Bölümler 12Şu an: 11. Bölüm Kendime Engel Olamadım
- 1 Karakterlerimizi Tanıyalım287 kelime
- 2 1. Gün İddia Masaya Yatırılıyor672 kelime
- 3 2. Gün Cips Yedim759 kelime
- 4 3. Gün Gizli Tartı1.023 kelime
- 5 4. Gün Ummadık Taş Baş Yarar811 kelime
- 6 5. Gün Yakalandım738 kelime
- 7 6. Gün Altı Bin Lira395 kelime
- 8 7. Gün Bir Karamlık Küslük707 kelime
- 9 8. Gün Hatrı Kalmasın750 kelime
- 10 9. Gün Ziyan Olmasın1.007 kelime
- 11 10. Gün İki Kâse Sütlaç361 kelime
- 12 11. Bölüm Kendime Engel Olamadım514 kelime · Okuduğun bölüm
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Sabah uyandığımda yataktan kalkmak için birkaç dakika kendime gelmeyi bekledim.
Yorganı üzerimden atıp banyoya gittim. Elimi yüzümü yıkadım, aynanın karşısına geçip bir süre kendime baktım.
Dün yaşadıklarım hâlâ aklımdaydı.
Üzerimi değiştirmek için odama döndüm. Siyah, rahat bir elbise giydim. Saçlarımı tarayıp sıkıca at kuyruğu yaptım. Ardından hafif bir makyaj yaptım. Biraz rimel, biraz allık ve dudaklarıma sürdüğüm hafif bir renk..
Hazırdım.
Çantamı alıp evden çıkmak üzereyken dün öğle yemeğinde yaşadıklarım yeniden aklıma geldi.
İki kase sütlaç...
Aslında her şey bir kaseyle başlamıştı.
Alperen abinin benim sütlacımı alması, ardından Kübra ablanın kendi sütlacını da bana vermesi ve benim ikisini de yemem...
Yetmezmiş gibi bunu Mert'e anlattığımda aldığım cevap hâlâ kulaklarımdaydı.
“Bu sefer inanmıştım.”
Bir de benimle alay etmişti.
Düşündükçe yeniden sinirlendim.
Dün gece Mert'le bu konuşmamızdan sonra ona sinirimden erkenden uyumuştum.
Bu sabah da onunla konuşmaya hiç niyetim yoktu.
Evden çıktık ama bu kez Mert'le birlikte gitmedim. Ondan ayrı gittim otele.
Otele giderken çantama birkaç atıştırmalık koymuştum.
Arabaya bindiğimde aldıklarıma pişman oldum ama artık çok geçti. Çünkü özellikle yemeyeceğimi söylediğim şeyleri almıştım.
Canım çok çekmişti ama kendime engel olmuştum. En azından marketten alırken...
Çünkü bu kez kendime engel olma sürecim sona ermişti.
İş yerine gittiğimde Mert çoktan çalışmaya başlamıştı. Kendi odasındaydı.
Alperen abi yine kendi hâlindeydi. Kahvaltı için çatal bıçakları düzenliyor, tabakların yerleşimini yapıyordu.
Aynı zamanda yemekhanede kahvaltı saatiydi.
Ben yine yumurta yemiştim.
Gerçekten tavuk olacaktım.
Kübra abla o gün hiçbir şey yemedi. Alperen abinin de bir şey yediğini görmedim.
Kahvaltıdan sonra öğle yemeği vakti gelene kadar işlerimle ilgilendim.
Resepsiyonda yurt dışından gelen tur gruplarımız vardı. Onlarla ilgilendim, odalarını ayarladım ve gerekli işlemlerini hallettim.
Sabah oldukça koşturmacalı geçmişti.
Nihayet öğle yemeği vakti geldiğinde yemekhanenin yolunu tuttum.
Ben gittiğimde Alperen abiyle Kübra abla çoktan yemeklerini alıp oturmuşlardı.
O günün menüsünde soslu spagetti, çıtır balık ve salata vardı.
Ben çıtır balık ve salatadan aldım.
Kübra ablayla Alperen abinin önlerine baktığımda onların da makarna aldığını gördüm.
Alperen abiye dönüp,
“Abi, makarna da almışsın,” dedim.
“Eee, aldım. Ne yapayım, yemeyeyim mi?” dedi gülerek.
“Yok abi, afiyet olsun. Ben de balık aldım.”
“İyi yapmışsın koçum.”
Önündeki makarnadan bir çatal daha aldı.
Ben de gülmemek için kendimi zor tuttum.
İnsan bir yarışta biraz da olsa rakibinin kendine dikkat etmesini beklerdi.
Ama Alperen abinin pek öyle bir derdi yok gibiydi.
Melis ablayı o gün pek görmedim. Galiba mutfakta işi yoğundu. Zaten diyete adapte olma süreci de pek başarılı geçmemiş gibiydi.
Şu anki yarış Alperen abiyle benim aramda devam ediyordu.
Yemeklerimizi bitirdikten sonra herkes kendi işinin başına döndü.
Ama benim küçük bir sırrım vardı.
Sabah çantama koyduğum atıştırmalıklar...
Hani canımın çok çektiği ama marketten almamak için kendime engel olduğum acılı çubuk kraker ve Çizi vardı ya?
İşte bu kez yedim.
Acılı çubuk krakeri yedikten sonra pişman oldum.
Neden yedim diye kendi kendime kızmaya başladım.
Biraz önce kendimi tutmak için verdiğim mücadele sanki hiç yaşanmamış gibiydi.
Bu sırada Kübra abla 87 kiloya düştüğünü söyledi.
Ben de,
“Hımm, ne güzel. Tebrikler,” dedim.
Ben hâlâ 101 kiloydum.
Artık 100 kiloyu görmek istiyordum. Ama bu kadar yememle bunun pek mümkün görünmediğini düşünmeye başlamıştım.
Bir yandan Alperen abiyle yarışıyordum, diğer yandan kendi kendime yeniliyordum.
Üstelik daha gün bitmemişti.
Bölüm etkileşimi
