Bölümler 12Şu an: 8. Gün Hatrı Kalmasın
- 1 Karakterlerimizi Tanıyalım287 kelime
- 2 1. Gün İddia Masaya Yatırılıyor672 kelime
- 3 2. Gün Cips Yedim759 kelime
- 4 3. Gün Gizli Tartı1.023 kelime
- 5 4. Gün Ummadık Taş Baş Yarar811 kelime
- 6 5. Gün Yakalandım738 kelime
- 7 6. Gün Altı Bin Lira395 kelime
- 8 7. Gün Bir Karamlık Küslük707 kelime
- 9 8. Gün Hatrı Kalmasın750 kelime · Okuduğun bölüm
- 10 9. Gün Ziyan Olmasın1.007 kelime
- 11 10. Gün İki Kâse Sütlaç361 kelime
- 12 11. Bölüm Kendime Engel Olamadım514 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Önceki gün Mert bana Karam almamıştı.
Bu yüzden sabah uyandığımda onunla konuşmadım.
Hemen mutfağa gidip kendime bir bardak su aldım. Hazırlanıp üzerimizi değiştirdikten sonra işe gitmek için yola koyulduk.
Yol boyunca Mert'le doğru düzgün konuşmadık.
Gerçi bunun sebebi biraz da benim hâlâ Karam meselesine takılmış olmamdı.
İşe vardığımızda Mert yine aynı konuyu açtı.
“Tartıl bakalım.”
Gözlerimi devirdim.
“Yine mi?”
“Evet, merak ediyorum.”
“Sen sürekli beni tartıyorsun.”
“Aşkım, kızma. Merak ediyorum sadece.”
Artık sürekli tartılmaktan sıkılmıştım ama açıkçası ben de merak ediyordum.
Sonunda dayanamadım.
“Tamam,” dedim. “Tartılacağım.”
Tartının üzerine çıktım.
Bir süre ekrana baktım.
En son gördüğüm kiloyla aynıydım.
Bir değişiklik olmamıştı.
Biraz canım sıkıldı ama belli etmedim. Sonuçta her gün kilo vermek zorunda değildim.
Tartıdan inip işimizin başına geçtik.
Kübra ablayı o sabah ancak uzaktan görebildim. Hazırlanmak için oradan oraya koşturuyordu. O yüzden doğru düzgün konuşamadık.
Alperen abi ise her zamanki gibi ilk fırsatta karşıma çıktı.
“Yemek yedin mi?”
Gerçekten komik adamdı.
“Yemedim,” dedim.
“Neden yemedin? Yeseydin.”
Sonra kendi kendine anlatmaya başladı.
“Benim hanım yaş pasta, kola almış. Yemedim. Niye aldın diye kızdım.”
Ona baktım.
“Oh, ne güzel abi. Yeseydin, bir şey olmazdı.”
“Yok, yemedim,” dedi.
İçimden, Kesin yemişsindir sen, diye geçirdim.
Ama bir şey söylemedim.
Sonra herkes kendi işine döndü.
Öğle yemeğine kadar kimseyle doğru düzgün karşılaşamadım. Zaten o saate kadar zor sabretmiştim.
O kadar çok acıkmıştım ki yemek saati geldiğinde neredeyse koşa koşa yemekhaneye gittim.
Ama gördüğüm manzara beni hiç mutlu etmedi.
O gün yemekte makarna salatası, kuru patlıcan dolması ve tulumba tatlısı vardı.
Evren benden ne istiyordu?
En sevdiğim şeyler önümde duruyordu.
Kendime iki tane kuru patlıcan dolması ve bir kaşık makarna salatası aldım. Sonra her zamanki yerime geçtim.
Kübra abla benden sonra geldi.
Tabağını görünce gözlerim büyüdü.
Tam dört tane dolma ve dolu dolu makarna salatası almıştı.
“Çok severim,” diyerek karşıma oturdu.
İçimden ona hiçbir şey söylememeye çalıştım.
Sonuçta herkes kendi yemeğinden sorumluydu.
Alperen abi ise ortalıkta yoktu.
Bir süre sonra elinde çayıyla geldi ve karşımıza oturdu.
“Siz yiyin,” dedi. “Ben bir şey yemiyorum.”
Ona baktım.
“Abi, sanki yemişsin ama sen bilirsin.”
“İftira atma. Nerede yedim?”
Gülmemek için kendimi zor tuttum.
Ağzının kenarındaki salçadan haberi yoktu.
Bir şey demedim.
Sadece gülümsedim.
Melis ablayı sordum.
Dün zaten biraz rahatsızdı. Bugün de grip olduğu için izin almıştı.
Kübra abla tatlısını yemeye başladığında Alperen abi bana döndü.
“Senin tatlın yok mu?”
“Yok.”
“Ye, ye. Hatrı kalır. Allah aşkına ye.”
“Yok abi, yemiyorum.”
Ama ısrar etmeye devam etti.
Kübra abla da bugün kendi tabağını bayağı doldurduğu için sanırım onun tarafına geçmişti.
“Ye Aslı,” demeye başladı.
İkisi birden üzerime gelince sonunda dayanamadım.
“YEMİYORUM!” diye bağırdım.
Bir anda etraftaki birkaç kişi dönüp bize baktı.
İkisine de sinirli sinirli baktım.
“Gördünüz mü? Beni rezil ettiniz.”
Alperen abi gülüyordu.
Kübra abla da gülmemek için başını öne eğmişti.
Ben ise tabağımdaki son lokmayı da yiyip işimin başına döndüm.
O gün Mert'i neredeyse hiç görmedim.
Çok işi vardı. Yeni projeler üzerinde çalışıyordu.
Akşamüstü kısa bir boşluk yakaladığımda kendime bir kahve yapmaya karar verdim.
Kahve paketini açarken çıkan sesi duyan Alperen abi hemen seslendi.
“Ne yiyorsun yine?”
Başımı kaldırıp ona baktım.
“Ya bir şey yemiyorum. Sadece kahve içiyorum.”
“Belli olmaz.”
İşte tam bu yüzden beni sinir ediyordu.
Ama ben ona gösterecektim.
Dur bakalım abi, diye geçirdim içimden.
Bir gün en sevdiğin çikolatayı alacağım.
Bakalım karşında dururken onu yemeden dayanabilecek misin?
Bir süre sonra eve gitme vakti geldi.
Hazırlanıp Mert'i beklemeye başladım.
O da işlerini bitirince birlikte arabaya bindik.
Nihayet eve gidiyorduk.
Yol boyunca gün içinde yediklerimi düşündüm.
Bugün başka hiçbir şey yemeyecektim.
Ve öyle de yaptım.
Eve vardığımızda Mert ayakkabılarını çıkarırken bana baktı.
“Bugün ne yedin?”
Ona dönüp kaşlarımı kaldırdım.
“Ne oldu? Alperen abi misin sen?”
Gülmeye başladı.
“Ciddiyim. Ne yedin?”
“İki dolma, biraz makarna salatası, salata... Bir de kahve.”
Mert'in yüzündeki gülümseme yavaşça kayboldu.
“Başka?”
“Yok.”
“Tatlı?”
“Yemedim.”
Bir an bana baktı.
“Helal.”
“Ne oldu? Dün çikolata almayan adam bugün beni mi övecek?”
Mert yeniden gülmeye başladı.
“Bak, Karam almadım diye hâlâ küssün.”
“Küsmedim.”
“Konuşmadın benimle.”
“Sabah uykum vardı.”
“Tabii.”
Kollarımı bağladım.
“Sen de benim en sevdiğim çikolatayı almamayı seçtin.”
Mert yanıma yaklaşıp gülümsedi.
“Bir gün iddia bittiğinde sana bir Karam değil, koca bir paket alacağım.”
Ona baktım.
“Bir paket mi?”
“İstersen iki paket.”
Gülmemek için dudaklarımı birbirine bastırdım.
“Tamam,” dedim. “Barıştık.”
Mert başını iki yana salladı.
“Demek mesele bu kadarmış.”
“Evet.”
Sonra bir an durup düşündüm.
“Gerçi iddiayı kazanmam lazım.”
Mert bana baktı.
“Altı bin lira için mi?”
Başımı salladım.
“Altı bin lira için.”
O gece yatağa girdiğimde karnım biraz açtı.
Ama aklımda tek bir şey vardı.
Ertesi gün.
Ve tabii ki...
Altı bin lira.
Bölüm etkileşimi
