13. bölüm · Dörtnala büyümek
13. Bölüm
Eve vardığımda gökyüzü yavaş yavaş aydınlanmaya başlamıştı.
Sabah olmak üzereydi.
Ayakkabılarım çamur içindeydi. Saçlarım dağılmıştı ve bütün gece dışarıda kaldığım için üşüyordum.
Kapının önüne geldiğimde derin bir nefes aldım.
Sonra zile bastım.
Birkaç saniye sonra kapı hızla açıldı.
Karşımda Olivia vardı.
Saçları dağınıktı ve yüzünden uyumadığı belliydi.
Beni görür görmez rahatlamış gibi oldu.
Ama bu sadece bir saniye sürdü.
Çünkü hemen ardından kaşlarını çattı.
"Sen neredeydin?!"
Refleks olarak geri çekildim.
"Olivia..."
"Hayır, Olivia falan yok."
Kapının önünde kollarını bağladı.
"Saat kaç farkında mısın?"
Başımı kaldırıp gökyüzüne baktım.
"Erken."
"Victoria!"
İçeri girdim.
Olivia kapıyı sertçe kapattı.
"Bütün gece seni aradım."
Bir an suçlu hissettim.
Telefonumu çıkardım.
Ekrana baktığımda cevapsız aramaları gördüm.
Çok fazla cevapsız arama vardı.
"Özür dilerim."
"Özür dilerim mi?"
"Evet."
"Gece bi saatinde evden çıkıp kayboluyorsun ve bana özür dilerim diyorsun."
Haklıydı.
Bir şey diyemedim.
Olivia birkaç saniye bana baktı.
Sonra sesi biraz yumuşadı.
"İyi misin bari?"
Başımı salladım.
"Evet."
"Ne yaptın?"
Bu sorunun cevabı biraz karışıktı.
Çayıra gitmiştim.
Bir atı kovalamıştım.
Ormanda kaybolmuştum.
Ve Zayn'la karşılaşmıştım.
Bunların hiçbirini söylerken normal görünmeyeceğimi biliyordum.
Ama yine de anlattım.
Olivia ilk birkaç dakika sessizce dinledi.
Sonra başını iki elinin arasına aldı.
"Bir dakika."
"Ne?"
"Sen gerçekten gecenin köründe bir atın peşinden mi gittin?"
"Duyunca kulağa kötü geliyor."
"Kulağa kötü gelmiyor."
Başını kaldırdı.
"Kulağa delilik gibi geliyor."
İstemeden güldüm.
Olivia gözlerini devirdi.
"Gülme komik bişey yok."
Tam o sırada Victoria'nın telefonu çalmaya başladı.
Ekranda annesinin adı yazıyordu...
🐎