27

Lavinia: Bora, bir şey soracağım.

Bora: Yazmanı beklemiyordum, bir şey mi oldu?

Lavinia: Yazıyor…

Bora: İyi misin?

Lavinia: Yazıyor…

Bora: Bir sorun mu var?

Lavinia: Ayberk, okulda bana bir şeyler söyledi. Daha doğrusu, Louis’e. Benim Barış’ı kullanıp senin altına yatan bir kaltak olduğumu, babamla bile yattığımı söyledi ona. Bu da demek oluyor ki, Ayberk geçmişimden haberdar. Geçmişimi bilen iki kişi var. Sen ve Yamaç.

Bora: Ayberk o yüzden mi dayak yedi?

Bora: Keşke bir tur da ben dövseymişim.

Bora: Yamaç mı anlatmış?

Lavinia: Geri zekalı mısın sen?

Bora: Ben anlatmadığıma göre, Yamaç anlatmış olmalı.

Lavinia: Yamaç neden böyle bir şey yapsın? Abim o!

Bora: Ben neden yapayım?

Lavinia: Eskiden benden nefret edip beni zorbalıyordun, gizli numaradan beni resmen taciz ettin, benden hoşlandığında seni reddettim, kim olduğunu öğrenince tekrar reddettim, sana tonla küfür edip bela okudum, zorba birisin, pisliksin. Özetle, liste uzayıp gider.

Bora: Orospu çocuğu olduğumu unutmuşsun.

Bora: Evet, tüm bu saydıkların birer gerçek. Fakat hiçbir zaman bir kızın namusunu lekeleyecek bir şey yapmadım, yapmam da. Toplum içinde taciz, tecavüz veya kendi isteğinle sevişmen bir namussuzluk olarak görülüyor. Nefret ettiğim bir kızın başına seninki gibi bir durum gelse, onu da koruyup kollar ve çenemi sıkı tutup kimseye anlatmam. Kaldı ki sen, âşık olduğum kızsın.

Lavinia: Sokakta takip edildiğimde, normalde gelmeyeceğini ama Barış ve Aytunç yüzünden geldiğini söylemiştin.

Bora: O zamanlar kim olduğunu bilmiyordun. Daha doğrusu, sana yazan kişi olduğumu bilmiyordun. Kim olduğumu anlama diye öyle söyledim.

Lavinia: Sana neden inanayım?

Bora: Daha önce, seni Barış’tan uzak durman konusunda uyardım ama beni dinlemedin. Sonra ise haklı çıktım. Bu da demek oluyor ki bana inanmalısın.

Lavinia: Bora, zamanında ikiniz de hayatımı sikmek için elinizden geleni yaptınız. Gözümde ikiniz de pisliksiniz. Özellikle de sen, sen en nefret ettiklerimden birisin.

Bora: Ben ne yaptım sana bu kadar? Kusura bakma da Barış benden daha ağır şeyler yapmıştır.

Lavinia: Haklısın, o da çok ağır şeyler yaptı. Fakat o, annemden bana kalan son hatırayı benden çalmadı.

Bora: O konuda özür dilerim. Hem telafi ettim zaten.

Lavinia: Aynı şey mi sence? Beni bu konuda anlamanı beklerim, sen de kimsesizsin benim gibi. Hatta sen benden daha da kimsesizsin, benim en azından abim var.

Lavinia: Biri de sana babandan kalan son hatırayı sikip atsa, sen de o kişiden nefret ederdin.

Bora: Babamdan bana kalan tek hatıra, siktiğimin evleri, arabaları, parası ve şirketi. O da mecburiyetten, tek mirasçı ben olduğum için. Yani, sikilecek bir hatıra bırakmadı bana.

Lavinia: Anılar da bir hatıradır.

Bora: İşte bizde o da yok. Babamla olan tek anılarım, iyi baba rolü kesmek için beni götürdüğü arkadaşlarıyla olan yemekler ve sıkıcı davetlerdi.

Lavinia: Seni kimse sevmemiş Bora, o yüzden beni anlayamazsın. Sevdiğin ve ölen birinden kalan son hatırayı kaybetmek ne demek, anlayamazsın.

Bora: Yanlış anladın Lavinia. Çok değer verdiğim birini ben de toprağa verdim. Ondan kalan tüm anılarım mahvoldu. Sebebi kim biliyor musun?

Lavinia: Kim?

Bora: Barış.

Lavinia: Barış ne yapmış olabilir ki?

Bora: İşte sen de bunu anlayamazsın. O yüzden, hiç kendimi yormayacağım. (Görüldü.)