BENİ YAKMADAN ÖNCE 21

İkisi sessizleşti, odadaki tek ses duvar saatinin tik taklarıydı.
Hazal sordu: “Peki şimdi ne yapacaksın?”
Tarık alçak ama kararlı bir sesle: “Alacağım kızımı. Ben bakacağım ona. Kimseye bırakmam… Hiç kimseye…”
Hazal buruk bir gülümseme ile: “Biraz vicdanın kaldıysa… Zaten bırakmazsın.”
Göz göze geldiler. Aralarındaki sessizlik, geçmişin ağırlığını ve geleceğin belirsizliğini taşıyordu.
Koridorun ucunda loş ışık, steril kokular hâkimdi. Tarık ve Hazal sessizce yürüyordu. Hazal’ın gözleri hâlâ nemliydi, Tarık’ın adımları titrek ama kararlıydı.
Kuvözlerin sıralandığı camekânlı bölüme geldiler. Hemşire yaklaştı: “Sadece camekânın arkasından görebilirsiniz. İçeriye giriş yasak.”
Başlarını salladılar, camın arkasına geçtiler.
Kuvözün içinde minik, tül gibi bir battaniyeye sarılmış prematüre bir bebek yatıyordu. Nefes alışverişi hafif ama ritmikti, göğsü yavaş yavaş yukarı aşağı hareket ediyordu.
Hazal’ın eli cama gitti, parmak uçları titredi. Tarık gözyaşlarını tutamadı. “Merhaba… canım kızım…” diye fısıldadı.
Hazal boğazı düğümlü: “Çok benziyor ona… Sanki Dicle’nin yeniden doğmuş hali.”
Tarık sarsılarak: “Onu yaşatamadım… Ama bu sefer farklı olacak. Bu kez her şeyi düzelteceğim.”
Hazal gözlerini Tarık’a çevirdi. Öfke yerini acı ve yorgunluğa bırakmıştı. “Sakın… Sakın bu bebeği de yalnız bırakma. Ona Dicle’nin yaşayamadığı her şeyi yaşat.”
Tarık söz verdi: “Her gün saçlarını okşayacağım. Her gece masal okuyacağım… Her sabah ‘seni seviyorum’ diyeceğim.”
Bebek küçük bir kıpırtı yaptı. İkisi irkilip gözlerinde buruk bir gülümseme belirdi.
Hazal derin bir nefes aldı: “Adı ne olacak?”
Tarık sessizce: “Dicle…”
Hazal gülümseyerek, gözyaşlarıyla: “Dicle… çok sevecektir bunu.”
Hazal hâlâ cama yaslanmış, minik bebeğe bakıyordu. Gözleri doluydu ama bu kez öfke yoktu; sadece hasret, sevgi ve koruma isteği vardı.
“İstediğim zaman görebilir miyim?” diye boğuk bir sesle sordu. “Dicle’den bana kalan tek şey o minik kız… Ben teyzesiyim onun.”
Tarık başını yavaşça salladı. Sesi yumuşak ve içtendi. “Tabii ki… Ne zaman istersen. Önce bir çıksın da… Sonra birlikte büyütürüz onu.”
Hazal gözlerini kapattı, derin bir nefes aldı. Minik bir baş selamıyla teşekkür eder gibi yaptı, ama konuşmadı. Tarık Hazal'a yan yan baktı; gözlerindeki kararlılığı ve sorumluluk duygusunu görüyordu.
“Ben onun da senin de yanında olamadım… Ama bundan sonrası için elimden gelenin fazlasını yapacağım. Hem senin için, hem Dicle için, hem de kızımız için,” dedi Tarık, samimi ve kararlı bir sesle.
Hazal, ilk kez yumuşayarak başını salladı. “Bu sözlerini unutma, Tarık. Unutursan… sana Dicle’yi hatırlatırım.”
Tarık acıyla tebessüm etti. Minik bebek kıpırdadı, hayata bağlılığını gösterir gibi.
Uzun bir sessizlik ardından, Hazal ve Tarık birlikte cama baktı. İçerdeki minik varlık, ışıkların altında sessizce nefes alıp veriyordu. Hayat yeniden başlıyordu.

Evde, güneş hafifçe içeri sızarken Tarık kapıyı çaldı. Hazal kapıyı açtı. Göz göze geldiler; aralarında hâlâ bir kırgınlık vardı ama yerini umut ve kararlılık almaya başlamıştı.
“Geldin…” diye kısık bir sesle fısıldadı Hazal.
“Eşyaları toplamaya geldim. Bebeğimiz için…” dedi Tarık içtenlikle.
İkisi birlikte içeri girdiler. Evin her köşesinde bebek eşyaları, oyuncaklar ve battaniyeler vardı. Yeni alınmış küçük bir beşik, odanın ortasında duruyordu. Hazal yavaşça battaniyeyi kaldırdı ve içine bakarken gözlerinde hem hüzün hem umut vardı.
“Bunları dikkatlice taşımalıyız. Her biri onun için önemli,” dedi Hazal.
“Evet,” dedi Tarık. “Dicle de özenle seçmiştir, eminim.”
Hazal beşiğe işaret etti. “Bu beşik… En çok buna üzüldüm. Bir kere bile kullanamadı.”
Tarık kendi kendine mırıldandı: “İlk uykuları burada olacak. Ben söz veriyorum.”
Bir süre sessizlik hâkim oldu, sonra Hazal hafifçe gülümsedi. “En azından onun için savaşmaya başladın,” dedi.
“Geç bile kaldım,” diye yanıtladı Tarık hafif tebessümle.
Birlikte eşyaları dikkatle topladılar. Tarık beşiği kamyonete yüklerken, Hazal arkadan seslendi: “Bebeğe iyi bak, tamam mı?”
Tarık sırtını döndü, hafifçe başını salladı: “Sana da teşekkür ederim.”
Hazal başını hafifçe salladı, gözleri hala nemliydi. “Ben de onun için buradayım artık,” dedi.
Tarık kamyonetin kapısını kapattı. Hazal el sallayarak uzaklaştı. Aralarındaki buzlar artık yavaş yavaş erimeye başlamıştı; kırgınlık yerini yeni bir başlangıcın sessiz umutlarına bırakıyordu.