𝟑. 𝓑Ö𝓛Ü𝓜

Herkes eve yerleşmişti. Salon biraz sıkışmış, mutfak iyice genişlemişti; oturma odası da eskisinden ferah görünüyordu.
Akşam odamdan çıkıp seslendim:
“Mutfaktan mis gibi kokular geliyor. Hadi kızlar, koşun!”
Emir kıkırdadı.
“Benim mutfağım o, önce ben koşarım!” dedi.
“Senin mutfağın falan değil, Emir,” dedim.
“Tamam, tamam…” deyip bana yan gözle baktı.

Masayı uzatıp genişlettik. Ben tabakları yerleştirirken Buğra ve Cenk yemekleri masaya koydu. Ceyda ve kızlar da sofrayı hazırlıyordu. Birimiz salata yapmıştı, diğerimiz mantıyı hazırlamıştı; bir başkası ise yapılan yemekleri tabaklara paylaştırıyordu.
Bir süre sonra Mehmet, Yasin, Ahmet ve Oğuz aşağı indi. Mehmet masaya bakar bakmaz seslendi:
“Ooo, şu masaya bak!” dedi ve hemen salatadan bir kaşık aldı.
Emir ise hemen tepki gösterdi:
“Lan oğlum, herkesi beklesene!”
Mehmet, ağzı dolu bir şekilde konuşmaya çalışarak gülümsedi.
“Kızlar, çok güzel olmuş. Ellerinize sağlık.”
Hepimiz kahkahalara boğulduk. Ardından masaya oturup yemeğimizi afiyetle yedik.

Yemekten sonra Emir etrafına bakarak sordu:
“Şimdi ne yapalım?”
“Bilmiyorum, Emir,” dedim. Tam o sırada Ceyda hemen söze atıldı:
“Bara gidelim, aynı yere.”
Emir başını salladı.
“Olmaz.”
Buğra kaşlarını kaldırdı.
“Neden?” diye sordu.
“Hiç, öyle işte,” dedi Emir ve ardından hafifçe öksürdü.
“Tamam, o zaman başka bir yere gideriz. Hadi hanımlar, siz gidip hazırlanın. Biz erkekler burada toparlarız.” Dedi

Ben de kızlarla birlikte yukarı çıktım. Bu gece rahat ama şık bir şeyler giymek istiyordum. Daha odama girer girmez kızlar peşimden içeri daldı.
“Saçlar benden!”
“Makyaj benden!”
“Kıyafetler de benden!” dediler.
Yarım saat içinde her şey hazırdı. Aynadaki halime bakarken yüzümde istemsiz bir gülümseme oluştu. Gerçekten çok mutlu olmuştum.
Hazırlanıp aşağı indik. Emirler bizi bekliyordu. Merdivenlerden ilk olarak Ceyda önden indi ve aşağıya her adımında, gecenin sıradan bir eğlenceden çok daha fazlasına dönüşeceğini hissettiren o tuhaf sessizlik başladı.

Ceyda merdivenlerden zarif adımlarla aşağı indi. Buğra onu görünce gözlerini ondan alamadı.
“Ceyda Hanım, aklımı başımdan alıyorsunuz,” dedi.
Ceyda utançla gülümsedi.
“Aaa, öyle miymiş?” dedi ve hafifçe kızardı.
Hemen arkasından Merve indi. Mehmet onu baştan aşağı süzüp kahkaha attı.
“Ooo, benim kankama bak! O elbise biraz kısa değil mi, kanka?” dedi.
Merve omuz silkerek gülümsedi.
“Olabilir, bro. Ama ben böyle seviyorum,” diye karşılık verdi.

Merve’nin ardından Buse merdivenlerden indi. Yasin onu görünce hayranlığını gizleyemedi.
“İnanılmazsın ya! Bu kıza bayılıyorum, abi,” dedi.
Buse kıkırdayarak ona baktı.
“Ben de sana bayılıyorum, şımarık,” diye takıldı.
Herkesin eşi aşağı inerken en son ben kalmıştım. Aşağıda kısa bir sessizlik oldu. Emir etrafına bakındıktan sonra merakla sordu:
“Eee, benim Gizem’im nerede?”
Tam o sırada Buse merdivenlere doğru işaret etti.
“Bak, geliyor.”
Derin bir nefes aldım ve merdivenlerden aşağı inmeye başladım.

Emir gözlerini benden ayıramıyordu. O mavimsi gözleriyle bana öyle dikkatle bakıyordu ki, sanki etrafındaki her şeyi unutmuş gibiydi.
“Patron… Patronnn!”
Emir irkilerek Buğra’ya döndü.
“Efendim, Buğra?!”
Buğra kahkahasını tutamayarak başını salladı.
“Kız geldi, patron. Sen hangi hayallere daldın?” dedi.
Emir bana doğru birkaç adım attı ve hafifçe gülümseyerek sordu:

“Kıskanabiliyor muyuz acaba?”
Galiba evet,” dedim gülerek.
Emir hiç vakit kaybetmeden ceketini çıkardı ve belime bağladı.
“Şimdi oldu,” dedi.
Ben de gözlerimi onun üzerindeki gömleğe çevirdim. Üç düğmesi açıktı. Gülümseyerek ona yaklaştım.
“Yalnız, Emir Bey, sen böyle yapacaksan o gömleğin düğmelerini de iliklememiz gerekecek,” dedim.

Ellerimle gömleğinin düğmelerini iliklemeye başladım. Ardından biraz daha yaklaşarak kulağına fısıldadım:
“Kıskançlık mı demiştin? O zaman sonuçlarına katlanabilirsin.”
Sonra geri çekilip yüzümdeki gülümsemeyle seslendim:
“Hadi kızlar, çıkalım.”
Evden ilk çıkan biz olduk. Herkes kendi arabasına binip eşlerini beklemeye başladı. Yaklaşık on dakika sonra diğerleri de hazırlıklarını tamamlayıp yanımıza geldi.

Emir yanıma geldi ve arabayı çalıştırdı. Kısa sürede şehrin en büyük barlarından birine ulaştık. Kapıda güvenlik görevlileri bekliyordu. Emir kimliğini gösterdi ve içeri girdik.
“Hoş geldiniz, Emir Bey,” dedi görevlilerden biri.
“Diğerleri de birazdan gelecek. Onları da içeri alırsanız sevinirim,” dedi Emir.
İçeri girdiğimizde müziğin ritmi tüm mekanı sarıyordu. Emir etrafına göz gezdirdikten sonra bana döndü.

“Bak, şu mor masalı bölüm bize ait. Sen otur, ben hemen geliyorum,” dedi.
Başımı sallayarak gösterdiği yere doğru ilerledim ve oturdum. Yaklaşık iki dakika sonra bir personel yanıma geldi.
“Hanımefendi, burası Emir Baran’ın özel masası. İsterseniz sizi başka bir masaya alalım,” dedi nazikçe.
Ben ne diyeceğimi düşünürken Emir hızla yanımıza geldi.

“Murat, o benimle. Kendisi benim sevgilim,” dedi kararlı bir ses tonuyla.
Görevli bir an şaşkınlıkla baktı.
“Kusura bakmayın, Emir Bey. Bilmiyordum,” dedi. Ardından bana dönerek gülümsedi. “Özür dilerim, hanımefendi. İyi eğlenceler dilerim.”
Bunu söyledikten sonra uzaklaştı.

Emir’le birlikte masada otururken kısa süre sonra diğerleri de geldi. Hepimiz büyük masaya rahatlıkla sığmıştık.
Buğra menüye göz gezdirip elini kaldırdı.
“Bana bir viski,” dedi.
Ardından kızlara bakmak için döndü, fakat bir an duraksadı.

“Ne içmek istersiniz?” diye sordu Emir, kızlara dönerek.
Tam o sırada Mehmet araya girdi.
“Onlar bir şey içmesin. Biz anca ayık kalıyoruz zaten,” dedi ve bu konuda pek de tartışmaya açık görünmüyordu.

Emir’le Mehmet’e şaşkın şaşkın baktım. Açıkçası bana biraz saçma bir muhabbet gibi gelmişti. Ama belli ki kendi aralarında bildikleri bir şey vardı. Bu yüzden bir şey söylemedim. Ceyda da durumu çok fazla umursamamış gibiydi.
Emir, kaşlarını kaldırıp Buğra’ya döndü.

“Sen niye duraksadın?” diye sordu.
Buğra başını kaşıyarak güldü.
“Ben de anlamadım. ‘Ne içerler?’ diye düşünürken kafamdan bin tane seçenek geçti.”
Bu sözleri duyunca kendimi tutamadım ve gülmeye başladım.
“Tamam Buğra, boş ver,” dedim gülerek.
Masadaki herkes kısa süre sonra kahkahalara eşlik etti ve ortam yeniden neşelendi.

******************

Saat oldukça ilerlemişti ama biz hâlâ çok eğleniyorduk. Emir’in bardağının boşaldığını fark edince ona yeni bir viski almak için masadan kalktım.
Bara gidip taburelerden birine oturdum.
“Emir Baran için bir viski alabilir miyim?” diye sordum.

Yaklaşık üç dakika sonra içki hazırdı. Bardağı elime alıp kalkacakken, yanıma birisi yaklaştı. Belli ki fazlasıyla içmişti. Dengesiz hareketlerle bana doğru eğildi ve omzuma yaslanmaya çalıştı.
Bir an ne olduğunu anlayamadım. Elimdeki viski sarsıldı ve adamın üzerine sıçradı.
Sinirlenmiştim. Çünkü açıkça sınırlarını aşmıştı.

“Sen sapık, pislik…” deyip önüme döndüm. Elimdeki içkiyi tekrar hazırlatmak için barmene seslendim.
“Bir viski daha, lütfen.”
Tam o sırada Emir arkamdan geldi.
“Yavrum, bir viski almaya gittin, daha gelemedin,” dedi.
“Geliyor, bak yapıyorlar,” dedim. Ses tonum biraz değişmişti.
Emir kaşlarını çattı ve etrafa baktı.

“Murat, viski nerede?” diye sordu.
“Abi verdik yengeye ama…” dedi Murat çekinerek.
“Ama ne oğlum?” dedi Emir, sesi sertleşmişti.
“Eren sırnaştı, o da üzerine serpti,” dedi Murat hızlıca.

Emir’in bakışları anında değişti.
“Gizem…” dedi.
Eren’e doğru yürümeye başladığı anda onu tuttum. Kolundan çekip kendime çevirdim.
“Emir,” dedim sakin bir sesle.

Bir an durdu. Gözlerimle onu sakinleştirmeye çalıştım. Sonra aramızdaki mesafe kapanırken onu öpmeme izin verdim.
Beni öptü. Birkaç saniye sonra geri çekilip gözlerime baktı. Öfkesi yavaş yavaş dağılmıştı.

“Ulan… delirtme beni,” dedi kısık sesle.
Elini belime koydu ve birlikte ilerlemeye başladık.
“Hadi, Emir’in masasına gidelim,” dedim.

Saat 01:30’a geliyordu. Gece çoktan yarısını geçmişti ve herkes yavaş yavaş sıkılmaya başlamıştı.
“kızlar hadi Gidelim, sıkılmaya başladım,” dedim.
“Olur, kanka,” dedi Ceyda. Herkes tek tek eşlerinin koluna girdi ve çıkmaya hazırlandı.
Kapıya yöneldiğimizde Sevda ile karşılaştık. Emir’in kuzeniydi.

“Yardım edeyim mi?” diye sordu.
“Aynen, Mehmet’i alabilirsin. Merve, sen de Oğuz’u al,” dedim.
Böylece herkes dengelenmiş oldu.
“Hadi gidelim,” dedim ve arabaların olduğu yere yürüdük.

Emir’in arabasına yöneldim, direk şoför koltuğuna oturdum. Emir bir şey demeden yanımda mırıldanıyordu.
Cebini karıştırıp araba anahtarını buldum ve kontağı çevirdim.
Motor çalışır çalışmaz gece sessizliğini bozdu.
Emir hâlâ kendi kendine bir şeyler söylenirken ben arabayı hızla eve doğru sürdüm.

Yarım saat içinde eve geldik. Kızlar bizi kapıda bekliyordu.
“İçeri girin,” dedim.
“Ama anahtar?” dedi biri.
“Dur, bekle,” dedim. Emir’in cebini kurcaladım ve anahtarı buldum.
“Al kanka,” deyip kapıyı açtım.
Hep birlikte içeri girip eve girdik.

Eve girer girmez Emir’i odasına götürdüm ve yatağına yatırdım. Ardından kahve yapmak için aşağı indim.
Kahvemi hazırlayıp tekrar yukarı çıktım. Odaya girince Emir’i hafifçe dürterek doğrulmasını sağladım.
“Al, kahven,” dedim.

Kahvesini içtikten sonra onu tekrar yatağına yatırdım ve odasından çıktım.
Hemen kendi odama geçip üstümü değiştirdim ve yatağıma uzandım. Telefonla uğraşırken kapım çaldı.
Kaşlarımı hafifçe kaldırarak kapıya doğru yürüdüm. Kapıyı açtığımda Emir duruyordu.

“Emirim,” dedim.
“Ya Emir…” diye düzeltti.
“Sen uyuyordun ve kafan çok güzeldi, ne oldu?” diye sordum.
Emir hafifçe gülümsedi.
“Kahve iyi geliyor bana…” dedi. Bir an durdu, sonra ekledi: “Bir de… çok özledim seni.”
Bu cümleyle bir an utandım, bakışlarımı kaçırdım.

“Eee… benim uykum yok Emir,” dedim.
“O zaman sabahlayalım,” dedi hemen.
“Nasıl olacak?” diye sordum.
“Film izleyeceğiz. Laptopumu alıp geliyorum. Netflix’ten bir şey seçeriz,” dedi.

Bir süre sonra laptopunu getirdi. Koltuğa oturduk ve bir film seçtik. Bir noktadan sonra fark etmeden Emir’in omzuna yaslanmıştım. Sessizce filmi izlemeye başladık.

Film izlerken ikimiz de uyuyakalmışız. Gözümü açtığımda saat sabah 06:30’du. Emir yanımda hâlâ uyuyordu.
Yavaşça seslendim.
“Emir…”
Uyanmadı. Bir kez daha dürttüm.
Bu kez gözlerini araladı.
“Ne oldu, Gizem?” dedi uykulu bir sesle.
“Psst… gitmen lazım, kalk hadi,” dedim telaşla.

“Neden?” diye sordu kaşlarını çatarak.
“Birazdan Ceyda beni uyandırmaya gelecek. Senin burada olmanı görürse yanlış anlar. Olmaz.”
“Film?” diye mırıldandı.
“Bitti bile,” dedim hızlıca.
“Tamam, kalkıyorum,” dedi ve yerinden doğruldu.

Üstünü düzeltti. Ben de onu kapıya kadar geçirdim. Odadan çıkarken durdu.
“Seni seviyorum,” dedi.
“Ben de seni seviyorum,” dedim.
Tam o anda geri geri birkaç adım attı ve tekrar içeri girdi.

“Yakalandık, Gizem,” diye fısıldadı.
Bir anda donup kaldım.
Gerçekten kötü bir şekilde yakalanmıştık. Bunu nasıl açıklayabilirdim ki? Sonuçta tek yaptığımız film izlemekti… ama Emir’in bu hâlini gören biri bambaşka düşünebilirdi.
Üzerinde sadece atlet ve kısa şortu vardı. Bu hâli hem komik hem de bir o kadar “yanlış anlaşılmaya açık” görünüyordu.

Emir tekrar geri çekildi ama bu kez kapının arkasına geçti. Kapıyı açacak kişi görüş açısında değildi. Yani içeriyi göremiyordu.
Kalbim hızla atmaya başladı.
Kapıda kim vardı acaba?