1.5

Aburcuburlari çoktan hazırlamıştım ve Emir'i bekliyordum ama yoktu. Bulamadi mi acaba telefonu gidip bir bakayım diye düşündüm kendi içimden. Odama doğru yürüdüm ve "Emiir" diye seslendim ve yere çökmüş elinde bir fotoğrafa bakan Emir'e baktım. Elindeki fotoğrafı görmek için yanına çömeldim ve o an tüm dünyam başıma yıkıldı. "Emir! Bırak o fotoğrafı." Deyip hemen fotoğrafı Emir'in elinden aldım. Yagizla... Benim mavi anı kutum yere düşmüş ve beni öptüğü fotoğrafı Emir görmüştü artık. Emir hiç konusmuyordu öylece yere düşen benim yagiza yaptığım opucuklu hediyeler, anahtarlıklar, pelusler, bileklikler ve biraz daha fotoğraf. Emir öylece sadece yere düşen şeylerin üstünde gözünü gezdiriyordu. Ne yapicaktim ben şimdi? Yagizi kimsenin öğrenmemesi lazımdı. Hemen yere düşen şeyleri toplamaya başladım ve hepsini kutuya tikistirip bir köşeye ittim.

-Emir?

Emir, gözlerini kapattı ve bir süre öylece baktı daha sonra ise benim yüzümün ters yönüne doğru kafasını döndü. Napmistim ben? Offf of.

-Emir ses ver nolur. O benim birseyim değil gerçekten yanlış anladın.

Emir arkasını yuzunu bana döndüğünde gözleri kızarmış ve dolmuştu.

-Emir sen... Ağlıyorsun?

-Odan tozluymus. Toz kaçtı gözüme.

-Emir gerçekten anladığın gibi değil.

-Nasil peki Ece?

-Ya o benim eski sevgilim ona karşı birşey hissetmiyorum onu en son görmenin üstünden neredeyse 3 ay geçti Emir, gerçekten inan bana. Onu sevmiyorum. Dedim kendimi açıklamaya çalışarak. Neden kendimi acikliyordum bilmiyordum ama açıklamam lazımdı.

-Nasil hissettin?

-Neye nasıl hissettim?

-Yagiz... Seni öperken ne hissettin?

-Ah Emir geecekten hicbirsey hissetmedim gerçekten inan bana. Onu eskiden evet... Çok seviyordum ama artık değil. Gerçekten adını bile unuttum!

-O yüzden mi dilin surçtü?

-Emir... Özür dilerim. Derken ağlamaya başladığımı farketmemistim bile.

Emir gözlerini gozlerimden kaçırdı ve tekrar yüzünü benden ters tarafa dönüp bir süre düzensiz nefesini kontrol etmeye çalıştı ve bana dönüp "Ağlama" dedi. Bende onun dediği gibi yapıp ağlamayı bıraktım ve hickiriklarimi kontrol etmeye çalışıp gözlerimi ceketin ucuna sildim. Emir benim sakinlesmemi bekledi ve bana "Siz... Ayrıldınız mi?" Başımı hızlıca evet anlamında salladım ve;

-Emir, herşeyi anlatacağım sana. Gel... Balkonda konuşsak daha iyi olur. Dedim çünkü terlemistim ve temiz havaya ihtiyacım vardı. Emir susup balkona çıktı ve birkaç kez nefes aldı. Onun da nefes almaya ihtiyacı vardı. O gece Emire herşeyi ama herşeyi anlattım. Yagizin ikinci sevgilisini bile, beni nasıl kullandığını, duygularımla oynadığını, beni nasıl aglattigini, bana nasıl el kaldırdığını... Emir bunları dinlerken çok sinirenmisti. Çünkü yumruklarını sıkıyordu ve dilini isiyordu ve ben galiba o gece 2 saat konustum. Çok iyi gelmişti, kimseye anlatmamistim bunların hiçbirini, hiç kimseye , hayatım boyunca acelyaya bile anlatmamistim, ama Emire anlatmıştım işte. O kadar iyi gelmişti ki. Konuşmam bitince Emire sarıldım. Evet şuan yaptığım çok saçmaydı. Emir temas sevmezdi, karşinda birisinin ağlamasını sevmezdi, aşka inanmaz ve bunun hakkında konuşmazdı. Bunu onu tanımayanlar bile bilir. Ama o an sadece Emire ihtiyacım vardı. Herkes gitsin sadece Emir kalsın istiyordum. Ağladım, ağladım ve tekrar ağladım. Emir önce hicbirsey yapmasada en son elleri titreyerek ellerini başıma koyup kendine bastırdı ve bana sarıldı. Yani, galiba.

Bir süre Emir'e sarildiktan sonra ondan ayrıldım. Yeni gelmişti aklım başıma, üzüntüden ne yaptığımı unutmustum.

"İyi misin? Gel elini yüzünü yıkayalım." Kafamı olur anlamında salladım ve lavaboya doğru yürüdük.