Bölümler 11Şu an: 9. Gün Ziyan Olmasın
- 1 Karakterlerimizi Tanıyalım287 kelime
- 2 1. Gün İddia Masaya Yatırılıyor672 kelime
- 3 2. Gün Cips Yedim759 kelime
- 4 3. Gün Gizli Tartı1.023 kelime
- 5 4. Gün Ummadık Taş Baş Yarar811 kelime
- 6 5. Gün Yakalandım738 kelime
- 7 6. Gün Altı Bin Lira395 kelime
- 8 7. Gün Bir Karamlık Küslük707 kelime
- 9 8. Gün Hatrı Kalmasın750 kelime
- 10 9. Gün Ziyan Olmasın1.007 kelime · Okuduğun bölüm
- 11 10. Gün İki Kâse Sütlaç361 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Ertesi sabah uyandığımda kendimi oldukça iyi hissediyordum.
Son birkaç gündür sürekli ne yediğimi düşünüyor, fırsat buldukça tartıya çıkıyor ve iddiayı kafamda büyüttükçe büyütüyordum.
Hazırlanıp Mert'le birlikte otelin yolunu tuttuk.
Otele vardığımızda ilk işim tartıya çıkmak oldu.
Artık bu tartılma meselesine ben de alışmaya başlamıştım. Önceleri tartının yanından geçerken bile korkuyla bakarken, şimdi fırsat buldukça üzerine çıkıyordum.
Tartının üzerine çıktım ve ekrana baktım.
Bir an hiçbir şey söylemedim.
Sonra tekrar baktım.
100.
Tam yüz kilo.
“Yüz!” diye bağırdım.
Yakınımda olan Mert hemen bana döndü.
“Ne oldu?”
Tartıyı gösterdim.
“Tam yüz kiloyum!”
Yüzümdeki gülümsemeyi saklayamıyordum.
Belki dışarıdan bakınca sadece bir sayıydı ama benim için öyle değildi. Birkaç gün önce yüz üç kilonun üzerindeydim. Şimdi ise sonunda yüz kiloyu görmüştüm.
Doksanlı sayılara sadece bir kilo kalmıştı.
“Bir kilo daha,” dedim kendi kendime. “Bir kilo daha verirsem doksanları göreceğim.”
Mert gülümseyerek bana baktı.
“Yavaş yavaş.”
“Yavaş falan yok. Ben o doksanları göreceğim.”
Kahvaltı saati geldiğinde personel yemekhanesine geçtim.
Masada Alperen abi ve Kübra abla vardı.
Kahvaltı her zamanki gibiydi. Peynirler, zeytinler, domates, salatalık ve haşlanmış yumurtalar...
Alperen abi tabağına iki yumurta aldı.
Kübra abla da iki tane.
Ben ise tabağıma dört tane koydum.
Tam oturacakken Alperen abi tabağıma baktı.
Sonra bana.
“Aslı,” dedi. “Sen ne yapıyorsun?”
Tabağıma baktım.
“Kahvaltı alıyorum?”
“Dört yumurta mı yiyeceksin?”
“Evet.”
Kübra abla da tabağıma bakmaya başladı.
“Ben iki tane aldım.”
Alperen abi kendi tabağını gösterdi.
“Ben de iki tane aldım.”
İkisi birden bana baktı.
Ben ise gayet rahat bir şekilde sandalyeme oturdum.
“Ee?”
Alperen abi gülmeye başladı.
“Kızım, sen böyle devam edersen bir gün yumurtaya dönüşeceksin.”
Kübra abla da gülmeye başladı.
“Gerçekten Aslı, bu kadar yumurtayı nasıl yiyorsun?”
Elime yumurtalardan birini aldım.
“Ne yapayım? Protein.”
Alperen abi kaşlarını kaldırdı.
“Profesör Aslı konuşuyor.”
“Abi, dalga geçme. Bak, yüz kiloya düştüm.”
İkisi de bir anda bana döndü.
“Ne?” dedi Kübra abla.
Yüzümdeki gülümsemeyi saklayamadım.
“Tam yüz.”
Kübra abla hemen sevindi.
“Helal olsun sana!”
Alperen abi de bana bakıp başını salladı.
“İyiymiş.”
Sonra gözleri tekrar tabağıma kaydı.
“Ama bu dört yumurta işini yine de konuşacağız.”
“Konuşacak bir şey yok.”
“Yakında seni kahvaltıda değil, kümeste göreceğiz.”
“Alperen abi!”
Kübra abla kahkahasını tutamıyordu.
Ben ise hiçbir şey demeden kahvaltıma devam ettim.
Dalga geçebilirlerdi.
Sonuçta o sabah tartıda yüz kiloyu gören bendim.
Kahvaltı bittikten sonra herkes kendi işinin başına döndü.
Ben de resepsiyona geçtim.
Sabahın ilk saatleri oldukça yoğundu. Bir yandan gelen misafirlerle ilgileniyor, bir yandan telefonlara bakıyordum.
Ama bütün bu yoğunluğun arasında bile aklımın bir köşesinde aynı sayı vardı.
100.
Bir kilo daha.
Sadece bir kilo daha verirsem doksanlı sayıları görecektim.
Öğleden önce Alperen abi resepsiyonun önünden geçerken bana şöyle bir baktı.
“İyi misin?” diye sordu.
“İyiyim.”
“Tamam. Bir şey olursa haber ver.”
“Ne olacak?”
Omuz silkti.
“Bilmem. Dört yumurta sonuçta.”
Gözlerimi devirdim.
“Abi, git işine.”
Gülerek uzaklaştı.
Ben de işime devam ettim.
Öğle saatleri geldiğinde sonunda personel yemekhanesine geçtim.
O günün menüsünde tavuklu patates yemeği, pilav, mevsim salatası ve kalburabastı vardı.
Menüye baktığım anda gözüm doğrudan tatlıya kaydı.
Kalburabastı.
İddia başlamadan önce olsa iki tane alır mıydım diye düşünmezdim bile.
Alırdım.
Ama şimdi önümde altı bin lira vardı.
Bir kalburabastı için altı bin lirayı riske atamazdım.
Tabağıma tavuklu patates yemeğinden aldım. Yanına biraz pilav ve mevsim salatası koydum.
Tatlıya ise dokunmadım.
Masaya oturduğumda Alperen abi de karşıma geçti.
Tabağına şöyle bir göz attım.
Pilavı vardı.
Tavuklu patates yemeği de.
Ve tabii ki...
Kalburabastı.
Bir an tatlıya baktım.
Sonra Alperen abiye.
Aklıma bir fikir geldi.
“Abi.”
“Efendim?”
“Benim tatlımı da sen ye.”
Alperen abi durdu.
“Ne?”
“Ben yemeyeceğim. Benim hakkımı da sen ye.”
Birkaç saniye yüzüme baktı.
“Sen ciddi misin?”
“Evet.”
Alperen abi hiç düşünmeden tatlılardan birini önüne çekti.
“Ver o zaman.”
Gülmeye başladım.
“Abi, sen de hiç naz yapmıyorsun.”
“Tatlıya niye naz yapayım?”
“İddia var?”
Elindeki kaşığı havada tuttu.
“Ben iddiayı aç kalarak kazanacağımı söylemedim ki.”
Tam o sırada Kübra abla da masaya geldi.
Bize bakıp başını iki yana salladı.
“Siz yine ne yapıyorsunuz?”
“Ben tatlı yemiyorum,” dedim. “Benimkini Alperen abi yiyecek.”
Kübra abla Alperen abiye baktı.
“Sen mi yiyeceksin?”
Alperen abi omuz silkti.
“Ziyan olmasın.”
Kübra abla gülmeye başladı.
“İddiamız gerçekten çok değişik ilerliyor.”
Alperen abi tatlıdan bir lokma aldı.
Sonra bir lokma daha.
Ben ise karşısında oturup onu izliyordum.
İçimden garip bir mutluluk geçiyordu.
Ben tatlı yemiyordum.
Ama tatlı da boşa gitmiyordu.
Bence gayet mantıklı bir sistemdi.
“Afiyet olsun abi,” dedim.
“Sağ ol.”
“Benim tatlım da güzelmiş dimi?”
Ağzındaki lokmayı bitirip bana baktı.
“Güzeldi.”
“İyi. Bir dahakine de sana veririm.”
Alperen abi kaşlarını kaldırdı.
“Sen böyle devam et. Ben bu iddiadan kilo alarak çıkacağım galiba.”
Gülmeye başladım.
“Benim için sorun yok.”
Kübra abla ikimize bakıp başını iki yana salladı.
“Siz gerçekten birbirinizi yiyeceksiniz.”
Öğle yemeğinden sonra tekrar resepsiyona döndüm.
Günün geri kalanı oldukça yoğundu. Telefonlar susmuyor, otelin içinde sürekli bir yerlere yetişmeye çalışan insanlar dolaşıyordu.
Fırsat buldukça diğerlerini de gözlemliyordum.
Kim ne kadar dikkat ediyordu?
Kim iddiayı gerçekten ciddiye alıyordu?
Açıkçası artık herkesin benim kadar hırslı olup olmadığını merak ediyordum.
Akşam saatleri yaklaştığında nihayet işten çıkma vakti geldi.
Mert'i beklerken gün boyunca olanları düşündüm.
Tam yüz kiloydum.
Hâlâ önümde uzun bir yol vardı ama o gün kendimle gurur duyuyordum.
Doksanlı sayıları görmek artık çok yakındı.
Arabaya bindiğimde Mert bana baktı.
“Bugün nasıl geçti?”
“İyi.”
“Ne yedin?”
Gözlerimi kıstım.
“Sen de mi başladın?”
“Merak ettim.”
“Sabah dört yumurta yedim.”
Mert bir an bana baktı.
“Dört mü?”
“Evet.”
Birkaç saniye sessiz kaldı.
“Başka?”
Öğle yemeğinde yediklerimi de anlattım.
Mert başını salladı.
“İyi. Ama dört yumurta biraz fazla değil mi?”
Kollarımı bağladım.
“Başlama.”
“Başlamıyorum.”
“Yok, sen de Alperen abiyle aynı şeyi söyleyeceksin.”
Mert gülümsemeye başladı.
“Ne söyleyeceğim?”
Gözlerimi kıstım.
“Biliyorum çünkü.”
“Ne biliyorsun?”
Bir an ona baktım.
“Yumurtaya dönüşeceğimi söyleyeceksin.”
Mert kahkahayı patlattı.
“Ben bir şey demedim ki!”
“Demene gerek yok. Hepiniz anlaşmışsınız.”
Mert hâlâ gülüyordu.
Ben ise yüzümü cama çevirdim.
“Ben sizinle konuşmuyorum.”
Ama içten içe ben de gülüyordum.
Çünkü bu iddia artık sadece kilo vermekle ilgili değildi.
Birimiz diğerini yemek yerken yakalıyor, birimiz tartıda kilo veriyor, diğerimiz hiç ummadığımız anda tatlıya saldırıyordu.
Ve ben...
Ben o gün tam yüz kiloydum.
Doksanlı sayılara sadece bir kilo kalmıştı.
Üstelik önümde hâlâ altı bin lira vardı.
Dört yumurta mı?
Gerekirse yine yerdim.
Bölüm etkileşimi
