16.

Bugünlük ders çalışmayı bitirdikten sonra mahallede biraz tur atmak istemiştim. Kafamın içindeki düşünceler yüzünden evde durmak zor geliyordu. Tek istediğim biraz hava almak, kafamı dağıtmaktı. Çünkü öğrendiğim gerçekler omuzlarıma fazlasıyla ağır gelmişti.

Melih'in beni aldatmamış olmasına sevinmeli miydim, bilmiyordum. Ama kardeşinin yaşıyor olduğunu öğrenmek, onun adına beni gerçekten mutlu etmişti.

Hasan amca şehit olduktan sonra aileleri adeta dağılmıştı.Melih'i küçüklüğümden beri tanırdım. Yaklaşık on beş yıl önceydi.Gece yarısı Hatice teyzenin yükselen çığlıklarıyla uyanmıştık. Hasan amcanın şehit haberi gelmişti.
O geceyi ömrüm boyunca unutamayacaktım.
Mahallece elimizden geleni yapmaya çalışıyorduk. Komşular tarafından yemek hazırlanıyor ve sırayla yanlarında kalınıyordu.

Ben ise daha on yaşındaydım. Melih ve Semih on üç yaşındaydı. Her gün evlerine gider, onları güldürmeye çalışır, oyunlar uydururdum. Küçücük aklımla acılarını hafifletebileceğimi sanıyordum.

Zamanla toparlanmışlardı.
Melih polisliği kazanmış, Semih ise Kara Harp Okulu için sınavlara girmişti.

Fakat Hatice teyzenin ikinci çığlığı

Bu kez Semih içindi.

Semih'in öldüğü haberi geldikten sonra Hatice teyze tamamen yıkılmıştı. Aylarca odasından çıkmamış, kimseyle tek kelime konuşmamıştı. Defalarca intihara kalkışmış, ama her seferinde annem tarafından engellenmişti.

O gecelerden birinde annemle Hatice teyzenin odadan yükselen bağrışmaları hâlâ kulaklarımdaydı. Ne konuştuklarını hatırlamıyordum ama o konuşmadan sonra Hatice teyze bir daha kendine zarar vermeye kalkmamıştı.

Geceleri Melih'in odasında uyumaya başlamıştı.

Ben de bazen yanlarına gidiyor, birlikte sabahlıyorduk.

Hatice teyze benim ikinci annem gibiydi.
Melih'le ne zaman kavga etsek soluğu onun yanında alırdım.

"Oğluna kız!" derdim.

O da hiç düşünmeden Melih'i azarlar, beni savunurdu.

Eski anılar zihnimde bir bir canlanırken yüzümde buruk bir tebessüm belirdi.Yaz neredeyse gelmişti ama akşamları hava hâlâ serindi.Üzerimdeki gri hırkaya biraz daha sarılıp evin yolunu tuttum.

Hava yavaş yavaş kararmaya başlamıştı. Sokakta birkaç kişi dışında kimse yoktu.
Tam o sırada yolun karşısından bana doğru gelen Sevgi teyzeyi gördüm.

Adımlarımı yavaşlatıp önünde durdum.
"Nasılsın kızım?" diye sordu gülümseyerek.
Boyu benden biraz daha kısaydı.

"İyiyim Sevgi teyze. Sen nasılsın?" dedim.

"İyiyim ben de."Yüzüme dikkatlice baktı.

"çok düşünceli görünüyorsun. Bir şey mi oldu?"

Başımı iki yana salladım

"Yok ya... Derslere sıkıldı canım."

Ufak bir yalandan kimseye zarar gelmezdi.

"Hee..." dedi"Ben de sevgilinden ayrıldın sandım."

Kaşlarım şaşkınlıkla havaya kalktı.

"Sevgilim mi?"Benim niye haberim yoktu?

"Hani şu CEO olan.Geçen gün söylemiştin ya."

Yüzü o kadar ciddiydi ki

Şaka yaptığımı gerçekten anlamamıştı.Dayanamayarak kahkaha attım.
Gülerek hafifçe omzuna dokundum.

"Benim sevgilim falan yok, Sevgi teyze.Şaka yapmıştım."

"Nasıl?" dedi şaşkınlıkla.Yüzündeki ifade bir anda gerilmişti.

"Ne nasıl?" dedim kollarımı iki yana açarak."Sevgilim yok işte."

Birkaç saniye daha bana baktı.
Sonra kısa bir şekilde başını salladı."Anladım."
Sesinde garip bir telaş vardı.

"Ben gideyim o zaman. Görüşürüz kızım."
Cevabımı bile beklemeden hızlı adımlarla yanımdan uzaklaştı.
Arkasından şaşkın gözlerle bakarken kendi kendime mırıldandım.
"Görüşürüz..."

Niye öyle tepki vermişti ki?

Omuz silkip yürümeye devam ettim.
Eve vardığımda doğruca odama çıktım ve kendimi yatağın üzerine bıraktım.Babam işteydi.Annem salonda en sevdiği dizinin yeni bölümünü izliyordu.

Daha da şaşırtıcı olan ise Efe'nin gerçekten odasında ders çalışıyor olmasıydı.Demek ki sonunda aklı başına gelmeye başlamıştı.

Telefonumu elime aldığımda kızlarla olan grupta yeni mesaj olmadığını gördüm.
Ama Melih'ten
Sayısız mesaj gelmişti.
Bildirimlerden göz gezdirdiğim kadarıyla gün içinde ne yaptığını, başına gelen ufak tefek şeyleri yazmıştı.

Benim huyumu biliyordu.İstediği gibi yazıyordu.

Çünkü benim çok saçma bir takıntım vardı.Kimseyi engelleyemezdim.Nedeni gerçekten bilinmezdi.Belki de ergenlikten kalma garip bir alışkanlıktı.Hayatım boyunca hiç kimseyi engellememiştim.Bana yazan kişiye karşı bir şey hissetmiyorsam cevap vermemeyi tercih ederdim.

Ya görüldü atardım. Ya da mesajlar öylece beklerdi.

Melih'ten iki gün öncesine kadar nefret ediyor,ona hakaret dolu mesajlar atıyordum.

Ama şimdi...

İçimde garip duygular dolaşıyordu.Mesajlarını açıp okumaya bile cesaret edemiyordum.Kendi içimde ne yapacağıma karar verdikten sonra onunla açık açık konuşacaktım.

Telefonun ekranını kapatıp tavana bakmaya başladım

Normalde asla erken uyuyan biri değildim.
Ama göz kapaklarımın ağırlığına daha fazla direnemeyip uykuya teslim oldum.

•••

Telefonuma peş peşe gelen bildirim sesleriyle gecenin bir yarısı gözlerimi araladım.Saat üç buçuktu.

"Hangi gerizekâlı yazıyor bu saatte?" diye söylenerek telefonu elime aldım.

Ekranın aniden parlamasıyla gözlerimi istemsizce tekrar kapattım.
Birkaç saniye sonra yavaşça açıp ekrana baktım.

Tolga

İsmini görünce şaşırmıştım.Mesajın içeriğine bile bakmadan telefonu tekrar yanıma bıraktım.

Uyumaya çalışıyordum ki...

İki dakika geçmeden telefon çalmaya başladı.
Tolga arıyordu.

Yok bu çocuk gerçekten belasını arıyordu.Hiç düşünmeden aramayı reddettim.Telefonu sessize alıp ekranı yatağa bakacak şekilde ters çevirdim.Sonra yeniden gözlerimi kapattım.

Gece gece Tolga'yı hiç çekemezdim.