Birbirimizi Yedik kitap kapağı

3. bölüm / 11

2. Gün Cips Yedim

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 11Şu an: 2. Gün Cips Yedim

İddiadan sonra sonunda eve gelmiştim.

Eve gelir gelmez içimdeki hırslı ve rekabetçi Aslı'yı tamamen serbest bıraktım.

Hiçbir şey yemeyeceğim, dedim kendi kendime.

O gün öğlen otelin personel yemekhanesinde yediğim yemekten sonra ağzıma hiçbir şey koymamıştım. Evde biraz dolandıktan sonra bir tane nar buldum. Narı tabağa ayıkladım, karşısına oturup tek tek yemeye başladım.

Bir ara tabağa bakıp düşündüm.

Bu kadar mı?

Bu kadardı.

Narı da bitirdikten sonra biraz su içtim. Sonra yatıp uyudum.

Sabah uyandığımda ilk hissettiğim şey baş ağrısıydı. Bir süre yatakta öylece uzandım. Açlıktan mıydı, stresten miydi bilmiyordum ama gereksiz bir sinirim vardı.

Yine de pes etmek yoktu.

Hazırlanıp işe gittim.

Resepsiyona geçtiğimde gün her zamanki gibi başladı. Misafirlerle ilgileniyor, telefonlara bakıyor ve bir yandan da öğle arasını bekliyordum. Daha doğrusu, yemek yemek için değil.

Diğerlerinin ne yaptığını görmek için.

Alperen abi beni görür görmez yanıma geldi.

“Ne oldu kız, ne yaptın? Nasıl geçti?” diye sordu.

İşte o an aklıma mükemmel bir fikir geldi.

“Dün cips yedim abi ya,” dedim. “Vallahi tutamadım kendimi.”

Alperen abi bana şöyle bir baktı.

“Sen şimdi üç bin lirayı hazırla,” dedi. “Kaybeden sen olacaksın sanırım.”

Başımı salladım.

“Olabilir.”

Ama içimden başka şeyler geçiyordu.

Tabii tabii. Sen öyle san.

Aslında cips falan yememiştim.

Bu tamamen stratejikti.

Diğerlerinin benim iddiayı bozduğumu düşünmesini istiyordum. Biraz rahatlasınlar, Aslı zaten pes etti, diye düşünsünlerdi. Belki onlar da kendilerini tutamazdı.

Sonuçta savaşta her şey mübahtı.

Ya da en azından benim savaşımda.

Öğle molası geldiğinde personel yemekhanesine geçtik. Farklı departmanlarda çalışıyor olsak da yemek saatlerinde genellikle burada bir araya geliyorduk.

Masaya oturduğumda Melis ablanın tost yediğini gördüm. Kübra ablanın önünde mercimek çorbası ve salata vardı.

Benim önüm ise boştu.

Alperen abinin de.

Melis abla tostundan bir ısırık aldıktan sonra bize baktı.

“İkiniz de hiçbir şey yemeyecek misiniz?” diye sordu.

Alperen abi omuz silkti.

“Canım istemiyor.”

Ben de hemen atladım.

“Benim de.”

Melis abla önce bana, sonra Alperen abiye baktı.

“İddiaya girdiniz diye açlıktan ölmeye gerek yok ama.”

“Kim ölüyor?” dedim. “Gayet iyiyim.”

Tam o sırada başımın hafifçe zonkladığını hissettim.

Gayet iyi.

Kübra abla kaşığını çorbasına bırakıp bana döndü.

“Aslı, sen gerçekten hiçbir şey yemeyecek misin?”

“Yemeyeceğim.”

“İlla bir şey yemek zorundasın. Hiç yemek yemeden kilo vermek diye bir şey yok.”

“Yok, ben yemeden vereceğim işte.”

Kübra abla yüzüme öyle bir baktı ki sanki söylediğim şeyin ne kadar saçma olduğunu kendim bile anlamalıydım.

Ama o an hırsım daha ağır basıyordu.

Tam o sırada Alperen abi arkasına yaslandı.

“Yiyin, yiyin,” dedi.

Hepimiz ona döndük.

“Sen niye herkese yiyin diyorsun?” dedi Melis abla.

“Yiyin işte,” dedi gayet rahat bir şekilde. “Bir şey olmaz.”

Gözlerimi kıstım.

“Sen niye yemiyorsun peki?”

“Canım istemiyor.”

“Benim de istemiyor.”

Alperen abi bana bakıp sırıttı.

“Dün cips yiyenin bugün canı istemiyor tabii.”

Gülmemek için kendimi zor tuttum.

“Sen üç bin lirayı hazırladın mı?”

Melis abla tostunu elinde tutarak ikimize baktı.

“Allah'ım,” dedi. “Siz gerçekten birbirinizi yiyeceksiniz.”

Kübra abla başını salladı.

“İddiaya girdiniz diye aç kalmanız gerekmiyor.”

Ama ne ben ne de Alperen abi onu dinliyorduk.

Çünkü ikimiz de birbirimizin ne kadar dayanacağını merak ediyorduk.

Ben cips yediğime onu inandırmaya çalışıyordum.

O ise elinde yemek olmadığı hâlde herkese durmadan:

“Yiyin, yiyin,” diyordu.

Ve işin en sinir bozucu yanı…

Alperen abi hâlâ hiçbir şey yememişti.

Göreceğiz bakalım, diye düşündüm.

İlk pes eden kim olacak?

Öğleden sonra resepsiyonda işler biraz sakinlediğinde Mert yanıma uğradı. Elinde birkaç dosya vardı. Genel müdür olmanın verdiği ciddiyetle otelin içinde dolaşıyor, bir yandan da her şeyin yolunda gidip gitmediğini kontrol ediyordu.

Beni görünce durdu.

“Ne oldu?” dedi. “Suratın niye böyle?”

“Çünkü açım.”

Mert güldü.

“Daha ilk günden pes mi ettin?”

“Pes etmedim. Hatta bugün Alperen abiye dün gece cips yediğimi söyledim.”

Mert bir an durdu.

“Yedin mi?”

“Hayır.”

Birkaç saniye yüzüme baktı. Sonra o alaycı gülümsemesi ortaya çıktı.

“Fena değil.”

“Strateji işte.”

“Peki inandı mı?”

“İnandı.”

Mert biraz düşündü.

“Tamam,” dedi. “O zaman bunu biraz daha büyütelim.”

Merakla ona baktım.

“Nasıl?”

“Bir fırsatını bulup Melis ablayla Alperen'e senden ümidi kesmelerini söylerim.”

Gülmeye başladım.

“Ne diyeceksin?”

Mert hiç düşünmeden cevap verdi.

“‘Aslı cips yedi. Siz ondan ümidi kesin. O üç bin lira bizden çıkacak zaten.’”

“Sen ciddi misin?”

“Gayet ciddiyim.”

Bir an durdu, sonra ekledi.

“Bir de siz relaks olun, sakin olun derim.”

İkimiz de gülmeye başladık.

“Tamam,” dedim. “Yapıyoruz.”

Belki dışarıdan bakan biri için sadece saçma bir kilo verme iddiasıydı.

Ama bizim için olay artık biraz daha farklı bir hâl almıştı.

Ben gündüz kendi stratejimi kuruyordum.

Mert ise otelin genel müdürü sıfatıyla, fırsat bulduğu anda planın devamını getirecekti.

İkimiz aynı takımdaydık.

Ve diğerleri henüz bunun farkında değildi.

Üç bin lira için resmen küçük bir operasyon yürütüyorduk.

İşin en komik yanıysa.

Bütün bunların sadece iddianın ikinci gününde olmasıydı.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

105okunma 9beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…