71. bölüm · Gonca Lal

Gerçeğin İlk Parçası

... ...

Bölümler
1 🍊🐥Karakterlerler(1)🐥🍊 2 🍊🐥 Karakterlerler(2)🐥🍊 3 Beklenmedik An 4 Yavaş lan 5 Doktor Civanımm 6 Bulduk Seni 7 O Çocuk Kim? 8 Adres 9 Arkanı Dönme 10 13 Temmuz 11 Aras 12 Hazır Mısın? 13 Annen Yalan Söylüyor 14 Arasmış 15 Karşı Kaldırımdaki Çocuk 16 Tek Başına Gel 17 Nihayet 18 Yakalayın Şunu! 19 Hatırladım 20 Bir Kalbin Sessizliği 21 Kalbi Durdu 22 Bu Sefer Farklı 23 Uyandı 24 Bir Daha Korkutma Beni 25 Benim Bilmediğim Ne Var? 26 Kimin Kızıyım Ben? 27 Fotoğraf 28 O Bileklik 29 Şüphe 30 Cevapsız Sorular 31 Kızım 32 Nefes 33 Sesler 34 Uyanış 35 Kızım Benim 36 Gerçekler 37 Güvenme 38 Çığlık 39 Karanlık 40 Karahanlı 41 Kayıp 42 Ölü Adam 43 Onu Geri Verin 44 Oyun 45 İsim 46 Kapının Ardındaki 47 Güney'in Sırrı 48 Neden 49 Kamera Kayıtları 50 Eve Dönüyorsun 51 Emanet 52 Yalanlar 53 Kaçış 54 Mektup 55 İhanet 56 Savaş Alanı 57 Alp Bey'in Kızı 58 Gelen Misafirler 59 Şüphe 60 Saklanan Gerçekler 61 Teslim Edilen Bebek 62 Kaçırılan Gerçek 63 Kime Güveneceğim? 64 İkizim 65 Hatırlamıyor 66 Kimden Korkuyorsun? 67 O Gün Hastanedeydim 68 Hastane Kaçağı 69 ❗Önemli Duyuru📢 70 Gerçek Düşman 71 Gerçeğin İlk Parçası 72 Eve Dönüş 73 Bu Evde Sakinlik Yasak 74 Beklenmeyen Misafirler 75 Bir Adım Geç 76 Korkunun Adı 77 Siyah Zarf 78 İlk İpucu 79 Şüphe 80 Duyduklarım Gerçek Miydi? 81 İlk İhanet 82 Güven Kırılırsa 83 O Ses Kimin? 84 Dağılan Oda 85 Kerem 86 Yüz Yüze 87 Karar 88 Gerçek Ortaya Çıkıyor 89 Gerçeğin Son Perdesi 90 İhanetin Adı 91 Eve Dönüş 92 Biraz Normal 93 O Telefon 94 Kim Bu? 95 Söylenmeyenler 96 Sessizliğin İçindeki Ses 97 Sırrın Ardından 98 Ertesi Sabah 99 Boşver 100 Garip Enerji 101 Beş Dakika 102 Park Meselesi

Medya: Gonca Lal

🐥🍊

Odadaki herkes donmuştu.
Aras'ın masaya bıraktığı fotoğrafa bakıyorduk.
Ben nefes almayı bile unutmuştum.
"Bu..."
diye fısıldadım.
"Olmaz."
Demir hemen fotoğrafı eline aldı.
Kaşları çatıldı.
"Bu adam..."
Pars de fotoğrafa baktı.
"...Hastanenin eski güvenlik amiri."
Aras başını salladı.
"Evet."
"Adı Selim Acar."
Timur bilgisayarını çevirdi.
"On altı yıl önce doğumun olduğu gece görevli."
Kartal ekrana yaklaştı.
"Sonra?"
"Ertesi gün istifa etmiş."
"Ondan sonra?"
"İzini kaybettik."
Odadaki sessizlik daha da ağırlaştı.
Ben yatağın kenarına oturdum.
Kalbim hızlı atıyordu.
O gece...
Birileri gerçekten bir şey yapmıştı.
Ama neden?
Ve neden benim doğduğum gece?
Tam o sırada Çetin konuştu.
"Bu iş sadece bir bebek meselesi değil."
Herkes ona döndü.
Çetin masaya doğru yürüdü.
"Ben yıllardır babamın yanında bu işleri görüyorum."
"Bunu yapan biri varsa..."
"...amacı sadece Gonca değildir."
Alp başını salladı.
"Doğru."
Mahir de aynı fikirdeydi.
"Bizi birbirimize düşürmek istemiş."
Demir yumruklarını sıktı.
"Ve başarılı da olmuş."
Kimse itiraz etmedi.
Çünkü gerçek buydu.
Yıllarca iki aile birbirine şüpheyle bakmıştı.
Ben sessizce anneme baktım.
Narin...
Gözleri doluydu.
Yanıma geldi.
Saçımı okşadı.
"Ne olursa olsun..."
dedi.
"Sen benim kızımsın."
İlk defa hiç düşünmeden sarıldım.
Belki de ilk defa...
Gerçekten annem gibi hissetmiştim.
O an odadaki herkes sustu.
Demir başını çevirdi.
Pars hafifçe gülümsedi.
Murat derin bir nefes aldı.
Güney ise gözlerini silip bana bakıyordu.
"Hoş geldin..."
dedi kısık sesle.
"...eve."
Tam o sırada...
Kapı açıldı.
İçeri Serpil ve Ali girdi.
İkisi de telaşlı görünüyordu.
Beni görünce rahatladılar.
Serpil doğruca yanıma geldi.
"Seni her yerde arıyoruz."
Ben başımı eğdim.
"Özür dilerim."
Ali hafifçe gülümsedi.
"Bir daha haber vermeden kaçma."
Demir araya girdi.
"Biz kaçırdık."
Ali ona döndü.
"Biliyorum."
"O zaman niye kızıyorsun?"
"Kızmıyorum."
"Ses tonun öyle demiyor."
Odadaki gergin hava bir anda dağıldı.
İlk kez herkes aynı anda güldü.
Hatta Gökalp bile.
"Abi siz gerçekten çocuk gibisiniz."
Demir dönüp ona baktı.
"Sen karışma."
Gökalp omuz silkti.
"Tamam."
Aliş hemen araya girdi.
"Ben karışayım mı?"
Herkes aynı anda:
"Hayır!"
Aliş dudak büktü.
"Bir deneyeyim dedim."
Ben kahkaha attım.
Uzun zaman sonra...
İçten.
Gerçekten.
Ama o kahkaha uzun sürmedi.
Timur'un telefonu çaldı.
Ekrana baktı.
Yüzü bir anda ciddileşti.
"Ne oldu?"
diye sordu Kartal.
Timur telefonu kapattı.
"Selim Acar bulunmuş."
Herkes ayağa kalktı.
"Nerede?"
"Eski bir depoda."
"Canlı mı?"
Timur birkaç saniye sustu.
Sonra yavaşça başını iki yana salladı.
"Hayır."
Oda yeniden sessizleşti.
"Bizden önce ulaşmışlar."
Demir dişlerini sıktı.
"Lanet olsun."
Aras hemen sordu.
"Polis ne diyor?"
"Ölmeden önce bir zarf bırakmış."
Ben farkında olmadan ayağa kalktım.
"İçinde ne var?"
Timur'un cevabı hepimizi şoke etti.
"Zarfın üzerinde tek bir cümle yazıyor."
"Neymiş?"
Timur derin bir nefes aldı.
Sonra yavaşça okudu.
'Karahanlılar doğru kişiyi aramıyor.'
Odadaki herkes birbirine baktı.
Çünkü bu cümle...
Bildiğimiz her şeyi yeniden sorgulatacak kadar ağırdı.

Devam Edecek...

🐥🍊