Birbirimizi Yedik kitap kapağı

4. bölüm / 12

3. Gün Gizli Tartı

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 12Şu an: 3. Gün Gizli Tartı

İddianın üçüncü günü sabah uyandığımda dünden kalan halsizliği hâlâ hissediyordum.

İlk iki gün boyunca kendimi fazla hırpaladığımı kabul etmek istemesem de vücudumun bu konuda benimle aynı fikirde olmadığı oldukça açıktı.

Ama pes etmek gibi bir niyetim yoktu.

Hazırlanıp otelin yolunu tuttum.

Bu kez kendime biraz daha dikkat etmem gerektiğini düşünüyordum. İddia uğruna bütün gün aç kalmanın pek de mantıklı olmadığını yavaş yavaş anlamaya başlamıştım.

Yine de içimdeki rekabetçi Aslı yerinde durmuyordu.

Sonuçta daha üçüncü gündeydik.

Sabah kahvaltısında önümde duran haşlanmış yumurtalara baktım.

İki tane aldım.

Kübra abla da iki tane, Melis abla ise bir tane aldı.

Alperen abi ise kahvaltı salonunda bir yandan işlerle ilgileniyor, bir yandan da bizim bulunduğumuz masanın etrafında dolanıyordu.

Biz yumurtalarımızı yerken bile gelip:

“Yiyin, yiyin,” diyordu.

Bu adamın kendi yemek yemediği hâlde herkesi yemek yemeye teşvik etmesini gerçekten anlamıyordum.

Kahvaltımızı bitirdikten sonra herkes yavaş yavaş işinin başına döndü.

Ben de resepsiyona geçtim.

Daha sabahın başında sadece iki yumurta yemiş olmak pek alışık olduğum bir şey değildi. Normalde bu saate kadar mutlaka bir şeyler atıştırmış olurdum.

Bir süre sonra Mert yanıma geldi.

“Ne yaptın, kahvaltıda ne yedin?” diye sordu.

“İki yumurta.”

Yüzüme baktı.

“Başka?”

“Yok.”

“İyi, bari açlıktan bayılma.”

“Sen bana mı acıyorsun?”

“Yok, bayılırsan taşımak zorunda kalırım diye korkuyorum.”

Gözlerimi devirdim.

“Çok komiksin.”

Mert gülmeye başladı.

Sonra bir süre yanımda durdu.

“Cidden, kendini çok sıkma,” dedi. “İddia var diye bütün gün aç kalacaksan ne anladım ben bu işten?”

Bu sefer ona cevap vermedim.

Çünkü aslında haklıydı.

Ama bunu ona söyleyecek değildim.

“Merak etme,” dedim. “Ben gayet iyiyim.”

Tam o sırada karnımdan gelen sesi ikimiz de duyduk.

Mert gülmemek için dudaklarını birbirine bastırdı.

“Gayet iyi olduğun belli.”

“Git işine Mert.”

Gülerek yanımdan uzaklaştı.

Ben ise öğle yemeğinin gelmesini beklemeye devam ettim.

Öğle yemeği vakti geldiğinde personel yemekhanesine geçtik. O gün yemekte patlıcan musakka, spagetti, tarhana çorbası, cacık ve kadayıf tatlısı vardı.

Bu kez tabağıma biraz patlıcan musakka ve cacık aldım.

Spagettiyi hiç almadım. Tarhana çorbasını da içmedim. Tatlıya ise hiç yaklaşmadım.

Kübra abla ise biraz spagetti ve patlıcan musakka aldı.

Melis abla mutfaktaki işlerine kısa bir ara verip yanımıza geldi. Yemeğini yerken bir anda bana döndü.

“Vallahi ben hiç yemek yemeden falan kilo vermeye çalışamam,” dedi.

“Ne yaptın?” diye sordum.

“Annem lahana sarması sarmış,” dedi. “Bir tencereyi önüme çektim, oturdum bir güzel yedim.”

Gülmeye başladım.

“İddia ne olacak?”

“Yok,” dedi. “Ben açlığa gelemem.”

O sırada gözüm Alperen abiye kaydı.

Sabah yumurta yemeyen adam, şimdi karşısına aldığı tarhana çorbasından biraz biraz içiyordu.

Kaşlarımı kaldırıp ona baktım.

“Sen yemiyor muydun?” dedim.

“Biraz çorba içiyorum,” dedi gayet rahat bir şekilde.

Tabii.

Bir şey demedim.

Şimdilik.

Zaten gün içinde onu birkaç kez bisküvi ve çubuk kraker atıştırırken de görmüştüm. Buna rağmen hâlâ fırsat buldukça hepimize:

“Yiyin, yiyin,”

diye dolaşıyordu.

Şu an gerçekten istikrarlı devam eden iki kişi kalmıştık: Kübra abla ve ben.

Gerçi benim vücudum bu ani değişime pek mutlu görünmüyordu.

İki yumurta, biraz musakka ve cacıkla günü geçirmeye çalışıyordum. Karnım sürekli ağrıyordu. Midem de bozulmuştu.

Alperen abi bir ara bana baktı.

“Hayattan bezmiş gibi bir hâlin var,” dedi.

Zaten yeterince sinirliydim.

“Bezdim zaten,” dedim.

Sonra bir süre geçti.

Alperen abi servisle ilgilenirken gözüm tekrar ona kaydı.

Ve işte o an...

Elinde tatlı vardı.

Kadayıf tatlısını yerken onu görünce dayanamadım.

“Ye abi, ye!” dedim.

Bana bakıp güldü.

“Ne oldu?”

“Bize sabahtan beri ‘yiyin, yiyin’ diyorsun. Kendin de tatlıyı götürüyorsun.”

Alperen abi gayet rahat bir şekilde tatlısını yemeye devam etti.

İçimden gülüyordum.

Demek ki sadece ben değilmişim.

Bu iddiada herkesin bir zayıf noktası vardı.

Benimki açlıktı.

Alperen abinin ise sanırım tatlıydı.

O günün ilerleyen saatlerinde Mert'in söyledikleri geldi aklıma.

Son zamanlarda otelde ne zaman karşılaşsak bana aynı şeyi söylüyordu:

“Tartıl bakalım.”

“Daha yeni başladık,” diyordum.

“E, ne olmuş? Kaç kilo verdiğini gör.”

“Bir günde ne değişecek ki?”

Mert omuz silkiyordu.

“Belki değişmiştir. Sürekli tartıl. Ben olsam her gün tartılırdım.”

Aslında haklı olup olmadığını bilmiyordum ama gün boyunca söyledikleri aklımda kalmıştı.

Bir ara etrafta kimsenin olmadığından emin oldum.

Sonra gizlice tartıya çıktım.

Tartının üzerinde birkaç saniye öylece durdum.

Ekrandaki sayıya baktım.

101,8.

Bir önceki tartıldığımda 103,8 kiloydum.

İçimden sevinmek geçti.

Ama hemen etrafa bakındım.

Bunu diğerlerinin duymasını istemiyordum.

Çünkü benim kilo verdiğimi öğrenirlerse, bu sefer herkes daha çok hırslanabilirdi.

Ve açıkçası...

Bu yarışta kimsenin benden daha hırslı olmasını istemiyordum.

Tartıdan indim ve hiçbir şey olmamış gibi resepsiyona doğru yürüdüm.

Tam o sırada Mert'le karşılaştım.

“Ee?” dedi. “Tartıldın mı?”

Yüzümdeki gülümsemeyi saklayamadım.

“Evet.”

“Kaç çıktın?”

Bir an ona baktım.

Sonra biraz daha yaklaşıp sesimi alçalttım.

“101,8.”

Mert'in kaşları havaya kalktı.

“Ciddi misin?”

Başımı salladım.

“İki kilo vermişim.”

“İyiymiş,” dedi. “Ama bunun yarısı açlıktan gitmiştir.”

“Ne fark eder?”

“Çok fark eder.”

Gözlerimi devirdim.

“Sen de herkes gibi sevincime ortak olmak yerine nasihat vermeye başladın.”

Mert gülümseyerek başını salladı.

“Tamam, tamam. Tebrik ederim. Ama kendini çok zorlama.”

“Merak etme,” dedim. “Gayet iyiyim.”

Mert yüzüme şöyle bir baktı.

“Buna kendin bile inanmadın.”

Gülerek yanımdan uzaklaştı.

Şimdilik bunu sadece Mert ve ben biliyorduk.

Diğerlerinin öğrenmesine gerek yoktu.

En azından henüz.

Sonuçta bu daha üçüncü gündü.

İddia daha yeni başlıyordu.

Ve ben, sandıklarından çok daha hırslıydım.

Günün geri kalanı her zamanki gibi geçti. Resepsiyonda gelenlerle ilgilendim, telefonlara baktım. Fırsat buldukça da diğerlerinin ne yaptığını gözlemlemeye devam ettim.

Kim ne yiyordu, kim iddiayı ne kadar ciddiye alıyordu...

Belli etmesem de hepsini takip ediyordum.

Akşam saatleri yaklaştığında nihayet işten çıkma vakti geldi.

Gün boyunca ayakta kalmaya çalışmıştım ama artık yorgunluğumu daha fazla görmezden gelemiyordum.

Mert'le birlikte otelden çıktık.

Arabaya bindiğimde koltuğa yaslanıp derin bir nefes aldım.

“Ne oldu?” diye sordu Mert.

“Hiç.”

Bana şöyle bir baktı.

“Hiç gibi durmuyorsun.”

Başımı cama yasladım.

“Biraz açım.”

Mert gülmeye başladı.

“Biraz mı?”

Gözlerimi devirdim.

“Tamam, çok açım.”

“E o zaman yemek ye.”

“Yiyorum zaten.”

“Bugün iki yumurta, biraz musakka ve cacık yedin.”

Ona döndüm.

“Sen beni mi takip ediyorsun?”

“Takip etmiyorum. Sen sürekli ne kadar aç olduğunu söylüyorsun.”

“Çünkü açım.”

Mert yeniden güldü.

“Üç bin lira için kendini aç bırakmaya değmez.”

Pencereden dışarı baktım.

“Bence değer.”

Mert başını iki yana salladı.

“Sen gerçekten bu iddiayı fazla ciddiye aldın.”

Belki de haklıydı.

Başlangıçta sadece eğlencesine girmiştim. Şimdi ise üç bin liradan çok, kazanmak istiyordum.

Eve vardığımızda arabadan indim.

Kapıya doğru yürürken aklımdan tek bir şey geçiyordu.

Yemek.

Ve tabii ki...

Ertesi gün iddiada kimlerin hâlâ dayanıyor olacağı.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

92okunma 10beğeni 1yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…