Birbirimizi Yedik kitap kapağı

2. bölüm / 12

1. Gün İddia Masaya Yatırılıyor

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 12Şu an: 1. Gün İddia Masaya Yatırılıyor

Blue Horizon Hotel'de sıradan bir gündü. En azından bizim için sıradan sayılabilecek günlerden biriydi.

Öğle molasına çıkmış, personel yemekhanesinde her zamanki masamıza yerleşmiştik. Önümdeki tabağa bakıp duruyordum. Bir yandan yemeğimi yiyor, bir yandan da son zamanlarda kafama taktığım kilolarımı düşünüyordum.

Aslında bir süredir zayıflamak istiyordum. Her pazartesi yeni bir başlangıç yapıyor, salı günü kendimle pazarlık ediyor, çarşamba günü de çoğu zaman bu pazarlığı kaybediyordum.

O gün de yine aynı konuyu açtım.

“Ya ben artık gerçekten zayıflamak istiyorum.”

Alperen abi başını kaldırıp bana baktı.

“Yine mi Aslı?”

“Ne yine mi abi? Ciddiyim bu sefer.”

Melis abla gülmeye başladı.

“Senin bu ciddiyetini biz kaç kere gördük kızım?”

“Kübra abla, sen bir şey söyle. Bunlar beni hiç ciddiye almıyor.”

Kübra abla yemeğinden bir lokma daha aldı.

“Ben ne diyeyim Aslı? Önce karar vereceksin, sonra uygulayacaksın. Bu kadar basit.”

“İyi de abla, karar vermekle olmuyor işte.”

Alperen abi araya girdi.

“İğne yaptır kızım, uğraşma.”

Hemen ona döndüm.

“Abi, zaten onu araştırıyorum. Şu Mounjaro denen iğne var ya, onu düşünüyorum.”

Melis abla kaşığını bıraktı.

“Sen daha iğne yaptırmadan korkuyorsun, nasıl olacak o iş?”

“Abla, iğneden korkmuyorum. Paramdan korkuyorum. Bir de yaptırıp yine kilo veremezsem ne olacak?”

Alperen abi kahkaha attı.

“Sen önce şu tabağı bitir de iğneyi sonra düşün.”

“Abi ya! Sen de hiç yardımcı olmuyorsun.”

Melis abla gülerek kardeşine döndü.

“Sen de çok konuşma. Önce kendi kilona bak.”

Alperen abi hiç bozulmadan arkasına yaslandı.

“Benim kilomla bir problemim yok. Gayet iyiyim.”

Kübra abla dayanamadı.

“Alperen senin de biraz vermen lazım aslında.”

“Kübra, sen de mi başladın?”

Masada gülüşmeler başladı.

Bir süre sonra sohbet yine kilolarımıza geldi. Hepimizin kendine göre bir derdi vardı. Kimi aynaya baktığında mutsuz oluyordu, kimi merdiven çıkarken yoruluyordu, kimi de sevdiği kıyafetlerin artık üzerine olmamasından şikâyet ediyordu.

Ben bir süre düşündüm. Sonra aklıma bir fikir geldi.

“Bir şey diyeceğim. Madem hepimiz zayıflamak istiyoruz, neden bunu birlikte yapmıyoruz?”

Melis abla bana baktı.

“Nasıl yani?”

“İddia yapalım.”

Alperen abinin gözleri parladı.

“Ne iddiası?”

“Bir ay boyunca kilo verme iddiası. Dört kişi girelim. Herkes bin lira koysun. Bir ayın sonunda en çok kilo veren bütün parayı alsın.”

Kübra abla kaşlarını kaldırdı.

“Üç bin lira mı?”

“Evet! Dört bin lira koyacağız. Kazanan kendi parasını geri alacağı için diğer üçünün parasını kazanmış olacak. Üç bin lira!”

Melis abla gülmeye başladı.

“Ben şimdiden kaybettim galiba.”

“Abla, daha başlamadık bile!”

Alperen abi hemen konuşmaya katıldı.

“Ben varım.”

Melis abla kardeşine döndü.

“Sen ne ara karar verdin?”

“Ne var abla? Bir ayda ne kadar kilo vereceğimizi göreceğiz.”

Kübra abla hâlâ düşünüyordu.

“Yalnız herkesin başlangıç kilosunu bilmesi lazım. Yoksa nasıl karşılaştıracağız?”

“Herkes kendi kilosunu not etsin,” dedim. “Bir ay sonra tekrar bakarız. En çok kilo veren kazanır.”

Alperen abi elini masaya koydu.

“Tamam. Ama sonradan ağlamak yok.”

Melis abla hemen karşılık verdi.

“Sen önce kendine bak da sonra konuş.”

Ben de gülerek elimi masanın ortasına uzattım.

“Haydi, var mısınız?”

Önce Alperen abi elini koydu. Ardından Melis abla, sonra Kübra abla.

Dördümüzün elleri üst üste geldi.

“Bir, iki, üç!”

“İDDİA!”

O an hepimiz gülüyorduk. Sanki çok basit bir karar vermiştik. Bir ay boyunca biraz dikkat edecek, kilomuzu verecek ve içimizden biri üç bin liranın sahibi olacaktı.

Ama o sırada hiçbirimiz diğerinin neler yapabileceğini bilmiyorduk.

Özellikle de Alperen abinin.

Çünkü Alperen abinin yüzündeki o gülümseme hiç hayra alamet değildi.

“Bir ay sonra görüşürüz,” dedi.

Ben de kendimden emin bir şekilde cevap verdim:

“Şimdiden söyleyeyim, o üç bin lira benim!”

Melis abla kahkaha attı.

“Dur bakalım kızım, daha başlamadık bile!”

Kübra abla başını salladı.

“Ben size söyleyeyim, bu iddia yüzünden birbirimize gireceğiz.”

Alperen abi sandalyesini geriye çekip ayağa kalktı.

“Ben şimdiden kazananı tebrik ediyorum.”

“Tabii ki beni!” dedim.

Alperen abi arkasını dönüp giderken son sözünü söyledi.

“Onu bir ay sonra konuşuruz Aslı.”

O gün molamız bitti, herkes kendi görevine döndü.

Ama benim aklım artık başka bir yerdeydi.

Önümüzde otuz gün vardı.

Ve üç bin lira için neler yapabileceğimizi henüz kendimiz bile bilmiyorduk.

- - -
Buraya kadar okuduysan, düşüncelerini yorumlarda benimle paylaşmayı unutma. 🥹🫶🏻

Okurken ne hissettiğini ve bölüm hakkında ne düşündüğünü gerçekten merak ediyorum. Yorumların, bu hikâyeyi yazmaya devam ederken bana eşlik edecek. 💛

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

169okunma 16beğeni 6yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…