Bölümler 12Şu an: 7. Gün Bir Karamlık Küslük
- 1 Karakterlerimizi Tanıyalım287 kelime
- 2 1. Gün İddia Masaya Yatırılıyor672 kelime
- 3 2. Gün Cips Yedim759 kelime
- 4 3. Gün Gizli Tartı1.023 kelime
- 5 4. Gün Ummadık Taş Baş Yarar811 kelime
- 6 5. Gün Yakalandım738 kelime
- 7 6. Gün Altı Bin Lira395 kelime
- 8 7. Gün Bir Karamlık Küslük707 kelime · Okuduğun bölüm
- 9 8. Gün Hatrı Kalmasın750 kelime
- 10 9. Gün Ziyan Olmasın1.007 kelime
- 11 10. Gün İki Kâse Sütlaç361 kelime
- 12 11. Bölüm Kendime Engel Olamadım514 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Ertesi gün uyandığımda sanki beni bir çuvala koyup dövmüşlerdi. Her yerim ağrıyordu.
Dün bütün gün temizlik yapmanın acısı şimdi çıkıyordu.
Kendi kendime söylenerek Mert'i uyandırdım ve hazırlanmaya başladım. Bugün işe gidecektim. Bu aralar otel oldukça yoğundu. Çok fazla aile yer ayırtıyordu.
Yarı uyuyor, yarı uyanık bir şekilde arabaya bindik. Mert de pek uyuyamamıştı. Dün temizlik yaparken sürekli ses çıkardığımı söyleyip söyleniyordu.
“İnsan izinli gününde yatar, uyur,” diyordu.
Demesi kolaydı.
İşe gittiğimde Alperen abiyi gördüm. Kahvaltı için masaları hazırlıyordu. Kahvaltıya yetişememiştim.
Beni görünce:
“Günaydın abim. İzin nasıl geçti? Ekmek yedin mi?” diye sordu.
“Abi, bismillah,” dedim. “Dur, yeni geldim.”
Ama yemedim demeyi de ihmal etmedim tabii.
“Hâlâ ben kazanayım derdindesin,” dedi.
“Evet.”
Suratıma baktı.
“Hadi gel, yine tartılalım.”
Adam tartılmaya takmıştı.
“Bir iki günde ne değişecek ki?” diyerek peşine takıldım.
Önce Alperen abi çıktı tartıya.
“Ben kilo almışımdır,” dedi.
Ama tartıda tam doksan altı kiloydu.
Hemen ardından ben çıktım.
Tam yüz bir kilo.
“Çok az kaldı!” dedim. “Doksanlı kiloları görmeme son iki!”
Bunu söylerken resmen seviniyordum.
Melis abla hiç tartıya çıkmıyordu. En başında, “Benim kilom bu,” demiş ve bir daha tartıya çıkmamıştı. Gerçi onun diyet yaptığı da pek söylenemezdi ama neyse.
Kübra abla ise her seferinde Alperen abiyle beni hayretle izliyordu. Bir yandan da azmimi kıskandığını düşünüyordum.
Çünkü herkes benim ne kadar çok yemek yediğimi biliyordu.
Tartıldıktan sonra işlerimize döndük.
Bir süre sonra çantamda bir paket tuzlu bisküvi ve ikisi bir arada Nescafe buldum.
Hemen onları yok etmeliydim.
Ama Alperen abiye yakalanmadan.
Tam bisküvi paketini açmıştım ki:
“Böh!”
Ödüm koptu.
“Alperen abiii!” diye söylendim.
“Yine yakalandın. Bu iki oldu.”
“Abi, Allah aşkına sal beni ya! Bir şeyler yememi mi bekliyorsun ortaya çıkmak için?”
“Ne var kızım, bu tarafta işim var.”
O gün otelimizin sahibi teşrif etmişti. Bu yüzden en güzel yemekler onun masasına servis ediliyordu.
Benim canım kocam da yanındaydı.
Afiyetle, hiç utanmadan, sıkılmadan yiyordu.
Bir ara baktım, içi bol meyveli, dışı çikolatalı, otelin spesiyali olan tatlı masaya gidiyordu.
Allah'ım, ben nasıl dayanacaktım buna?
Mert çaktırmadan bana göz kırptı ve tatlıdan bir çatal aldı.
Adi adam.
Gün içinde ilk defa Melis ablayla karşılaştım.
“Nasıl gidiyor?” diye sordu.
“Tam yüz bir kiloyum, abla.”
“Sen hepimizden önce zayıflarsın. Sende ödem var.”
“Tabii canım, ödem. Ben daha başlamadım da, inşallah başlarım yakında,” dedi.
“Başlasan iyi olur abla, yoksa ödülün sahibi ben olacağım.”
“Canın sağ olsun. Giden bin lira olsun, ablam.”
Kadında hiç hırs yoktu.
Resmen, Siz kendi aranızda birbirinizi yiyin, bana dokunmayın, diyordu.
Sonunda öğle yemeği vakti geldiğinde yemekhanenin yolunu tuttum. Orada sadece Alperen abi vardı.
Melis abla biraz hastaydı. O yüzden kısa karşılaşmamızdan sonra eve gitmişti.
Gözlerim Kübra ablayı aradı.
Alperen abi anlamış olmalı ki:
“Kübra sabah kahvaltı da yapmadı,” dedi.
“Neden?”
“Oruç tutuyormuş.”
Şok oldum.
“Görüyor musun Kübra ablayı sen?” dedim kendi kendime. “Biz yesek mi, yemesek mi diye düşünene kadar kadın kökten çözmüş işi.”
Alperen abiyle menüye bakındık.
O gün mevsim salata, mandalina, yayla çorbası ve meyhane pilavı vardı.
Ben yayla çorbası ve salata aldım. Alperen abi ise her şeyden az az aldı.
İkimiz de yemeklerimizi yiyip, daha doğrusu Alperen abinin deyimiyle otlarımızı yiyip işlerimize döndük.
Hayret, bugün hiç “Ye, ye,” demiyordu.
Gün bitsin de eve gideyim artık diye dua ederken sonunda eve gitme vakti geldi.
Yolda canım çikolata istiyordu.
“Mert, bana bir Karam alır mısın?” dedim masumca.
“Hayır.”
“Nedenmiş?”
“Sen öndesin diye bırakma. Bir kere yersen gerisi gelir.”
Mert'le küstüm.
Eve kadar hiç konuşmadım.
Gerçi benim küsmem pek uzun sürmedi.
Eve girer girmez mutfağa gidip dolabı açtım. Belki gözümden kaçan bir çikolata vardır diye umut ediyordum.
Yoktu.
Mert arkamdan geldi.
“Ne arıyorsun?” diye sordu.
“Hiç.”
“Çikolata mı?”
Dönüp ona baktım.
“Hayır.”
“Bence de bırakma bir kere. Bir kere yersen gerisi gelir.”
Gözlerimi devirdim.
“Sen benim kocam mısın, Alperen abi mi?”
Gülmeye başladı.
Ben ise hâlâ biraz sinirliydim.
Bütün gün otelin en güzel tatlılarını insanların ağzında görmüş, çantamdaki bisküviyi bile Alperen abiye yakalanmadan yemeye çalışmıştım. Şimdi bir de kendi kocam çikolata almama engel oluyordu.
Ama haklıydı.
Bunu söylemek istemesem de haklıydı.
Bir kere çikolata alırsam, ertesi gün bir tane daha almak isteyebilirdim.
Hem önümde hâlâ uzun bir yol vardı.
Üstelik artık sadece üç bin lirayı değil, altı bin lirayı düşünüyordum.
Çikolatayı düşünmekten vazgeçip kendime bir bardak su aldım.
Mert'e hâlâ biraz küstüm ama.
Sonuçta insan karısına bir Karam alırdı.
İddia iddiaydı da...
Bu kadarına da gerek var mıydı?
Bölüm etkileşimi
