Birbirimizi Yedik kitap kapağı

6. bölüm / 12

5. Gün Yakalandım

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 12Şu an: 5. Gün Yakalandım

Son birkaç gündür hayatımın büyük bir kısmı ne yediğimi düşünmekle geçiyordu.

Eve girer girmez ayakkabılarımı çıkarıp mutfağa gittim. Buzdolabının kapağını açıp bir süre öylece baktım.

İnsan kilo vermeye çalışınca evdeki bütün yemekler nedense daha güzel görünüyordu.

Canım bir şeyler atıştırmak istiyordu ama mutfakta fazla oyalanmamaya karar verdim. Bir bardak su içip salonun yolunu tuttum.

O günkü yoğunluk da üstüne eklenince kendimi koltuğa attım. Bir süre telefona baktım, sonra Mert'le biraz oturduk. Çok geçmeden uyumaya gittim.

Ertesi sabah gözümü açtığımda ilk düşündüğüm şey yemekti.

Bu durumdan hiç hoşlanmıyordum.

Daha birkaç gün önce canım ne istiyorsa onu yiyen ben, şimdi mutfağa girip kendime ne kadar yumurta yiyebileceğimin hesabını yapıyordum.

Hazırlanırken Mert'in evden çıktığını fark ettim.

“Nereye gidiyorsun?” diye seslendim.

“Geliyorum.”

Nereye gittiğini söylemeden çıktı.

Bir süre sonra kapı açıldı. Mert'in elinde küçük bir kâğıt poşet vardı.

Poşeti görür görmez ne olduğunu anladım.

“Yapma.”

Mert bana bakıp gülümsedi.

“Ne yapmayayım?”

“Onu benim yanımda yeme.”

Poşetten sıcacık, çıtır bir simit çıkardı.

Hem de en sevdiğim fırından.

Bir an simide, sonra Mert'e baktım.

“Özellikle mi gittin oraya?”

“Canım simit istedi.”

“Benim de canım simit istiyor.”

“E ye o zaman.”

Başımı salladım.

“Yemeyeceğim.”

Mert simitten bir ısırık aldı.

“Sen yemiyorsun diye ben de mi yemeyeceğim?”

“Biraz destek olabilirsin.”

“Ben sana destek oluyorum zaten. İstersen yarısını bırakayım.”

“Hayır, onu da yemeyeceğim.”

“E o zaman sorun ne?”

Sorun, simidin kokusuydu.

Ama bunu söylemedim.

Mert karşımdaki sandalyeye oturup simidini keyifle yemeye devam etti. Ben ise ona bakmamaya çalışarak hazırlanmaya devam ettim.

İşe gitmeden önce kahvaltı yaptım. İki haşlanmış yumurta, bir salatalık, yarım domates ve bir mandalina.

Yanına da bir Nescafe.

Tabağım bittikten sonra bir süre boş boş mutfağa baktım.

Mert son simit parçasını yerken,

“Bitti mi?” diye sordum.

“Bitti.”

“İyi.”

“Üzüldün mü?”

“Hayır.”

“Yüzün başka şey söylüyor.”

“Arabaya bin Mert.”

İşe vardığımızda otel her zamankinden daha hareketliydi.

Daha içeri girer girmez birinin bir şey sorduğunu, başka birinin telefonla konuştuğunu duydum. Günün nasıl geçeceği ilk yarım saatte belli olmuştu.

Koşturmalı.

Melis ablayı sabah bir kez gördüm.

Yanından geçerken beni şöyle bir süzdü.

“Nasıl gidiyor?”

“İyi.”

“Gerçekten mi?”

“Evet.”

Birkaç saniye yüzüme baktı.

“Bayağı ciddiymişsin sen.”

“Sen de ciddiye al abla.”

“Dün seni tartıda gördükten sonra almamak zor.”

Gülümseyip yanından ayrıldım.

Zaten onun da fazla konuşacak vakti yoktu. Bir yerden çağrıldı ve günün geri kalanında doğru düzgün karşılaşamadık.

Öğle saatlerinde ancak yemekhaneye gidebildim.

Menüye bakınca önce soğan halkalarını gördüm.

Sonra makarnayı.

İkisine de birkaç saniye gereğinden fazla baktığımı fark edince hemen tabağıma yöneldim.

Mevsim salatasından aldım.

Tavuk şnitzelden küçük bir parça koydum.

Domates çorbasından da biraz aldım.

Yanına ayran.

Tam oturacakken Alperen abiyle Kübra abla da geldi.

Alperen abi tabağıma şöyle bir göz attı.

“Bu kadar mı?”

“Bu kadar.”

“Dün de böyleydin.”

“Bugün de böyleyim.”

Kübra abla gülümseyerek yanımıza oturdu.

“Ben de artık biraz dikkat ediyorum.”

Alperen abi kendi tabağına baktı.

“Ben zaten dikkat ediyordum.”

Kübra abla kaşlarını kaldırdı.

“Dün yarım ekmeğin arasına köfte koyan sen değil miydin?”

Alperen abi birkaç saniye sustu.

“Dün farklıydı.”

“Ne farklıydı?”

“Dün... canım çekti.”

Gülmemek için başımı önüme eğdim.

Öğle yemeği de diğer her şey gibi aceleyle geçti. Birimiz daha yemeğini bitirmeden diğerinin telefonu çaldı, biri kalktı, biri tekrar geldi.

Gün boyunca Alperen abiyle ancak birkaç kez karşılaştık.

Birinde uzaktan bana bakıp,

“Dayanıyor musun?” diye sordu.

“Dayanıyorum.”

“Ben de.”

“Kim sordu?”

“Merak ettim.”

“Belli oluyor zaten.”

Başını sallayıp gitti.

Öğleden sonra, kısa bir boşluk yakaladığımda kendime küçük bir kaçamak yaptım.

Çantamın gözünden bir bisküvi çıkardım.

Etrafıma baktım.

Kimse yoktu.

Paketi sessizce açtım.

Bir tane alıp ağzıma attım.

Tam paketi kapatırken arkamdan tanıdık bir ses duydum.

“Atıştır atıştır.”

Olduğum yerde kaldım.

Yavaşça arkamı döndüm.

Alperen abi kapının yanında durmuş, bana bakıyordu.

Ağzımdaki bisküviyi çiğnemeye devam ettim.

“Ne atıştırması abi?”

Alperen abi gözlerini bisküvi paketine çevirdi.

“Aslı.”

“Efendim?”

“Onu saklamaya mı çalışıyorsun?”

Paketi hemen arkamda tuttum.

“Yok.”

“Bisküvi mi o?”

“Değil.”

“Ne?”

Bir an düşündüm.

“Şey...”

Alperen abi gülmeye başladı.

“Bir tane bisküvi yedin diye iddiadan atılmıyorsun, rahat ol.”

“Ben rahatım zaten.”

“Hiç öyle görünmüyorsun.”

Paketi tekrar çantama koydum.

“Bir tane yedim sadece.”

“Gördüm.”

“Kimseye söylemeyeceksin.”

Alperen abi yüzünde ciddi bir ifadeyle başını salladı.

“Düşüneceğim.”

“Abi!”

Gülerek uzaklaşmaya başladı.

Arkasından seslendim.

“Sen de bir şey yersen ben de söyleyeceğim!”

Arkasını dönmeden elini havaya kaldırdı.

“Ben yakalanmam.”

O gün onunla doğru düzgün konuşacak başka bir fırsatımız olmadı.

Otelin yoğunluğu bütün günü yutmuştu. Herkes bir yerlere yetişiyor, telefonlar susmuyor, ben de resepsiyondan başımı kaldıramıyordum.

Akşam olduğunda günün nasıl geçtiğini anlamamıştım bile.

Ama Alperen abinin son söylediği şey aklımda kalmıştı.

“Ben yakalanmam.”

Bakalım.

Onu da bir gün yakalayacaktım.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

46okunma 8beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…