2.7

-Emir
-

Şuan tam şuan o bok kafalinin kafasina bir yumruk atıp kafasını mi patlatsam, yoksa önce Ece'ye dokunan ellerini mi kirsam diye dusunurken o tarafa doğru hızlı adımlarla yürürken Ece'nin hala onu sevme ihtimali aklıma gelince duraksadim. Olabilir miydi? Neden onu itmedi ki? Onu seviyordu. Karismaya hakkim yoktu. Mutlu o. Bu da bana yeter zaten. Gözlerim daha da dolmaya başlarken ne kadar aciz gozuktugumu fark edip hızla gözlerimi sildim ve ikinci merdivenlerden tam aşağı iniyordum ki Yağız denen picin sesiyle duraksadim.

Yağız: Seni seviyorum güzelim, yapma böyle. Sende de beni seviyorsun eminim ki. Hadi gel affet beni yeni bir sayfa açalim. Senin için geldim İzmir'e.

Sinirle gözümü yumdum ve yumrugumu sıkmaya başladığının haberinde bile değildim. Tam tekrar yuruyecekken çok sert bir tokat sesi duydugumdan ani bir refleksle arkama döndüm. Yağızin eli yanağında kafası yere bakarken dimdik duran Ece'me baktım.
-Nasil geldiysen öyle de gidersin seni oruspu çocuğu.
Bir an ne olduğunu anlayamasam da Ece'nin yaptığı şeyle istemsizce siritmaya basladim. İşte benim sevdiğim kız be. Daha demin tuttuğum sinirimi bıraktım ve arkamı dönüp Yagiza doğru yürüdüm. Kim kurtarabilir lan seni benim elimden? Kim?

-Ece

Hocalar bize birşeyler deyip geri sınıflara dönmüştü ve tekrar koridorda sadece üçümüz kalmıştı. Tam arkasını dönüp giden Emirin yanına gidiyordum ki Yağız kolumdan tutup beni kendine çekti.

-Seni seviyorum güzelim, yapma böyle. Sen de beni seviyorsun eminim ki.

Bu son dediği şey artık bardağı taşıran son damla olmuştu. Tüm sinirim ile dudaklarımı yalayıp karşımdaki utanmaz utanmaz kendini affetmemi bekleyen Yagiza bakarken tüm gücümü topladım ve sinirle Yağızin yanağına tüm gücümle hızla bir tokat attım.

-Nasil geldiysen öyle de gidersin seni oruspu çocuğu.

Hayatımda ilk defa bu kadar içten küfür ettiğimi hatırlıyorum. Bu sefer duygularım da aklım da istemiyordu Yagizi.
Yağızin şok olmuş bakışlarıyla bana doğru döndürdüğü bakışları aniden sinirle bakmaya başlamıştı. Soğukkanlılığımı korumaya çalışarak Yağızin bana vurmak için kaldırdığı eliyle yüzümü ani refleksle yana çeviriyordum ki elini bana kaldiramadan çok guclu bir şekilde düşme sesi duyugumdan korku dolu gözlerimle ne olduğunu anlamak için Yagiza çevirdim bakışlarımı.

Emir, onu yakasından tutup duvara yapistirmisti.Emire bir şey olma korkusuyla onu Yağız dan ayirmaya çalıştım fakat Emir, Yagiza kafasıyla çok sert bir şekilde vurmuştu Yağızin burnu kanamaya başladı. Bu sefer de onu yere atıp yumruklariyla onu öldüresiye doverken sesli bir şekilde küfürler yagdiriyordu.

-Sen kimsin lan Elini kaldiriyosun Ece'ye kimsin oğlum sen? Ben o eli kırmam mi sandın belasını siktigim oruspu çocuğu.

Yağızin yüzü kan içinde kaldığından fenalasmaya başladım. Bir yandan Emir'i ayırmaya çalışıyordum onu tüm gucumle geriye çekmeye çalıştım fakat o kipirdamamisti bile. Yağızin yüzündeki kanla fenalasmaya başladim, ben kandan korkardım.

Sesten dolayı koridora çıkan hocalar müdahale için Emir ve Yagizi ayırmaya çalışırken ve sınavlarını bırakıp ne olduğuna bakmaya gelen öğrencilerle ortalık tam bir kaos olmuştu. Gözyaşları içinde bilincimin kapandığını hissettim o sirada Yagizdan ayrılmış şekilde hala Yagiza nefretle bakan hocaların kolundaki Emir bana korku dolu gözlerle bakmaya basladi.

Etraftaki tüm ses yavaş yavaş kayboluyordu korkuyla duvara yaslandım ve nefesimi kontrol etmeye çalıştım. Gözlerim ve bilincim yavaş yavaş kapanırken son gördüğüm şeyin Emirin korku dolu gözlerle kafamı ellerine nazikçe koyup beni sarsip ne olduğunu anlamaya calışmasiyla bana bakarken arkadan birkac hocanin "açılın, kız fenalasiyor! " dediğini duyar gibi oldum. Bilincim gidip gelirken son duyduğum ses Emir'in sesiydi.

-Ambulans çağırın!

Ve gözlerim kapandı.