkuyorsun? 67 O Gün Hastanedeydim 68 Hastane Kaçağı 69 ❗Önemli Duyuru📢 70 Gerçek Düşman 71 Gerçeğin İlk Parçası 72 Eve Dönüş 73 Bu Evde Sakinlik Yasak 74 Beklenmeyen Misafirler 75 Bir Adım Geç 76 Korkunun Adı 77 Siyah Zarf 78 İlk İpucu 79 Şüphe 80 Duyduklarım Gerçek Miydi? 81 İlk İhanet 82 Güven Kırılırsa 83 O Ses Kimin? 84 Dağılan Oda 85 Kerem 86 Yüz Yüze 87 Karar 88 Gerçek Ortaya Çıkıyor 89 Gerçeğin Son Perdesi 90 İhanetin Adı 91 Eve Dönüş 92 Biraz Normal 93 O Telefon 94 Kim Bu? 95 Söylenmeyenler 96 Sessizliğin İçindeki Ses 97 Sırrın Ardından 98 Ertesi Sabah 99 Boşver 100 Garip Enerji 101 Beş Dakika 102 Park Meselesi

Medya: Aliş ( Alican )

🐥🍊

Çünkü fotoğraftaki çocuk...
Karşımda duruyordu.
Nefes almayı unuttum.
Cidden.
Abartmıyorum.
Beynim durmuştu.
Kalbim durmuştu.
Ben durmuştum.
Sadece ona bakıyordum.
Sokağın karşısında duruyordu.
Uzun boyluydu.
Kapüşonunu çıkarmıştı.
Koyu kahverengi saçları vardı.
Fotoğraftaki çocuğun büyümüş hali gibiydi.
Ama fotoğraftan farklı olarak yüzünde garip bir şey vardı.
Hüzün.
Sanki yıllardır ağlamamış ama her gün üzülmüş gibiydi.
Ben ona bakıyordum.
O bana.
İkimiz de hareket etmiyorduk.
"Kim var?"
dedi annem.
Yanıma geldi.
Sonra camdan dışarı baktı.
Ve...
Yüzündeki bütün renk çekildi.
Bir anda.
"Olamaz..."
diye fısıldadı.
Ben ona döndüm.
"Anne."
Sesim titriyordu.
"Bu Aras mı?"
Annem cevap vermedi.
Bu sefer gerçekten korkmaya başlamıştım.
Çünkü annem ağlıyordu.
Gözlerinden sessizce yaşlar akıyordu.
Hayatım boyunca annemi bu kadar kötü görmemiştim.
Tam tekrar dışarı bakacaktım ki...
Aras yürümeye başladı.
Birkaç adım attı.
Sonra dönüp sokağın köşesine girdi.
Ve kayboldu.
Bir anda.
Sanki hiç orada olmamış gibi.
"Ben gidiyorum."
dedim.
Annem hemen kolumu tuttu.
"Hayır."
"Gitmem lazım."
"Gonca."
"ANNE!"
İkimiz de sustuk.
Gözlerim dolmaya başlamıştı.
"Yıllardır saklıyorsun."
dedim.
"Yıllardır bilmiyorum."
Sesim çatladı.
"Artık öğrenmek istiyorum."
Annem gözlerini kapattı.
Kolumu bıraktı.
Ve ilk kez...
Bana engel olmadı.
Yaklaşık on dakika sonra evden çıkmıştım.
Telefonum elimdeydi.
Kalbim deli gibi atıyordu.
Nereye gittiğimi bilmiyordum.
Ne yapacağımı bilmiyordum.
Ama gitmem gerektiğini biliyordum.
Tam sokağın köşesine geldiğimde telefonum çaldı.
Gökalp.
Açtım.
"Efendim egoist."
"Evden çıktın mı?"
Bir anda durdum.
"Sen nereden biliyorsun?"
"Çünkü sen aptalsın."
...
Ne güzel arkadaşlarım var.
"Teşekkür ederim."
"Rica ederim."
"Ne istiyorsun?"
"Evinden iki sokak aşağıdayım."
...
Ne?
"Ne?"
"Arkanı dön."
Arkamı döndüm.
Gökalp vardı.
Yanında Batu.
Sülü.
Ve Aliş.
Bir saniye.
Bunlar ne ara geldi?
"Lan siz burada ne arıyorsunuz?"
Batu omuz silkti.
"Senin başın belaya girince çağrılmasak da geliyoruz."
Bir an sustum.
Sonra istemsizce gülümsedim.
Salaklardı.
Ama benim salaklarımdı.
"Siz manyaksınız."
dedim.
"Teşekkür ederiz."
dedi Sülü.
"İltifat kabul ederiz."
Aliş ise çoktan çekirdek yemeye başlamıştı.
Bu çocuk her ortamda çekirdek buluyordu.
İnanılmaz.
Gökalp bana baktı.
Yüzü yine ciddiydi.
"Onu gördün mü?"
Başımı salladım.
"Evet."
"Aras mıydı?"
Derin nefes aldım.
"Galiba."
Bunu söylerken bile garip hissediyordum.
Çünkü bir insanı hatırlamadan özlemek mümkün müydü?
Benim içim acıyordu.
Ama nedenini bilmiyordum.
Tam o sırada...
Telefonuma yeni bir mesaj geldi.
Hepimiz aynı anda ekrana baktık.
Mesaj Aras'tandı.
Bu kez sadece bir adres vardı.
Ve altında tek cümle.
"Tek başına gel."
...
Batu hemen;
"Kesin gitmiyoruz."
dedi.
Sülü;
"Kesin tuzak."
dedi.
Aliş;
"Kesin ölürüz."
dedi.
Gökalp ise mesajı elimden aldı.
Uzun uzun okudu.
Sonra bana baktı.
"Biz de geliyoruz."
dedi.
"Tek başına gel yazıyor."
dedim.
"Umurumda değil."
dedi.
Ve ilk kez...
Bu buluşmanın hayatımızı değiştireceğini hissettim.

🐥🍊

**************************************************

🐥🍊

Selammm millett 💙

bölümün sonuna geldikkk 👀

ARAS GERÇEKTEN ARAS MI??? 😭

Yoksa işin içinde başka bir şey mi var?

Ve sizce o adrese gittiklerinde ne olacakkk? 👀

Gökalp'in "Biz de geliyoruz." demesine kaç puan veriyoruz? 🤭

Yorumlarınızı bekliyorummm 💙

Yazım hatalarım varsa kusura bakmayınnn 🌷

Şimdilik benden bu kadarr.

Seviliyorsunuzzz milleettttttt 💙

clap clap clapp 👏👏👏

🐥🍊