𝟗. 𝓑Ö𝓛Ü𝓜

Kahvaltımızı yaptıktan sonra herkes ortalığı toparlayıp odalarına dağıldı.

Okula hazırlanmamız gerekiyordu.

Ben de odama geçip pijamalarımı değiştirmeye başladım.

Tam üzerimi değiştirirken telefonum çaldı.

Ardından peş peşe bildirimler gelmeye başladı.

Kaşlarımı çatıp telefona baktım.

Bu kadar bildirimin aynı anda gelmesi hiç normal değildi.

Telefonuma gelen bildirimleri açtım.

"Sözleşme fesih sürecinden dolayı iptal edilmiştir."
"Başka firmaya onaylanan sözleşme için on gün içinde dönüş sağlanacaktır."

Mesajları okuyunca kaşlarımı çattım.
Tam o sırada kapım çaldı.

"Gizem, hadi be!"

"Efendim, geldim ya! Dur biraz."

"Herkes hazır kızım."

"Tamam Mehmet, bağırma hemen!" dedim.

Çantamı kaptığım gibi odadan çıktım.
Merdivenlerden koştura koştura aşağı indim.

"Özür dilerim, geç kaldım." dedim nefes nefese.

"Hem de bu sefer tam on dakika." dedi Ceyda gülerek.

"Ya, kuzenime laf söylemeyin." diye araya girdi Mehmet.

"Aman be sen de! Zaten kuzenine toz kondurmuyorsun." dedi Buğra.

"Tamam, tamam! Tartışmayı kesin de gidelim."
dedim gülerek.

Herkes kendi arabasına bindi.
Ardından okulun yolunu tuttuk.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Okula gelmiştik.
Ama bilin bakalım ne oldu?
Emir hiç konuşmamıştı.
Bu gerçekten çok tuhaftı.

Arabadan indim ve onu beklemeye başladım.
Emir hâlâ arabadaydı.
Motoru çalıştırdı ve arabayı geri geri park etti.

Emir arabadan indi ve bana baktı.
Elini cebine atıp bir sigara çıkardı.

İki dudağının arasına yerleştirip yaktı ve derin bir nefes çekti.

Dumanı yavaşça dışarı verirken bana baktı.

"Hadi, gidelim." dedi.

Elini belime attı ve birlikte okula doğru ilerlemeye başladık.
Sınıfa girdik.

Ben sırama geçip oturdum.
Tam o sırada zil çaldı.
Ders başlamıştı.

Ders başlayalı yaklaşık yirmi beş dakika olmuştu.

Emir’le ikimiz hocayı dikkatlice dinliyorduk.

O sırada Emir’in telefonuna bir mesaj geldi.

Telefonuna baktıktan sonra elini kaldırdı.

"Hocam, bir bakar mısınız?"

"Efendim, Emir?"

"Çıkabilir miyim?"

Sınıfta bir anda sessizlik oldu.

Herkes şaşkınlıkla Emir’e bakıyordu.

Ben bile ne olduğunu anlamamıştım.

Emir’den böyle bir şey beklemiyordum.

Hoca kısa bir süre ona baktı.

"Peki madem, çık." dedi ve dersine devam etti.

Emir ise hiçbir şey söylemeden toparlanmaya başladı.

Emir ayağa kalkıp çıkmaya hazırlanırken onu durdurdum.

"Nereye?"
"İşim var. Geleceğim." dedi.

Elimi hafifçe itip sınıftan çıktı.

Öylece olduğum yerde kaldım.

Ne olduğunu anlamamıştım.

Bu tavrı hiç normal değildi.

Daha sabah doğru düzgün konuşmamıştı.

Şimdi de hiçbir açıklama yapmadan çıkıp gitmişti.

İçime garip bir şüphe düştü.

Bir şeyler oluyordu.

Ama ne olduğunu bir türlü anlayamıyordum.